Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation on 09/13/16 in Posts

  1. 6 points
    Tai padła na twarz, ale skończyła Tuomasa... i oczywiście zepsuła... czyli było lepiej, ale coś potem poszło nie całkiem tak... no, jest... tak, że tego... UJDZIE. ;) "Maestro Tuomas Holopainen"
  2. 4 points
    Dance to the whistle, to the play, to the story To infinite encores Laugh at the royalty with sad crowns And repeat the chorus once more... ~ Nightwish, Edema Ruh Minęło ponad dziewięć lat odkąd wybrałam się na pierwszą muzyczną przejażdżkę z Panem Holopainenem i jego hałastrą. Oczywiście – wówczas tylko w wyobraźni, słuchając z głośnika „słodkich dźwięków pianina, spisujących mój żywot”. Minęło ponad dziewięć lat i w końcu trafiła się dogodna pod niemal każdym względem okazja, by przekonać się, czy ONI faktycznie istnieją! Owszem – widziałam zdjęcia, zgadza się – oglądałam koncerty, a nawet wywiady i dokumenty, a więc miałam i dowody na to, że za dźwiękami stoją ludzie, ściskający w dłoniach odpowiednie narzędzia i majstrujący przy nich we właściwy sposób... ale, gdy muzyka tak uporczywie przywrze do człowieka i wywalczy sobie prawo do bycia jego nieodzownym pierwiastkiem, to abstrakcyjna wydaje się myśl, że stoją za nią ludzie z krwi i kości. Doszło do tego, że łatwiej było mi sobie wyobrazić członków zespołu jako humanoidalne formy samej muzyki, niż faktycznych ludzi ją tworzących. Jakby to oni byli jej wtórnymi produktami, ona zaś czymś w stosunku do nich pierwotnym... Chyba popadam w dziwny żargon pełen męczącego patosu... Pominę rozwodzenie się nad nieesencjonalnością wszechrzeczy... Słowem – ogłoszono koncert w Polsce. Ale gdzie? No, gdzie też to mogło być? Oczywiście – w Nibylandii zwanej Straszęcinem! Nie dość, że na drugim końcu kraju, to jeszcze w miejscu mitycznym niczym Atlantyda! Przełknęłam też pigułkę goryczy zwanej „festiwalem”, zamknęłam oczy i kliknęłam: KUP BILET! Zabrałam wiernego druha, drogiego Michała, wsiadłam w niewygodną puszkę zwaną Polskim Busem i wyruszyłam w dzikie ostępy, na poszukiwanie Atlantydy! Forget the task enjoy the ride And follow us into the night! Wielokrotnie podczas podróży rozmyślałam nie o samym koncercie, ale o czymś niemalże równie istotnym – ludziach z forum. Kilka lat minęło, odkąd czynnie (w miarę możliwości) działam na rzecz Dream Emporium i niektórych Dreamerów znam niemal jak żywych ludzi... tylko bardziej eterycznych... i zastanawiałam się nieustannie jak to będzie spotkać ich wszystkich na żywo, czy jest jakaś szansa, że się polubimy, że rozmowa „zaskoczy”, że wytworzą się iskierki i inne takie... Nie uważam się za ekstrawertyka i z nawiązywaniem kontaktów bywa u mnie różnie, więc niepokój był nieco doskwierający... Po najdłuższych w moim krótkim życiu trzynastu godzinach podróży znalazłam się w końcu w okolicach Atlantydy, przespałam noc w jakiejś lokalnej noclegowni i ruszyłam do serca tajemniczej krainy, otoczonej przez malownicze, mityczne przyczółki takie jak np. Lubzina (czymkolwiek jest LUBZINA... brzmiało groźnie). Rano, w dzień koncertu, przyszło mi do głowy, że ludzie z forum to też abstrakcyjny wytwór mojej wyobraźni i zadzwoniłam do Adriana tylko po to, żeby sprawdzić, czy on istnieje. Okazało się, że tak... to, albo był najbardziej przekonywającą halucynacją dźwiękową w historii dźwiękowych halucynacji. Nie dałam jednak za wygraną (nie, nie, mnie się nie da tak łatwo omamić!) i po jakimś czasie zadzwoniłam też do Ani – ponownie – żeby sprawdzić, czy ona istnieje – jej głos także brzmiał dość realistycznie. Upewniłam się dzięki obu telefonom, że Dreamerzy prawdopodobnie istnieją (czytaj: są mniej mityczni niż mityczny Straszęcin) i metodycznie zmierzają do Atlantydy. W Dębicy poczułam wibracje mocy – stężenie ludzi w koszulkach Nightwisha było tak silne, że wezwano specjalny oddział deratyzacyjny, żeby je rozcieńczyć, gdyż