To okrutne, że tylko mogę patrzeć jak inni marnują życie, kiedy ono przemija. Nie będę więcej słuchał wrednych osób. Nie będę akceptować chamstwa. Wiem, że można inaczej. Wiem, że każdy zasługuje na szacunek, na koleżeństwo, na dobrotliwość. Nie żałuję swoich decyzji, bo zawsze byłem gotów, na to co nadejdzie. Zawsze akceptowałem konsekwencje, jak i dobre, tak i złe. Nie akceptuję jedynie niesprawiedliwości.
Wydarzenie o jakim mówię, to śmierć mojego dziadka. Jest mi źle. Jak powiedziałem, nie chcę czekać. Po prostu dziś wiem, że nienawidzę ludzi, którzy udają, że mnie zauważają, a tak naprawdę mnie ignorują. I jeszcze śmieją mi mówić, że mają prawo decydować za mnie, gdy tak na prawdę nic o mnie nie wiedzą i nie mają ochoty poświęcić dla mnie chwili.
Nie wiem, co jeszcze powiedzieć. Ale żałuję, że nie umiem trafić do osób na których mi zależy. Albo, że nie umiem sprawić, by ktoś coś zrozumiał. Chciałbym, by więcej osób potrafiło zrozumieć i zaakceptować to, o czym mówię.