-
Content Count
1599 -
Joined
-
Last visited
-
Days Won
77
Content Type
Forums
Gallery
Calendar
Aktualności
Lyrics
Dyskografia
Reviews
Everything posted by Maciek
-
Szkoda że tak mało osób.. Hanzel und Gretyl- nie znałem, intensywne, marszowe. Warlock-Doro ma świetny głos to wiadomo a i kompozycja jak na nich całkiem zgrabna. Apo -lubię, ma wciągający klimat z tym że to zdajsie cover. Wszystkie są dobre więc nie wiem, ostatnio czytam ksiażkę o III rzeszy to niech będzie w klimacie propozycja Evi ;)
-
Anette ma dziś urodziny. Ciekawe czy ktoś z zespołu składał jej życzenia, podejrzewam że może Emppu ;)
-
Na pewno drugą edycja wyboru ulubionego kawałka zrobimy za jakiś dłuższy czas, skoro jedna się dopiero skończyła. GLS wygrało zasłużenie, o dziwo żaden utwór z podium to nie jest czołówka jesli chodzi o teksty więc zdecydowanie w plebiscycie wygrała muzyka :)
-
A o jaki kawałek poproszę?. O jakiś żeński rockowy wokal, stylistyka czy gatunek nieważny (nie musi być koniecznie rock/metal choć oczywiście jak będzie to świetnie), ważna jest barwa, ten piasek w gardle. Zachęcamy do bawienia się, zarówno w tej zabawie jak i w innych zabawach muzycznych (oceń poprzedni utwór itd.) bo brać udzial może każdy w której turze się chce a w innej jak się nie chce to nie, punktacja jest tylko tak z przymrużeniem oka. ;).
-
Scaretale
-
Ja tą końcówkę rozumiem tak że miłość zbiera swoje żniwo, w sensie że nas odurza, Eros trafił swój cel z łuku itd, jest to bardzo pozytywne. Istnieje też taki idiom "to come a cropper" -przepaśc/wpaść/upaść i tak to odbieram przepadliśmy w tą miłość. Ale czyż nie na tym właśnie to powinno polegać ? ;)
-
Można się oczywiscie pokusić o rymy jak w oryginale ale tak poza tym jest naprawdę w porządku, bezbłędnie :) Jeden malutki szczegół tylko, salva to nie jest po polsku salwa ;), a trochę krócej zapisane salvage lub łacińskie salvae czyli ratunek/ocalenie/ulecznie/wybawienie czyli metaforycznie "Ześlijcie mi swą moc, by uleczyć moje rany"
-
Czy głosować za odpadnięciem BotB czy Scaretale. To ciężki orzech do zgryzienia bo BotB jest utworem na serio a scaretale jest utworem nie na serio, groteską wręcz z wpływami dark cabaret. Ale czasem ekstrawagancja i umiejętne niemal aktorskie przerysowanie są trudniejsze. Poza tym Scaretale ma ciekawszą aranżację.
-
Beauty of the Beast
-
Najbardziej oczekiwana płyta w rockowo-metalowym światku czyli nowy album Black Sabbath, po raz pierwszy od 35 lat znów z Ozzym. Jest naprawdę dobrze, aż się nie spodziewałem. http://www.youtube.com/watch?v=V8grID7sYkc
-
Ja znam też inne obiegowe ;) i nie tylko z jednego miejsca w sieci, zresztą płyta jest o wiele lepiej przyjmowana za granicą niż w Polsce ;).To co można zauważyć to tą płytę zjechała część fanów ale co znamienne, w większości nie zjechała jej główna krytyka i prasa. Wlaściwie media i prasa ciepło ją przyjeły i to zazwyczaj ta najbardziej prestiżowe i znaczące tytuły jak Kerrang, główny Metal Hammer, u nas Teraz Rock i wiele innych gazet i portali. Taka ciekawostka, śmieszny fakt MH polski (który jest słabiutki notabene). Będąc tubą propgandową metalmindu programowo słabo oceniał wszystko od konkurencyjnej wytwórni czyli Mystica a swoje tytuły oczywiście na maxa promując, mimo że często nie zasługiwały. Nie zjechał tej płyty bo według recenzenta nie sposób nie docenić ;).Także ogólnie ciepłe przyjęcie miało DPP, natomiast wsród fanów lepsze za granicą niż w Polsce. Tacy ludzie - których osobiście cenię - jak Kaczkowski, Weiss, Chachlowski czy Skarżyński o płycie mieli zdanie pozytywne, to część fanów odpowiada za niektóre obiegowe opinie. Oczywiście płyta jest słabsza niż IM czy Once ale na pewno nie zasługuje na steki pomyj i absurdalnych zarzutów które są nieraz pod jej adresem wysuwane.