groziło to nieodwracalną katastrofą ekologiczną na skalę kraju... tak naprawdę to nie... ;) Niewątpliwie jednak coś w tym było, bo temperatura przeskoczyła samą siebie i pogalopowała w górę, histerycznie wrzeszcząc i czyniąc życie ludzi w czarnych koszulkach nieznośnym. W tym i moje, niestety. Dotarłam do Atlantydy na obrzeżach czasu i materii, wyruszyłam niczym pewien hobbit „na przygodę”, pokonałam smoka Smauga komunikacji publicznej i obuta w glany wparadowałam dumnie do straszęcinowskiej Atlantydy! Okazało się, że jestem pierwszym dzielnym Dreamerem na miejscu i razem z towarzyszami podróży rozejrzeliśmy się po rozległych dziedzinach tejże nieistniejącej krainy, do której, o dziwo, dotarła już cywilizacja w postaci sklepu sieci Biedronka. Tłumy ludzi, budki z piwem, człowiek-jednorożec, kolorowowłosi, glanonodzy, irokezogłowi... przedziwna to była kraina! Wreszcie, niestrudzenie oczekując pod bramką, wypatrując sokolim wzrokiem znanych ze zdjęć twarzy wypatrzyłam Dreamerów! Tak, tak... wyobraźcie sobie, że jednak istnieją! Chociaż tam, w Atlantydzie, mitycznej krainie na końcu kraju mogli być przecież i Dreamerzy! Adrian w kapeluszu i wysoka Evi, Ania, Paula, potem Beatka, Sahara, Sami, NighwishAnka, Sahara, HietAla... nawet Was wszystkich nie zliczę! Moje obawy okazały się płonne; gromadka szybko przyjęła mnie pod skrzydła, a przemierzając kręte ścieżki festiwalowego zamętu, niczym śniegowa kula zgarniała coraz to nowe osoby! O, nigdy nie zapomnę łączenia stołów w plenerowym pubie – była nas chyba trzydziestka! Na niebezpieczną wyprawę wybraliśmy się jednak w skromnym gronie: udaliśmy się do samego serca Atlantydy, by przekazać prezenty i pocztówki od fanów zespołowi. Naprzeciw wyszedł nam honorowy Brytyjczyk zespołu – Troy Donockley. I... RUNĘŁA MOJA TEZA O HUMANOIDALNYCH FORMACH MUZYKI! :D Chociaż... może muzyka była na tyle silna, że faktycznie wytworzyła Troya... E? Może lepiej nie popadać w dyskusje natury filozoficznej... Troy okazał się niezwykle uprzejmym człowiekiem, naturalnym i tak zwyczajnym, tak namacalnym, jak tylko może być drugi człowiek. Z chęcią zrobił sobie z nami zdjęcia, z prostodusznym zadowoleniem przyjął podarunki. Rozmowa z nim nie trwała długo, a ja, choć bardzo się staram, nie potrafię przypomnieć sobie jej szczegółów. Pamiętam, że bardzo przyjemnie brzmiał jego brytyjski akcent... cóż, rzadko słyszę na żywo Anglików, a szczególnie nieesencjonalnych (humanoidalne formy muzyki itd.). Po spotkaniu przyszedł czas na Ostatnią Przejażdżkę Dnia, a dla nas także i Najwspanialsze Widowisko Świata – koncert. I zasmucę chyba wszystkich, bez patosu mówiąc: MOTŁOCH! I, nie, nie, nie mam tu na myśli koncertu. Dodrapałam się do barierek w towarzystwie niezłomnej Ani i równie niezłomnego aparatu Evi, czy też może Beatki (?) (który w moich drżących dłoniach okazał się tak użyteczny jak kosiarka, podczas zimowego odśnieżania) i innych Dreamerów, a Ci tajemniczy Obcy, Inni, którym także sądzone było dostąpić tego zaszczytu i otrzymać tę koronę wyraźnie nie potrafili jej nosić! Chwila wzruszenia, gdy po ponad godzinnym staniu, usłyszałam znajome intro (temat muzyczny Hansa Zimmera z filmu „Karmazynowy przypływ”) – patetyczne i potężne, mające poprzedzać mój pierwszy koncert ukochanej kapeli... i BUM! Atak tłumu niemal zmiótł nas z powierzchni Atlantydy! Motłoch... O, nie, pomyślałam jednak, nie dam sobie wytrącić kart z ręki, nie przed finalnym rozdaniem! Walka o pozycję potrwała chwilę, ale jej wynik był satysfakcjonujący. Widziałam Tuomasa, stałam naprzeciwko jego keyboardu, ale i tak nie udało mi się przekonać siebie samej, że był prawdziwy, że Floor, że Marco, że Emppu, że Troy i Kai Hahto... czułam się jak w trójwymiarowym koncercie na DVD! Shudder Before the Beautiful, Ever Dream, Èlan, I Want My Tears Back (chciałam My Walden, ale... i tak z Anią razem: HOP-HOP-HOP!), Ghost Love Score... i Greatest Show On Earth... Gdy usłyszałam pierwsze dźwięki owego magnum opus, to coś we mnie drgnęło... może to świadomość, że był to już ostatni akt spektaklu? Niemniej, to właśnie było to, to nieuchwytne to... może krótkie, może i na Atlantydzie, może motłoch i może festiwalowy ubogi jak żebrak z jedną nogą set, ale jednak... NAJWSPANIALSZE WIDOWISKO ŚWIATA! Tuomas, popijający wino pod keyboardem, Emppu, skaczący po scenie jak gumowa piłka, Marco-wiking, posągowa Floor (którą naprawdę chciałabym słyszeć lepiej...)