Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 01/05/2013 in all areas

  1. 18 points
  2. 17 points
    Ok, a więc i ja wkleję tu swoją twarz. ;) Dziwną twarz, która nigdy na żadnym zdjęciu nie chce dobrze wyjść. :dodgy:
  3. 17 points
    Oto jak nasz Admin dba o porządek na forum i pozbywa się spamu i offtopu xDD
  4. 17 points
    The Toolmaker - ostatnia część tryptyku:
  5. 16 points
    Poderwałam cudną sowę na rynku w Krakowie :cool:
  6. 15 points
    Ale jak to? :( Ja widzę. No to spróbuję jeszcze raz: Czy działa?
  7. 15 points
    https://fbcdn-sphotos-a-a.akamaihd.net/hphotos-ak-xat1/v/t1.0-9/14079990_1306393296039986_8078947615755801569_n.jpg?oh=a8cc33f4f7e1267303cdfca1857a3aaf&oe=5850D46D&__gda__=1481157477_3c1cab80fa8953deb21e8e78c2af348d[/img] Hmm, "Czadowo" :D
  8. 15 points
    Nie mam pojęcia jak to się stało, że jestem tutaj już kilka lat i jeszcze nie pochwaliłem się Wam, jakiego mam wspaniałego psa. Znaczy w sumie jest to żeńska forma psa, ale suka to takie nieładne określenie. Do rzeczy. Osobniczka o której mowa, ma na imię Sonia i jest ze mną od...12 lat? Mniej więcej. Cieszy mnie to, że pomimo swojego wieku i operacji, którą przeszła kilka miesięcy temu, świetnie się trzyma. Nadal ma energie szczeniaka i ciągle chce, żeby ktoś się z nią bawił. No i mam dla Was kilka zdjęć:
  9. 15 points
    Moje zdjęcie, zrobione gdzieś w połowie lutego. ;)
  10. 15 points
    Takie tam z plaży we Władku... Buziaki dla Was wszystkich:)!
  11. 15 points
    Photo by Iiris Maki
  12. 15 points
    Zdjęcie ze Skytowera z Wrocławia. Moja druga wycieczka na górę, mamy pierwsza. Poza tym nie miałyśmy co robić :)
  13. 15 points
    Ok, krótka relacja z wizyty w Wadowicach u Pablita. On NAPRAWDĘ ma dużo modeli samolotów :D Budząc się rano, po otwarciu oczu jest taki widok: Zwiedzanie miasta było krótkie, ale to nawet lepiej. Widziałam to co najważniejsze. Pomnik papieża zombie :D Obiad był przepyszny - racuchy popijane zimniutkim cydrem omnomnom! No i na koniec selfie nad Skawą :) A w drodze do Krakowa trafił mi się piękny zachód słońca, który też musiałam uwiecznić :)
  14. 15 points
  15. 15 points
    Dnia 30 marca matka i córka się spotkały w historycznym miejscu w Oświęcimiu, czyli w Aushwitz. A wcześniej przez pół godziny próbowały się poszukać, bo Oświęcim skomplikowanym miejscem jest. ;-; Ja i Paula ♥
  16. 15 points
    Spotkałam się z kuzynem, który lubi robić artystyczne zdjęcia:
  17. 14 points
    Dzisiaj byłam na kawie z @Ada28, potem poszłyśmy na bulwary nad Odrą i nawet nie zauważyłyśmy jak przegadałyśmy trzy godziny! ::) O koncertach, o życiu, o trudnym życiu w fandomie NW i innych takich ::D
  18. 14 points
    Projekt zainspirowany genialnym coverem Deana Kopri, który nagrał swoją wersję "Heart Asks Pleasure First" Nymana. Rozmawialiśmy z Deanem o tym utworze, opowiadał mi dlaczego akurat wybrał ten utwór, co dla niego oznacza i co czuje grając go. To było ciekawe doświadczenie... Mając na uwadze powyższe, zamknąłem oczy słuchając utworu i zobaczyłem to (Paula, wybacz tę składnię): A oto i sam cover: [video=youtube]https://www.youtube.com/watch?v=sS3DDNiswKg
  19. 14 points
    Trochę zamglona i zamyślona...Dawno mnie nie było...so, hello my DEar friends :)! Shudderrrrrrrrrrr ;) !
  20. 14 points
    Sami się nudziła, bo skopała obraz i nie chce jej się tego poprawiać, więc weszła na Snapa i zaczęła malować na sobie. Eeee.... tak. A że dawno nic tu nie wrzucałam, to wrzucę, bo nawet całkiem mi się podoba to, co z tego wyszło :D
  21. 14 points
    Niektórzy z Was już pewnie widzieli na Facebooku. "Kingdom of Heaven" - ilustracja do utworu Epiki o tym samym tytule:
  22. 14 points
  23. 14 points
    Nie do końca mnie to uszczęśliwiło, ale na pewno rozbawiło... ;) Dialog w pracy: - Dzień dobry, czy mógłbym w czymś pomóc? - Nie, nie, tylko oglądam! - W porządku, gdyby miała pani jakieś py... - Interesuje mnie telewizor! - Mniejszy czy coś większego? - Taki żebym mogła dobrze widzieć naszego nowego prezydenta, on jest taki ładny... - ...
  24. 14 points
    W mojej szkole dzisiaj był organizowany pokaz z okazji Europejskiego Dnia Języków Obcych. Ja oraz inne moje koleżanki zdecydowałyśmy się przebrać. Oto Mulan, Pocahontas i Wilma Flinstone. :D P.S Jakość zdjęć wykonywana burakiem w buraczanym miejscu.