-
a ja Battle of Kadesh :P a synonimy: pat, klincz, związane ręce itp
-
Z ciekawości który utwór Todesbonden?, bo ja też chciałem, ciekawe czy ten sam :D
-
Z tym że nie ma być tekstu tylko wokal bez słów konkrtenych, to spore ograniczenie ale coś jest ;)
-
Lubię wybrane pozycje. Największy zespół metalowy świata, pewnie pod względem popularności tak, ale też lekko przereklamowany ;). Może inaczej ich znaczenie i popularność jest większa niz ich (mimo wszystko bardzo dobra ) muzyka. Najbardziej cenię z lat 1983-1991. Ulubiona płyta Master of Puppets i Ride The Lighting to są świetne rzeczy, zmieniające świat metalu w tamtych czasach wprowadzjące thrash metal na salony. Bo o ile Kill'em All to jeszcze taki klepacki thrash od kilku chłystków, o tyle trzy-cztery następne płyty to już brzmieniowa "apteka", precyzja niesamowita, większa dojrzałość i odrzucenie punkowej niechlujności i brudu brzmieniowego, jakie przeciez legły u źródeł rodzącego się w początkach lat 80-tych thrash metalu. Te płyty nawet nie bójmy się tu tego słowa to kamienie milowe. Zespół zaczynał od thrashu, miał tez sporo elementów heavy metalu potem hard rocka. Tak popularny Black Album uważam za średni w ich dyskografii, jedna z nielicznych płyt gdzie single są najlepszymi utworami ;), oczywiście brzmienie i produkcja do dziś są wzorem, bo brzmi to niesamowicie tłusto i selektywnie. Widziałem kiedyś DVD na żywo dają naprawdę czadu. Fanom metalu symfonicznego bliska powinna być płyta S&M ale niestety jest przekoszmarna, wykład jak nie łączyć metalu z symfoniką, wtedy gdy trzeba symfoniki to jej nie ma a gdy jej nie trzeba to jest, zespół i orkiestra sobie przeszkadzają :D w zasadzie broni się głównie No Leaf Clover które powstało jako nowy utwór. Tak czy siak w historii metalu zapisali się złotymi zgłoskami, w swym stylu są naprawde nieźli i miejmy nadzieje że jeszcze pograją długo choć drugiego Mastera się nie spodziewam ;)
-
Te wszystkie zdania w cudzysłowie to są fragmenty autentycznych rozmów między mordercami a ofiarami czyli w zasadzie spora część, cały środek.
-
Też go lubię i nie rozumiem zupełnie wielu fanów Ensiferum którzy "płaczą" że mają teraz słabszego gardłowego po tym jak pierwszy odszeł i załozył Wintersun ;)
-
Z takim językiem jak w tej powieści rzadko kiedy się obcuje, uwielbiam jak niemal wszystko spod pióra Pereza-Reverte ;), na jej podstawie powstał film Polańskiego z J.Deppem "Dziewiąte Wrota" co prawda książkę maksymalnie uprościł i skupił się tylko na jednym wątku ale sam w sobie też jest niezły.