... i oni wszyscy, na końcu objęci i, jak to czynią od lat, kłaniający się po raz ostatni, Kai ciskający pałeczkami (HietAla złapała jedną!)... Istny Nightwishowy impresjonizm! Tak niewiele i trwało nie dłużej, niż ruch skrzydełek motyla. Jakby to się wcale nie zdarzyło... Pamiętam jeszcze Sami, nucącą na pogrążonym w niezmąconym niemalże mroku parkingu: Man, he took his time in the sun Had a dream to understand A single grain of sand... To to niesamowicie rozgwieżdżone niebo Atlantydy... i spójrz! Tai! To mleczna droga! This concert was but a single grain of sand... and I do really have a dream to understand it! Potem był jeszcze dogorywający, skromny, ciasny dworzec w Dębicy; okrutnie rzeczywisty po pożegnaniu z Nightwishem oraz z większością Dreamerów. Pocieszył mnie tylko niespodziewany widok Adriana i Evi zawiniętych kocem i śpiących w najlepsze na tym straszliwym mrozie, który przyszedł po upalnym dniu (nawet pogoda wyczuła, że koncert minął bezpowrotnie!), na zewnątrz na dworcowej ławce. Trzeba było nie lada wysiłku, by im wyjaśnić, że zamarzną tam na śmierć! Zapadli w sen zimowy... Pomyślałam teraz, że być może w miarę oddalania się od Atlantydy, odrealnionej krainy i równie nieprawdopodobnej muzyki Dreamerzy też znikają... albo zapadają w sen, który potrwa aż do kolejnego razu, gdy z drzemki wyrwie ich słodki dźwięk „lutni” Maestro? Wiem... Patos. Paskudny Patos przez duże „P”. I tak wszyscy spaliśmy... na twardej, niegościnnej posadzce dworca w Dębicy, skąpani w paskudnym neonowo-białym świetle... Pocieszającą zdała mi się wówczas myśl: The dreams remain they only break...
  3. 1 point
    W tym temacie możecie dzielić się swoimi dziecięcymi pasjami kolekcjonerskimi, bądź wspomnieniami ulubionych zabawek :) Moje wybrane typy: Obrazki z gum do żucia- w moim przypadku Turbo (obrazki samochodów) i Donald (historyjki z bohaterami bajek Disneya). W przypadku tych pierwszych w początkowych klasach podstawówki uzbierałem sporą talię i spędziłem sporo czasu na wymienianiu się i grach z użyciem obrazków w charakterze kart. Krótkie filmiki wyjaśniające o co chodzi: Turbo Donald Rosyjskie (czy też jeszcze radzieckie) konsolki do gier. Najpopularniejszą mogła być ta z wilkiem łapiącym spadające jajka (choć wersja z Myszką Mickey podobno też istniała). Sporo godzin spędziłem na nabijaniu licznika. Niestety w pewnym momencie konsolka w tajemniczy sposób zniknęła z mojego życia. Albumy naklejkami Panini. Wydawane do dziś, ale mnie najbardziej wrył się w pamięć album SuperAuto wydawany w latach 90. Oprócz naklejek był też w nich tekst- ciekawostki ze świata motoryzacji. Samochody uporządkowane były w kolejności rozwijanej prędkości. Pamiętam też naklejki z Wojowniczymi Żółwiami Ninja, ale nie wiem, kto go wydawał. A jak u Was? :)
  4. 1 point
    Bardzo ciekawy temat, Piotrek. ;) Cofnijmy się w czasie i powspominajmy. :) Pamiętam gumy Turbo. Sam kolekcjonowałem te obrazki samochodów i miałem ich sporo. Wydaje mi się, że nawet były to naklejki, ale ręki uciąć nie dam. :) Sama guma miała specyficzny, znośny smak, ale konsystencja była kompletnie nie_do_żucia (coś jak gumy kulki). Miałem też kolekcję kapsli po piwie. Nie była specjalnie urozmaicona... W większości to był ten sam rodzaj kapsli podkradany przy każdym rodzinnym grillu. Tutaj szedłem po prostu na ilość, nie na jakość. ;) Większość osób z mojego pokolenia zbierała te tzw "Pokemon Tazo", które można było znaleźć w chipsach Lay's. Jedne były z hologramem, inne świeciły w ciemnościach... Kto by pomyślał, że moda na łapanie Pokemonów powróci? ;) W podstawówce zainteresowała mnie filatelistyka. Zbierałem znaczki (czyt. odziedziczyłem klaser po tacie), pocztówki, pieczątki pocztowe itp. Najbardziej lubiłem kolekcjonować serie takie jak polskie dworki i znaki zodiaku. Jeździłem nawet na wydarzenia i chodziłem na kółko filatelistyczne w szkole. ;)