  25. 14 points
    A tak się kończy gwiazdorzenie i składanie głupich obietnic. Spytali mnie, czy zagram w przedstawieniu na pikniku przedszkolnym, więc odpowiedziałem że tylko główną rolę (w założeniu warunek zaporowo-zniechęcający). No i, psiakrew, słowo się rzekło... Łeb urwę, jak to wycieknie poza forum!!!!
  26. 14 points
    "Children at war" zainspirowane utworem "The Eyes of Sharbat Gula"
  27. 14 points
    "Shudder Before Beautiful" - zainspirowane nadchodzącym albumem NW oraz utworem o tym samym tytule. :)
  28. 14 points
    to nie budowa, tu są porządni ludzie :) nie ma się czego obawiać to ja pierwszy na przełamanie stresu, zdjęcie zrobione jakieś 2 lata temu, miałem w miarę krótkie włosy :P
  29. 14 points
    Dla mnie rok z Dream Emporium to ciężka praca i świetna zabawa. Podsumowując działania ekipy chcę bardzo podziękować Adrianowi, Maćkowi i Evi za doskonałą współpracę i wielkie oddanie projektowi DE. Ogromne podziękowania należą się również Nightfall i Taiteilija za przykładne prowadzenie wydzielonych działów i wspieranie w dodatkowych projektach. Do tej listy dopiszę Simo i Freya za wkład w tłumaczenia. I dalej do listy zasłużonych trafiają redaktorzy: Invidia, Maggie, Morderca, NightwishAnka, Milla, Spectrum, PaulaEija, Seppo, Kubulusio i byli redaktorzy: Solvi, Ancient, BlackSymphonia. Wszystkim userom należą się słowa wdzięczności za udział w wielu konstruktywnych dyskusjach, za dzielenie się informacjami o Nightwish za to że konsekwentnie wspierają nasz ulubiony band. Tak z przymrużeniem oka;) Dream Emporium to rodzina nikt już wątpliwości nie ma razem goszczą się na czacie i przy kawie i herbacie poważnieją w wątkach forum unikając dzielnie sporów chwalą się kreatywnością choć z dystansem i z godnością margo wspiera tą rodzinę Jill dodaje słodką minę pawel(27g) wskoczy czasem w pościk Nightfall brnie do doskonałości Agness ładnie recenzuje Maciek wiedzą im wtóruje zaś Sahara wielka fanka pisze (Lady)GagA ma wybranka Maggie prace swe ogarnia Freyja korektorka twarda Taiteilija w swoim dziale tłumaczy teksty wytrwale Izzy też forum odwiedza kiedy goście biernie siedzą;) motorade sporo pisze propozycje czasem wyśle Piotrek skromnie lecz dostojnie pisze o czytaniu książek Karolina(Blacking) czasem zajrzy violkaa biernie na to patrzy Solvi głośno komentuje Sami grzecznie dementuje Evi walczy o porządek Invi wspiera Evi godnie i Morderca ma zadanie koryguje błędne zdanie jest w rodzinie NightwishAnka i Pablito fan latania Lilit rzadziej nas odwiedza za to Nymph wątki napędza Milli twórczość ma zasadę dla każdego ma obsadę Black(Symphonia) Theriona wielka fanka wiedza Celi tynfa warta Marcin(nightwishmaster666) bardzo dużo pisze i Scavenger pościk wyśle Spectrum trafny jest w grafice Pauli(Eija) wierszy już nie zliczę Seppo sypie konkretami długi pościk jest przed nami Dark projekty to zadanie godne prawdziwego fana Lester nowym jest userem mądrych postów wpisał wiele i na koniec warto wspomnieć kto jest tej rodziny ojcem Adi, Admin nasz kochany my bez niego pionki same:) Dziękuje:)
  30. 13 points
    Witajcie kochani! Chciałam Wam wszystkim BARDZO podziękować za wspaniale spędzony czas i świetną zabawę na koncercie. Niektórzy wiedzą co mnie spotkało w drodze na festiwal i wierzcie mi, że bez waszego wsparcia nie dałabym rady się otrząsnąć i dobrze się bawić. Wy sprawiliście, że ten dzień, mimo tych okropnych przeżyć, które mnie dotknęły, był najcudowniejszym dniem mojego życia. Cieszę się, że to właśnie z tak wspaniałą ekipą spełniłam swoje największe marzenie, ciągnące się za mną od podstawówki, czyli od jakiś 8 lat. Oby więcej takich akcji! Czekam na zlot forumowiczów, na którym postaram się być. Poznać Was wszystkich osobiście to był zaszczyt. Pozdrawiam i raz jeszcze dziękuję ♥ WE WERE HERE! To jeszcze nie wszystkie zdjęcia z Wami, nadal czekam na więcej, więc jeśli ktoś ma zdjęcie, na którym jestem - wysyłajcie ;)
  31. 13 points
    Z nową fryzurą :')
  32. 13 points
    Komercha komerchą - nienawidzę argumentu typu "sprzedał się" jako lekarstwa na wszystkie bolączki fanów. Bisów NW to chyba nigdy nie grał i nigdzie, więc to nie tylko kara dla polskich fanów. Nagłośnienie na festiwalach, na wolnym powietrzu zawsze jest średnie, tak samo jak setlista - zwykle jest ograniczona. Tuomas powiedział już kiedyś, że wiadomo - na festiwalach są różni ludzie, nie tylko fani NW, więc grają wtedy bardziej chwytliwe kawałki, żeby wszyscy mogli się bawić i ogólnie show jest skromniejsze. Zdaje się, że mówił to w kwestii przymusowego nagrania koncertu, podczas Wacken (czego nie chciał, co wielokrotnie podkreślał, a co było wymogiem wytwórni). I tu pojawia się kwestia strasznej, złej... KOMERCJI. Prawda jest taka, że muzyka to biznes i praca dla muzyka, a nie tylko wielka twórczość i muszą z tego wyżyć. Gdy zespół chce mieć dostęp do wszelkich środków, umożliwiających im realizację muzycznych fantazji i chce mieć większą stabilność finansową (bez strachu, że zostaną w końcu podrzędnym zespolikiem ze wsi, grającym w niszowej wytwórni) musi wyrzec się pewnej dozy swobody, na rzecz woli szefów na górze. Nie ma co się oszukiwać - pirotechnika, przepych, wielkie areny, gadżety, miliony edycji jednego albumu - to jest reklama i cena za swobodę artystyczną. Śmiem wyrazić przekonanie, że NW muzycznie może realizować śmiałe marzenia dzięki temu, że są w wielkiej wytwórni i ich twórczość się sprzedaje; w zamian muszą wypuścić komercyjne single, sypać gadżetami i robić przedstawienie. To ograniczenia swobody i szum medialny to niska cena za możliwości realizacji fantazji i stabilność finansową. Twierdzę, że NW, mimo komercyjnej obecnie kariery, wielkiej kariery, wciąż gra muzykę daleką od bezdennie komercyjnej. A ich rzadkie wizyty tutaj? Skargi powinny iść też do naszych, rodzimych organizatorów, którzy nieczęsto się starają, by ich tu zaprosić.