-
Ten polak to Waldemar Sorychta on już od wielu lat nie mieszka w Polsce a jest jednym najsłynniejszych metalowych producentów, może parę nazwisk można podac równie lub bardziej gorących, facet wyprodukował Theriona, Lacune Coil, Tiamat, Moonspell, The Gathering i wiele innych :)
-
Nightwish ogłosił że jakiś koleś odkrył ukrytą kodem atlantydzkim wiadomość która była na obrazie gdy Gem i Ann rozmawiały w pokoju ponoć rzecz niemal nie do odkrycia była.Facet wygrał bilety, meet and greet itp ;). Nie ogladałem Atlantis więc kod mi nic nie mówi ale jakby ktoś znał to moze poszukac ;)
-
10th Man Down
-
Lubię, nawet bardzo, kiedyś więcej słuchałem, dziś mniej, może przez sporą ilość growlu. Niemniej cenię, jeden z najciekawszych współczesnych zespołów metalowych. Album "Goi Rode Goi" jakbym robił wybór najlepszej płyty folk-metalowej ever to byłby bardzo poważny kandydat. Wolę późniejsze płyty niż te pierwsze czyli powiedzmy że za najbardziej wartościowe uznaje 3 ostatnie. Teraz fajna koncertówka wyszła z chórem i kwartetem smyczkowym Osobny akapit to Masza która jak rzymski bóg Janus ma dwie twarze, łagodną, folkową z pięknym głosem i drugą agresywną z growlem. Pamiętam jak pierwszy raz zobaczyłem ją na dvd, niesamowita jest. Jeden z moich ulubionych numerów http://www.youtube.com/watch?v=--WL0NP5cnk
-
Nie zapomniałem ale też przy takich dużych linkach nieraz zacina To pokolei: Sepultura- świetny kawałek, fajnie go było sobie odświezyć, prehispanic/tribal metal jaki zaprezentowała Sepultura w tym utworze zawsze w cenie. Rhapsody- ubóstwiam( jak i całą płytę), poza tekstem ma wszystko czego mozna wymagać od muzyki z drugiej strony znam od przysłowiowych stu lat. My Chemical Romance -nie znałem ale przyjemne Slash -no kawał hard rocka, tym bardziej że z tej płyty słyszałem wczesniej tylko Anastasia L'arc en siel - egzotycznie, jeśli to symfoniczne intro jest częscią utworu to jestem na tak Hanoi Rocks - imidż i glam sugerowały jakiś pudel ale na szczęscie muzycznie to coś w stylu blues/hard rock w okolicach ac/dc, miło się słuchało Machine Supremacy -lubię takie przeróbki z gier zazwyczaj są pełne melodii tyle że to w sumie cover więc cięzko mi go tu oceniać choć oczywiście dobra rzecz Nikt nie dał złego kawałka więc pozostaje mi zacytować Fredrę "Osiołkowi w żłobie dano, W jednym owies, w drugim, siano. Uchem strzyże, głową kręci. I to pachnie, i to nęci." i wybrać powiedzmy że Slasha od Maggie, mialem wskazać poczatkowo tych japońców z L'arc en siel interesujące to było lub Sepulturę ale wybaczcie kaprys chwili :P:) Evi - 7 Freyja - 6 TheEscapist - 5 Sami the Owl - 4 BlackSymphonia - 2 Sionqa - 3 Pablito - 1 Nymphetamine - 1 Maciek - 2 Maggie- 1
-
[align=justify] Poznałem Ayreon dokładnie w ten sam sposób :D, szkoda że już od wielu lat TR nie dołącza płytek do gazety. Lubię Arjena, prawdziwy geniusz brzmienia i aranżacji, bardzo charakterystyczny styl. Kilka taktów i już wiadomo ze to on. Ma to swoje wady i zalety, trochę jak już się pozna jego styl, to wiadomo czego się spodziewać wszystkie albumy aranżuje w ten sam sposób, syntezatory, hammondy, nawet skrzypce, akustyki czy flet nie są już zaskoczeniem. Formuła na dłuższą metę czasem może być monotonna, ale myślę, że jak przystało na wybitnego twórcę, jeszcze nas zaskoczy, bo sam mówi, że musi odświeżyć koncepcje i brzmienie. Cenię go też za to, jak umięjetnie połączył stare z nowym i to się chwali . Projekty podzielę na te, co uważam za lepsze i te co za słabsze ;). Lepsze: Ayreon – najwiecej płyt więc siłą rzeczy najwięcej kawałków i tych wybitnych i tych nużących. Bez dwóch zdań "The Human Equation" przebija wszystkie pozostałe płyty, szczególnie druga stona jest doskonała. Lucassen ma świetne wyczucie, pisze dość proste kompozycje, ale ciekawie jest aranżuje. Np. „Realization” to jest jeden motyw przez blisko 3 i pół minuty, ale tak grany z użyciem różnych brzmień, instrumentów i sposobów