  33. 13 points
    Byłam dzisiaj na wycieczce w Paincie. Fajnie było, wszystko rysowane na jednej warstwie, trochę halucynacja, ale jak się chce samej sobie rzucać takie wyzwania, to potem trzeba sobie z tym radzić :)) Nie wiem czy poznacie, co cieniowanie na tym czymś jest takie sobie, ale to Emppu. Tak.
  34. 13 points
    Portret Floor Jansen (2016)
  35. 13 points
    Weekendowe spotkanie z Katarzyną :)
  36. 13 points
    "Norwegian Forest" (norweski leśny): Oraz bonus... wideo z procesu twórczego w przyśpieszonym tempie :) [video=youtube]
  37. 13 points
    The Eyes of Floor Jansen
  38. 13 points
    Nie mogę uwierzyć, że to ja... Fotka z sierpnia ;) Mam jakiś też nie swój uśmiech... Można by powiedzieć - grymas
  39. 13 points
    Oto i ja. Zdjęcie zrobione przez kompletnie nieznanego mi gościa na wyprzedaży księgarni, które dzisiaj znalazłam na stronie księgarni. Kilogram książek za 20zł, come on! Zaopatrzyłam się w młodych polskich autorów, trochę poezji pisanej na haju, parę książek ukraińskich (lubię styl wschodnich pisarzy) i jeden gay erotyk. Tego najbardziej jestem ciekawa :D http://portliteracki.pl/galeria/ksiazki-na-kilogramy/ PS. nie jestem w ciąży, mój płaszcz po prostu tak ma :<< xD
  40. 13 points
    Idzie jesień, a Tai (i Izzy, bo zdjęcia same się nie zrobią :D ) łazi po Parku Oliwskim w Gdańsku w międzyczasie poszukiwań lokum studenckiego.
  41. 13 points
    Podczas ostatniego koncertu NW Week in Kitee wręczyłem Holoparentsom koszulki "Shudder Before the Beautiful":
  42. 13 points
    To miał być prezent dla synka, a ja szalałam dzisiaj razem z nim..Jak dziecko:P Super sprawa! A jaki hiper-headbanging można robić:D
  43. 13 points
    "'Shudder Before the Beautiful' Team" :D Z wczorajszego spaceru po polnych drogach. :)
  44. 13 points
    Aloha;) Taste the wine! Coffee time:) Pieczemy! Campfire... Blondynki wieczorową porą;)
  45. 13 points
    Wylądowałam u Sami we Wrocławiu, jestem padnięta, nie ogarniam i zasypiam na siedząco, ale macie tu próbkę tego, co się działo na zlocie. Taką maleńką. Takie rzeczy po drodze: Anulka ze swoimi wypiekami, w tle Adrian, a na pierwszym planie ręka Sami ♥ Babeczki Nightwishowe zrobione przez Anulkę: Prawie pełny skład, jeszcze bez Arrowa: A tu Arrow: Dzisiejsze śniadanie: Milla :) Nieproszony gość... I ostatnie selfie na samym końcu :)
  46. 13 points
  47. 13 points
    Czas udowodnić ludziom, że nadal żyję i nadal tworzę! :D Oto ja ze swoją nową pracą, którą powinnam niebawem skończyć (w każdym razie przed trzydziestym piątym rokiem życia, bo używam tylko myszki do tworzenia, a ona jest bardzo nieprecyzyjna i strasznie przez to zmulam). To moja pierwsza próba stworzenia czegoś na komputerze i jestem raczej zadowolona z dotychczasowych efektów.
  48. 13 points
    Napiszę krótko i na temat. Na feriach naskrobałam Gandalfa, 75% mojego wolnego czasu niestety poświęciłam na na pracę z plastyki. Efekty wstawiam poniżej. BARDZO PRZEPRASZAM za moje kolejne zaniedbanie na forum, jest mi ogromnie smutno, że nie jestem z wami na czasie.
  49. 13 points
  50. 13 points
    [align=justify]Anno Domini 2013 zbliża się do końca, czas zatem na tradycyjny temat. Czyli co na Was zrobiło wrażenie w tym roku?, a co Was może rozczarowało?. Zachęcam do dyskusji :). Z mojej strony małe podsumowanie. Jakbym miał to pisać w tej chwili, to nie byłoby szans, pewnie rok bym to pisał, tudzież musiał sobie kupić nowe nadgarstki ;). Na szczęście, zazwyczaj w trakcie całego roku, spisuje sobie wrażenia z płyt tu i ówdzie, więc teraz są jak znalazł :D. Plus żeby nie pisać dwa razy o tym samym, to na temat niektórych wydawnictw już pisałem na forum (te mniejszym drukiem). Albumy 8,5- 9/10 Lingua Mortis Orchestra - LMO Debiutancka płyta zespołu, choć muzycy go tworzący to starzy wyjadacze. Muzycy Rage postanowili pod tamtą nazwą grać dalej heavy metal, a dla twórczości metalowo symfonicznej powołać do życia nowy szyld. Trzeba przyznać, że to album gdzie część metalowa jest naszpikowana świetnymi riffami, po prostu metalem z krwi i kości. Same utwory mają często wielowątkową strukturę, ujawniajac progresywne inklinację grupy. Jednak czym byłby metal symfoniczny bez symfoniki. Również ta prezentuje się na solidnym poziomie, na albumie słyszymy bowiem prawdziwą orkiestrę symfoniczną. Wokale są różnorodne, choć dominuje śpiew wokalisty. Całości nie brakuje jednak porywających melodii. Mówiąc krótko, świetny metalowo-symfoniczny album, na którym mamy do czynienia z muzyką, a nie tanimi radiowymi przebojami. Nie jest to kamień milowy gatunku, bo też i nie miał być. W niczym nie zmienia to faktu, iż to wyśmienta płyta. Orphaned Land –All is One Grupa sprawiła sporo zamieszania słynnym koncept-albumem o potopie pt: „Mabool” z 2004 roku, gdzie było progresywnie, orientalnie i metalowo. Potem bywało różnie, po ostatniej płycie (na której były może dwa dobre kawałki), skreśliłem ich niemal zupełnie, a oni sprawili taką niespodziankę. Growling, który był znamienny w ich stylu, odszedł w niepamięć, albowiem „All is One” to wreszcie pierwsza płyta bez growlu, niesamowicie melodyjna. Oprócz deathu, brak także progresywnego kombinowania. Muzyka izraelczyków nabrała za to epickości i rozmachu, a nawet dobrze pojmowanej przebojowości. Album bardzo równy, bez wpadek. Jak ktoś chce poznać orientalny metal, to pozycja ta jest doskonałą okazją do tego. Edenbridge – The Bonding Zawsze błąkali się gdzieś w poczekalni ekstraklasy, jeśli chodzi o grupy symphonic metalowe. Nigdy do pierwszej ligi nie wchodząc, aż do tego albumu. Podobno every dog has its day, no to Edenbridge ma właśnie swoje pięć minut. Teoretycznie tą płytą nie zaproponowali niczego nowego, ale wszystkie elementy ich stylu stały się bardziej wyraziste, a melodie zapamiętywalne. Ostatni trwający kwadrans utwór tytułowy, to jeden z kawałków roku, numer nie waham się użyć tego słowa – wybitny. Porównałbym stylistycznie to wydawnictwo do ostatniej Xandrii „Neverworld’s End”, czyli może nie wprowadza nas na nowe lądy, ale jest ze wszechmiar udane. Jednak w przeciwieństwie do Xandrii, w nagraniach wzięła udział prawdziwa orkiestra. Jest to jakby nie patrzeć, idealna pozycja dla fanów.. Nightwish zarówno starego jak i nowego. Tarja – Colours in the Dark Tarja solowo pozytywnie. Kilka momentów wręcz wybitnych jak np: "Lucid Dreamer" (psychodeliczny środek to ewidentny ukłon w stronę Pink Floyd) albo "Mystique Voyage" z ciekawymi harmoniami wokalnymi. Oczywiście są też wypełniacze jak singlowe "Never Enough" albo "Until Silence" które strasznie przypomina My Heart Will Go On wiadomej divy. Jakby te dwa kawałki, wymienić na powiedzmy „Anteroom of Death” i „Oasis” to byśmy mieli płytę znakomitą, choć i tak Tarja może zaliczyć ten album do naprawdę udanych. Turisas –Turisas2013 Nazywanie Turisas folk-metalem jest lekką przesadą, owszem naleciałości folkowe są obecne, ale na chwilę obecną nie one stanowią rdzeń ich muzyki. Kompozycje opierają się na orkiestracjach oraz różnych nietypowych elementach aranżacyjnych (dopatrzyłem się na przykład wpływów starego dobrego rocka sprzed dekad). Cały ten muzyczny koktajl doprawiony został tu i ówdzie szczyptą wspomnianego już folku. Trudno precyzyjnie zaszufladkować ten album, może to i lepiej?. Najbardziej udany kawałek: Run Bhang-Eater, Run!, gdy po bałkańsko/grecko/wschodnich rytmach wchodzi zwolnienie z saksofonem (sic!), w stylu muzyki z lat 70-tych, to wiadomo bez dwóch zdań, że nie jest to zwykły metalowy band. I o to chodzi. Dream Theater - Dream Theater Muszę stwierdzić, że choć prima facie album wydawał się przeciętny, to z czasem pokazał swoje zalety. To płyta zdominowana przez gitarę. Petrucci po odejściu Portnoya stał się w praktyce liderem zespołu. Nie tylko głównym kompozytorem (choć tu pomaga mu Rudess) ale też prawie jedynym tekściarzem i przede wszystkim producentem płyty. Eponimiczny tytuł nowego DT wydaje się uzasadniony. Album