go zagrania, że wychodzi to genialnie. Choć na każdej płycie są warte uwagi kawałki. Moim ulubionym utworem spoza THE jest chyba Isis i Osiris. Ciężko sklasyfikować styl Ayreonu, osobiśćie skłaniam się ku metalowi progresywnemu, ale nie w takim znaczeniu jak Dream Theater, czyli łamańce, technika, solówki, a bardziej literalnie, czyli inkorporacje w metal różnych elementów jak elektronika, folk, pop itd. Ktoś kiedyś ładnie powiedział prog-metal z ludzką twarzą. Ilu wokalistów śpiewało w Ayreonie to łatwiej byłoby wymienić tych co nie spiewali. Jako ciekawostke kiedys Arjen planował zaprosić Tarję, ale potem zmieniła mu się koncepcja. W tym roku nowa płyta, mam nadzieję, że nie będzie odgrzewanego kotleta i nas zaskoczy. Star One- dwie plyty, obie bardzo dobre, równe i nomen omen mocne. To zdecydowanie najbardziej metalowe wcielenie Arjena, ma to czego czasem brak mi w Ayreonie, czyli energię i dynamikę. Nacisk położono na gitary. Dwie stricte metalowe płyty, bez typowych ballad za to w kosmicznym klimacie. Może czasem brak właśnie jakiś ballad czy długich kawałów, ale używając nigtwishowej metaforyki, to tak jakby dostać płytę z dziesięcioma Stargazers to też nie można by narzekać, poza tym jest sporo zwolnień. Stała obsada wokalna tylko 4 osoby, ale talent wokalny jest niesamowicie wtedy skondensowany, szczególlnie, że owa osbada to prawdziwy dream team :cool:. "Nasza" Floor Jansen, Russell Allen (nie lubię Symphony X, ale to jeden z najlepszych wokali męskich współcześnie, prawie jak Dio), Dan Swano (przez jego niski głos klimat się robi jak na Theli Theriona, gdzie też udzielił sie wokalnie ) i jakby w kontrze do niego obdarzony wysokim głosem Damian Wilson, którego znalem z płyt Ricka Wakemana, notabene też poświęconych kosmosowi. Guilt Machine – to wcielenie Arjena jest mniej metalowe a bardziej klimatyczno- progresywne choć oczywiście mocne gitary też są obecne tu i ówdzie. Sporo sampli, syntezatorów, elektroniki. Są fragmenty, gdzie pachnie muzyką Pink Floyd. Jeden stały wokalista, który przypomina czasem barwą Freddiego Mercurego. Z każdym przesłuchaniem coraz bardziej wciągająca, wyśmienita płyta, są na niej też sample po polsku. Tak w ogóle Gulit Machine i Star One przez skondesowanie całościowo, chyba nawet wolę od Ayreonu, który jest bardziej zróznicowany, ale też siłą rzeczy bardziej nierówny. Słabsze: Stream of Passion- tylko pierwsza płyta, pozostałe są bez Arjena. To miała być jego wersja Female Fronted metalu.Tylko jak na symphonic/gothic to płyta jest przeciętna. Progres też w zasadzie żaden, bo same krótkie kawałki. Parę numerów na czele z tytułowym oparte na schemacie znanym z Ayreonowego Love jest urokliwych, a reszta ot taki średniej klasy Delain. Arjen Lucassen (solo) –wydał dwie płyty jako solo, bardzo nierówne. Na ostatniej Lost ine the new real znajduje się utwór tytułowy jeden z najlepszych kawałków Arjena ever, absolutne top 5 czy choćby cover Welcome to The Machine floydów, ale z drugiej strony jest też morze nudy... Ambeon- dziwnie się ocenia tę płytę, zalezy czy weźmieny wersje jedno czy dwupłytową. Pierwsza płyta, ta własciwa, to skrzyżowanie zaprogramowanych sekwencerów z jakimiś tam nielicznym gitarami. Niby wszystko jest na miejscu, a całość jest tak nużąca, że po przesłuchaniu nie zostaje w głowie nic, może poza jednym/dwoma kawałkami, gdzie są folkowe naleciałości. Linie wokalne, z których słynie Arjen są jakieś udzwnione i mało przejrzyste. Płyta dodatkowa, jakby na drugim biegunie, to akustyczne wersje kawałków Ayreonu zaśpiewane przez młoda wokalistę Ambeonu Astrid van der Veen i tutaj z wiolonczelą, akustykami, fletem itd jej dziewczęcy głos doskonale współgra, no i melodii nie brak, ale to tylko bonusowy dysk. Słyszałem jej solowe dokonania później, warta uwagi wokalistka. Trzy najlepsze albumy Arjena: Ayreon –The Human Equation Guilt Machine - On This Perfect Day Star One –Space Metal [/align]