ten choć w zasadzie nie wprowadza żadnego novum do stylu grupy, to udanie spaja różne elementy z przeszłości. Ciężar gitar i mocne wyeksponowanie basu, mogą się kojarzyć z Awake lub Train of Thought. Wpleciona momentami niemal popowa melodyka w prog-metal z Images and Words. Konstrukcja i symfoniczne brzmienia odwołują się choćby do suity Six Degrees. Jeśli chodzi o wspomniane symfoniczne brzmienia, to mimo gitarowości płyty, są obecne czasem na drugim planie. Tu i ówdzie słychać różne wstawki. Szczególnie wyraźnie zaznacza się to w kolosie wieńczącym album. Odnośnie strony lirycznej, zazwyczaj zapoznaje się z niektórymi tekstami DT, ale z tego co zaobserwowałem ze słuchu trzymają poziom w tej kwestii. Dream Theater wrócił z niezłą płyta (mniej więcej na poziomie poprzedniej, choć zawierającej znacznie mniej nowości brzmieniowych). Przy okazji ja też wróciłem do DT. Ayreon - The Theory of Everything Album jest w porównaniu ze swoim poprzednikiem lżejszy, mniej mroczny, ma więcej przestrzeni i oddechu oraz fragmentów instrumentalnych. Przy siedmiu wokalistach idzie rozpoznać kto co śpiewa .Po pierwszym odsłuchu dziwne odczucia, głównie ze względu na ogrome poszatkowanie materiału zarówno formalne jak i samych motywów muzycznych. Arjen poczatkowo wysłał do wytwórni CD z 4 trackami, ale go przyjaciele namówili na podzielenie ich na kawałki. Przy takiej formule cięzko słuchać tego jako wyrwane z kontekstu rzeczy, do tego aranże się zmieniają jak w kalejdoskopie, rock-opera pełną gębą. Wokalnie - Wetton miażdzy jak zawsze głównie przez swoją barwę, bo możliwości wokalne ma pewnie najskromniejsze z całego towarzystwa. Karevik i Mills jest moc i w tym kontekście, Marco wypada bardzo fajnie aczkolwiek nie można rzec, że skradł show, jest silnym punktem i tyle. Wokalistki: Scabbia też nadrabia barwą, frontmenkę Ancient Bards za to wolę w Ancient Bards, choć poziom trzyma. Arjen nie zaprasza słabych śpiewaków. Ciekawie się prezentują instrumenaliści. Pianino Wakemana w początkowym utworze to jeden z piękniejszych momentów płyty. Późniejsze jego solówki oraz Rudessa i Emersona (chyba najbardziej pokręcona), o dziwo nie popadają w przerost formy nad treścią. Troya tez słychać, z tym, że cięzko powiedziec gdzie on gra, a gdzie flecista co zazwyczaj występuje z Arjenem. Na pewno dudy są jego, ale różne flażolety pozostają niewiadomą. Myślę, że jest to kandydat, który będzie się liczył w walce o tytuł płyty roku. Jedyne czego brakuje to własnie jakigoś "tradycyjnego" numeru do którego chce się wracać i który można sobie słuchać tak jako standalone. O co ciężko gdy wszystko jest w granicach circa about 2 minut. Takie coś długości powiedzmy Beneath the waves albo nawet Realization by się przydało.Tak czy siak Arjen popełnił świetny album . Leaves' Eyes - Symphonies of the Night O ile pod względem produkcyjnym rzecz jest ewidentnie współczesna, o tyle wyraz całości jest trochę old-schoolowy, jeśli chodzi o ten gatunek. W stylistyce symphonic metal/gothic metal, od przełomu wieków daje się zauważyć tendencje do zmniejszania roli "bestii" w rozwiązaniu wokalnym typu "beauty and the beast". Natomiast zespół Liv Kristine wcale nie odpuścił i nagrał płytę z większą ilością growlu niż poprzednio. Największą zmianą jest jednak sposób nomen omen operowania Liv głosem. Więcej tu utrzymanej w trochę wyższej tonacji "para-opery" niż typowego słodkiego, delikatnego śpiewu Liv. Do tego swoje robią chóry, których ilość także się zwiększyła. Nie tak często się dziś spotyka, tak tradycyjny symfometal, oczywiście dobrze zrobiony (bo tego kiepskiego to wychodzi cała masa). Na plus spore naleciałości folkowe zarówno w melodyce jak i w instrumentacji, choćby w postaci dud, flażoletów i ludowych skrzypiec. Teksty w kilku językach, co jest już niemal normą u Leaves Eyes. Summa summarum songwriting stoi na solidnym poziomie, momentami nawet powyżej średniej. Mamy kolejne bardzo dobre symphonic metalowe wydawnictwo w tym roku Albumy 7,5 –8/10 Avantasia – The Mystery of Time Zaskoczenie pozytywne, bo imć Sammet zawsze bardziej słodził niż zachwycał, ale trzeba mu oddać sprawiedliwość, że nagrał płytę na dobrym poziomie. Ciężko obecną Avantasie zaklasyfikować, gdyż odejście od typowego power metalu jest znaczne. Osobiście skłaniałbym się do konglomeratu: hard rocka, heavy i power metalu oraz elementów symfonicznych. Goście tym razem bez fajerwerków, ale album broni się za to warstwą kompozycyjną. Na plus użycie prawdziwej orkiestry, bo na pierwszych metal operach królował plastik. Renaissance –Grandine Il Vento Ta zasłużona grupa grająca symfonicznego rocka, powróciła z albumem po raz pierwszy od dekady, lecz w smutnych okolicznościach. Lider grupy Michael Dunford zmarł w trakcie nagrań. Niemniej zdążył skomponować cały materiał. Materiał dodajmy najlepszy od czasu Songs for all Seasons z 1978 roku (co nie jest wielkim wyczynem biorąc pod uwagę, że grupa wydała przez ostatnie trzy dekady zaledwie trzy albumy). Wyróżnia się druga część płyty, której dodatkowo kolorytu dodają zacni goście: legendarny John Wetton i Ian Anderson z Jethro Tull. Scorpions – Mtv Unplugged Scorpionsi od lat żegnają się już ze sceną i zaraz potem wracają. W historii mają już koncert z orkiestrą i akustyczny, a odgrzewany kotlet imion ma legion: płyta koncertowa, płyta z nowymi wersjami starych kawałków itd. Tym razem nagrali płytę akustyczną z udziałem dodatkowych muzyków. Teoretycznie rzecz nie warta spojrzenia przychylnym okiem, niemniej całkiem fajnie to wyszło. Same kawałki też nie zawsze takie oczywiste. Klaus Meine śpiewa znakomicie niczym 30 lat temu, no nie ma się do czego przyczepić, nawet jeśli to odgrzewany kotlet ;). Powerwolf – Preachers of The Night Na swojej piątej płycie Powerwolf nie wymyśla prochu, tylko gra to co na poprzednich. Po co się zmieniać, skoro znaleźli swoją niszę. Czyli heavy/powerowe riffy, atmosfera grozy z przymrużeniem oka, organy w tle i kościelne wstawki po łacinie. Bez żadnych pretensji – pure entertainment, alleluja i do przodu! Black Sabbath – 13 Udany comeback po latach, tyle że obecnie Black Sabbath słucham znacznie mniej niż kiedyś. Czy to najlepsza płyta od czasu Heaven and Hell. Chyba tak, choć jestem ostatnim, który rzuci kamieniem w płyty z Martinem. Generalnie jakbyśmy się przenieśli wehikułem czasu o cztery dekady do tyłu. Ozzy śpiewa charakterystycznym tembrem głosu, Iommi potężnie riffuje, a bas Geezera dudni, tylko Billa Warda brakuje, ale cóż nie można mieć wszystkiego. Zwraca również uwagę mięsista produkcja i świetne brzmienie. ReVamp -Wild Card Nowy album ReVamp także trzeba rozpatrywać w kategorii niespodzianek. Przede wszystkim tzw "songwriting" stoi na lepszym poziomie niż na debiucie. To co jest solą muzyki, czyli melodie nie są tak słabe jak poprzednio, a kilka jest wręcz przednich. Płyta jest mocna, gitarowa, intensywna. Nie wiem czy okreslanie całości metalem symfonicznym jest fortunne, może pod wieloma względami tak. Niemniej sporo tu też zwykłego nowoczesnego metalowego grania oraz elementów metalu progresywnego.Album posiada dość twarde brzmienie. Nie da się ukryć, że zdominował go również wokal Floor, która nawet growluje przez moment. Teatr jednego aktora, możliwe, ale za to ów aktor wyśmienity. Wciąż to nie jest ekstraklasa, ale ReVamp wydaje się obecnie najlepszy projektem solowym, jeśli chodzi o członków Nightwish. Sirenia – Perils of the Deep Blue Jedno nie ulega wątpliwości, to płyta trochę przełomowa w ich dyskografii a jednocześnie nawiązująca też do początków Sirenii. Morten sprawiał wrażenie wypalonego, teraz chwycił wiatr w żagle.Nie myślałem że jeszcze będzie miał chęci i siłę sprawić niespodziankę. Oczywiście melodiami nie zaskakuje zbytnio, ale udało mu się w wielu miejscach niespodziewanie odświeżyć formułę przez wprowadzenie rzeczy których nie było dotychczas: intro, utwory w wielu językach i największy ewenement czyli 12 minutowy kawałek(sic!) oraz delikatne folkowe refleksy zupełne novum w muzyce Sirenii. Pojawił się też po raz pierwszy nowy chór choć brzmi tak jak te kilka osób dawniej. Pewnym nawiązaniem do pierwszych dwóch płyt jest fakt, że mamy do czynienia z większą ilością dłuższych bardziej epickich kawałków, a także większą ilością growlu niż ostatnio. Ailyn brzmi znacznie lepiej chwilami nawet para-operowo śpiewa, na ile jest to wynik jak reklamuje strona, pracy w norweskim chórze, a na ile sztuczki studyjne wiedzą tylko oni sami.. Momentami dość wysokie są te jej linie wokalne.. Do wad zaliczyłby trochę brak większej wyrazistości, chór jak zwykle brzmi tak samo. Ailyn, która choć śpiewa i brzmi znacznie lepiej niż wcześniej to wciąż jest w drugiej lidze. To też trochę kwestia miksu który momentami zbyt do tyłu ją przesuwa. Tak czy inaczej, mamy do czynienia z najlepszą płytą Sirenii od czasu debiutu, który przypomnijmy miał miejsce ponad dekadę temu, płytą o wiele lepszą niż poprzednia. Aż dziw, że po takiej klapie się podniesli, widać czasem trzeba sięgnąć dna. Nawet brak jakiś mega kilerów oraz porządnej ballady, pozwala mowić o tej płycie pochlebnie. Arkona –Decade of Glory Nie lubię płyt live, kupiłem w życiu może kilka, wolę oglądać koncerty niż słuchać. Tu zrobiłem wyjątek, ponieważ to koncert z chórem i kwartetem smyczkowym, muzyka Arkony nabrała przestrzeni, nie tracąc przy tym metalowego pazura. Leah –Otherworld (Ep) Tylko kilka utworów, ale wszystkie na poziomie,. Jak to możliwe że kobieta z Kanady, bez kontraktu, wychowująca kilkoro dzieci i nagrywająca wszystko w domu, wydaje praktycznie same dobre numery. Odpowiedź jest najzwyczaj prosta –talent. W ostatnim kawałku, gościnnie sam Eric Peterson z Testamentu. Gdyby to był pełny album, to dałbym w puli wyżej. Albumy 6,5-7/10 Blackmore’s Night –Dancer and the Moon Nie jest to poziom pierwszych płyt. Można tu usłyszeć mieszankę nowych rzeczy z coverami tudzież autocoverami. Przeróbki są słabe, własne"Temple of The King" i Heepowe "Lady in Black" brzmią bezpłciowo w porównaniu z oryginałami. Nowe rzeczy za to są niezłe, acz bez szału. Czyli mówiąc ogólnie przyjemna muzyka, lecz wątpie abym wracał. Może jedynie do „Carry On… Jon” utworu poświęconego Jonowi Lordowi z Deep Purple, w którym oczarowuje nas śliczna solówka gitarowa i delikatne klawisze w tle. Camel – The Snow Goose 2013 Wyobraźcie sobie, że Pink Floyd jeszcze raz nagrywa Dark Side of The Moon albo King Crimson debiut. Można, tylko po co?. Nagrywanie klasycznych płyt na nowo mija się z celem, szczególnie że ostatni album Latimera i spółki pochodzi sprzed 11 lat. Zmiany są kosmetyczne. Brzmienie i produkcja oczywiście są współczesne i całość jest dłuższa o parę minut. Ale to nie zmienia faktu, iż to był ruch zupełnie niepotrzebny. Skąd zatem relatywnie wysoka ocena, bo nie da się ukryć, że zawartośc muzyczna jednak pozostała (prawie) bez zmian, a trudno o takiej płycie źle pisać. Riverside –Shrine of New Generation Slaves Po poprzednim intensywnym prog-metalowym albumie jakim był ADHD, tym razem jest spokojniej, kilka perełek na czele z The Depth of Self-Delusion i Deprived. Lecz całość jest dość ni to senna ni to rockowa. Może się nie wgryzłem jak należy, zresztą wakacje to nie jest najlepszy czas na taką muzykę. Może mam po prostu zapotrzebowanie na nieco inne dźwięki w tym roku, bo nowe Riverside na mnie wielkiego wrażenia nie zrobiło, choć to wciąż czołowy polski zespół progresywny. Arven – Black is the Colour Metalowy girls band tym razem ciutkę rozczarowuje, po bezpretensjonalnym debiutanckim albumie, który krzyżował symphonic/gothic, power i folk. Zabrakło większej ilości folku, całość jest solidna, ale nie brzmi już tak świeżo i porywająco jak debiut. Czekam na dalszy rozwój kariery, tej skądinąd sympatycznej grupy z Niemiec, złożonej z niemal samych pań :). Brian May & Kerry Elis - Acoustic by Candlelight Brian May to legenda, a Kerry Ellis ma kawał głosu. Lecz z perspektywy fana Queen to nie jest za dobre wydawnictwo. To co grano live a pominięto na płycie: We Will Rock You, Somebody to Love, Good Company czy '39. Akurat wszystko co mogłby być interesujące nie znalazło się na krążku. Z queenowych akcentów na plus Life is Real i przestrzenne No-one but You (oczywiście jak się zapomni o oryginale). Osobny akapit to wokal Kerry. Z jednej strony perfekcyjny technicznie, o dużych możliwościach i szerokiej skali. Z drugiej strony ona wszystko śpiewa w ten sam sposób, przez co jej śpiew sprawia wrażenie beznamiętnego, mimo że technicznie jest bez zarzutu. Nie wiem czy to jej musicalowa maniera czy jakiś brak naturalnej ekspresji. Czemu mimo wszystko niezła ocena, primo bo gra Brian May, a secudno niektóre opracowania są naprawdę śliczne. Alter Bridge –Fortress Zespół muzyków Creed z wokalistą Mylesem Kennedym, który znany jest ze współpracy ze Slashem. Album wypełnia z jednej strony rasowy hard rock, z drugiej coś w okolicach alternatywy. Jednak ten tradycyjny, rockowy pierwiastek jest dominujący, stąd pozytywna ocena. Kawał rocka jakby nie patrzeć. Deep Purple – Now What Nie mogę powiedzieć, żebym był ortodoksem i słuchał tylko purpli z Rychem. Lecz jakby mnie ktoś pociągnął za język, to za najlepsze rzeczy, uważam te co wyszły spod ręki Blackmore’a. Znowu, to nie jest zła płyta, trochę Cooperowe „Vincent Price” wręcz porywa, parę innych kawałków też powoduje żywszy puls. A reszta?, takie solidne purpurowe średniactwo. Nie ma tu kawałka na poziomie tytułowego z Rapture of the Deep. Airbag – The Greatest Show on Earth Zaczynali jako cover band Pink Floyd i skończyli de facto jako "cover band Pink Floyd", cóż za ironia losu. Ich autorska muzyka jest bardzo mocno przesiąknięta floydami. Solówki wyborne, kompozycje niezłe, wokal przeciętny czyli nihil novi. Płyty tej często słucham, gdy normalni ludzie śpią, czyli nocą ;). Ewa Farna - Winna Nie jestem jakims specjalnym fanem, ale lubie ją odkąd usłyszałem jak kiedyś TSA zaprosiło ją na scenę, a dziewczyna przyćmiła rockowym pazurem w głosie samego Piekarczyka. Paradoksalnie to najmniej rockowa jej płyta. Wszędzie krążą naleciałości z popu, soulu a nawet elektroniki, jakieś sekcje dęte itp. Nie do końca podoba mi się taki kierunek, ale nie da się zaprzeczyć, że wszystko brzmi na swoim miejscu i w zasadzie ciężko mi skrytykować te aranżacje. Jak na krajowe podwórko pop/rock to jest plusik. Głos Farny wciąż doskonały, mimo że to kolejna rzecz, do której rzadko będę wracał. Rhapsody of Fire – Dark Wings of Steel To sprawdzian dla włochów jak sobie poradzą bez swojego wieloletniego lidera, którym był Luca Turilli. Poradzili sobie średnio na jeża, są perełki i są mielizny. Prawdę mówiąc, to lepiej wypadł Luca z zeszłoroczną płytą swojego Rhapsody. No ale do rzeczy. Przede wszystkim to płyta odchodząca od symfonicznego power metalu czyli stylu tak znamiennego dla Rhapsody. Powerowy pęd zasilają może dwa numery. Reszta to utrzymane w wolnym, tudzież średnim tempie kompozycje lokujące się gdzieś w okolicach symfonicznego heavy metalu (momentami motoryka nawet przypomina po prostu mocny rock). Do tego dochodzą naleciałości progresywne, które jednak brzmią dość podobnie w wielu numerach. I to jest chyba główny zarzut, że brzmienia i aranże nie są aż tak bardzo zróżnicowane, parę razy miałem uczucie deja vu, jakbym słuchał tego samego numeru. O wstawkach barokowo-dawnych można zapomnieć, zamiast tego są wspomniane wcześniej klimatyczno-progresywne elementy, nie brzmi to źle ale to nie jest to. Nie ma Turilliego więc ultra-melodyjnych neo-klasycznych zagrywek już nie ma, a były one niewatpliwą ozdobą albumów Rhapsody.. Sumarycznie, mieszane uczucia, to nie jest zła płyta, ma parę naprawdę fajnych przebłysków, ale na razie max 6,5-7/10. Mimo wszystko po ostatniej wyśmienitej płycie rozczarowanie. Luca Turilli z zapowiedzianym na pierwszą połowę przyszłego roku albumem swojego Rhapsody, prawie na pewno przebije ten album. Tristania – Darkest White Zaczyna się nieźle, nawet growl się pojawia a la Mercyside. Album odbieram jako krok do przodu w stosunku do bezpłciowego poprzednika, Darkest White jest płytą o dziwo mocniejszą, mającą wiecej energii i bardziej gitarową. Jedyne co rzuca się w oczy (a mówiąc ściślej uszy), to brak większej różnorodności utworów i podobne aranżowanie wielu kawałków, z drugiej strony Tristania nigdy nie grzeszyła zbytnim urozmaiceniem. Mariangela wcale nie gra pierwszych skrzypiec na płycie, jej rola nie jest wiodąca. Mamy tu do czynienia z trzema różnymi męskimi wokalami i jeszcze jednym żeńskim dodatkowym. Niektóre fragmenty przypominają trochę Green Carnation (na płycie którego notabene śpiewała kiedyś Vibeke Stene). Jak ktoś ładnie napisał better than Rubicon but still nothing special. Stratovarius - Nemesis Co do tegorocznego krążka Stratovariusa, to jest on całkiem w porządku. Nie powala, ale ma kilka lepszych momentów (kilka też bardziej miałkich). Chociaż już od dwóch płyt brakuje wieloletniego lidera Timo Tolkkiego, to zespół gra „prawie” jak z nim, przynajmniej tym razem. Na pewno jest to krążek bardziej power metalowy, naleciałości symfoniczne, zostały wyrugowane. Mamy za to, niewielkie progresywne wtręty w paru miejscach, plus elektroniczne wstawki. Te ostatnie, nie tylko nie gryzą się z całością, ale wręcz dodają kolorytu. Kompozycji choćby na poziomie Destiny tu nie ma, lecz numery trzymają równy poziom. Może na tym tle, trochę się wyrózniają, tytułowy Nemesis i singlowy, dość przebojowy Unbreakable. Mówiąc krótko, może bez rewelacji, ale wstydu finom nie przynosi. Legend - Spirit Brytyjska grupa, która łączy stare (rock prgresywny spod znaku Jethro Tull czy Camel), z nowym (metal symfoniczny, któremu chyba najbliżej do Theriona). Wychodzi to ciekawie, wokalistka też całkiem dobra, chórki również odnotowano. Tylko całość niezbyt zgrabna, kompozycje są wydłużone na siłę. Brzmienia i aranże prima sort wręcz wykwintne. Natomiast wspomniane kompozycje raczej bez polotu, więc choć całościowo się broni, to nie jest to rzecz z najwyższej półki. Ania Rusowicz -Genesis Córka Ady Rusowicz, po świetnie przyjęte poprzedniej płycie „Mój big bit”, tym razem nagrywa rzecz bardziej w stylu zachodnio-hipisowskim. Wciąż jest klimat rodem z końca lat 60-tych, ale bardziej pokręcony. Brakuje trochę jakiegoś ewidentnego highlightu, który pociągnąłby album do góry. Wszystko jest niezłe, ale nic się nie wybija. Na plus momentami niemal Doorsowe brzmienia. Zobaczymy co pokaże na kolejnej płycie. Na opisywanie płyt poniżej 6.5 szkoda mi było w tym roku czasu. Tylko tak ku przestrodze wspomnę Avalon (projekt Timo Tolkkiego, ex -Stratovarius), który kłuje w oczy znanymi nazwiskami (Sharon den Adel, Russell Allen, Tony Kakko), a to wszystko domek z kart i totalna pustka. No i nowe Bon Jovi muszę też nadmienić, gdyż to rekordowy upadek, na płycie nie ma ani jednego(!) dobrego kawałka. Ten band od blisko dwóch dekad, nie ma zupełnie nic do zaproponowania fanom rocka. To był muzycznie udany rok, mimo że nie było w nim płyty, która miażdży przysłowiowy system. Pozostaje żywić nadzieje, że nadchodzące przyszłoroczne premiery, nie tylko nie będą rozczarowaniem, ale i dostarczą nam licznych emocji. Spowodują wypieki na twarzy i dotkną tych strun, która sprawiają, że coś zostaje z nami na długo. Czego sobie i Wam życzę :).[/align]
  • Member Statistics

    • Total Members
      781
    • Most Online
      676

    Newest Member
    dremek
    Joined
×
×
  • Create New...

Important Information

We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.