  5. 1 point
    Ja dzisiaj męczę pana Hietalę, czyli na playliście m.in. Tarot, Delain i inne gościnne występy. Wkradło mi się też Helloween, uwielbiam tych gości! [video=youtube] If there ever was a better way to live a dream We found it :happy: Przy takich kawałkach moja miłość do heavy metalu okazuje się być bezgraniczna :D
  6. 1 point
    Wiecie jaką osobę lubię rysować najbardziej? Nie, nie Tuomasa. :v Tak - siebie. Tak, jestem małym egocentrycznym ciasteczkiem. :D To dziwne, co wychodzi z mojej głowy, to wycinki z Koti Karjala (chyba), Fińskiej gazety. Potrzebowałam jakichś obrazków do obrazu, który malowałam w Finlandii, ale się nie przydały, więc wkomponowałam je tutaj. :)
  7. 1 point
    Zosia, masz włosy jak młody Marco! Albo lepiej - jak Mustaine! ::D Bardzo ładne zdjęcia (a biblioteczka w tle też niczego sobie :>)
  8. 1 point
    Dostałam najbardziej za.ebisty temat pracy licencjackiej jaki był u nas dostępny. Z najbardziej pozytywnym człowiekiem na całym uniwerku jako promotorem. Rejoice! Blastuję Nightwisha na cały dom. :D Poza tym mam w tym roku licencjat, egzamin zawodowy (tak, poszłam rok temu zaocznie do zawodówy na zawód krawca. Fight me.) i jeszcze chciałam sobie wziąć lekcje fińskiego przez skype z jakimś nativem. Tak, zdecydowałam w tym roku, że mam zamiar się zajechać :D PS, Tai, co z tym Tuopainenem, którego rysujesz? Dying to see it! :)
  9. 1 point
    Wrzucam swoje dwa zdjęcia... Głównie widać na nich włosy :D Na drugiej fotce (z profilem) cień pada mi dziwnie na nos - zniekształcając go :P W rzeczywistości jest bardziej zadarty. I jak?
  10. 1 point
    Już od dawna nic nie dodawałem, ale teraz mam już kilka fotek. ;)
  11. 1 point
    Jeeej, drogie te glany. W sensie. Ja trochę nie mam porównania, bo fabrykę Steeli mam jakoś 3 km od domu razem z ich sklepem fabrycznym, ale no, przebitki 100 zł na parze się nie spodziewałam. Ale polecam, mam takie same, dobrze się trzymają. Chociaż ostatnio mało noszę, bo ciepło. A wcześniej nie chciało mi się wstawać. Ale są bardzo wygodne i niezniszczalne. Takie buty każdy powinien mieć, abstrahując od kontekstu kulturowego, jaki za sobą niosą. Który, swoją drogą, trochę ostatnio utraciły, po tym, jak (zwłaszcza w Polsce) zamiast punków zaczęło się namnażać narodowców. Chociaż, biorąc pod uwagę historię subkultur, można w tym noszeniu przez narodowców glanów widzieć nawiązanie do skinheadów - tyle że oni nosili proste wojskowe buty, a nie typowe glany - w przeciwieństwie do naszych cudownych narodowców, których edukacja w tej kwestii jest tak samo rozwinięta jak w przypadku historii: coś było i na tym koniec, można to dopasować do swoich ograniczonych przekonań. No ale dość o nich. Muszę jeszcze przyznać, że zawsze podobało mi się połączenie sukienka/spódnica + glany (takie metal-creepy - dlatego raczej na scenę, niż na co dzień), zwłaszcza w strojach scenicznych Amy Lee (które nb. podobno sama projektuje, tylko daje szyć komuś bardziej rozgarniętemu w krawiectwie), zwłaszcza tych z trasy po Evanescence (2012), np.: (Może nie na każdym zdjęciu są glany, ale przy wysokich, takich bardziej topornych kozakach efekt jest podobny) Ta sukienka. ♥ SUKIENKA Z FLAG. Czy jest jakaś sukienka na świecie, która byłaby bardziej antyksenofobiczna i amerykańska jednocześnie? I ładna?
  12. 1 point
    Potrzebowałem kilku przesłuchów żeby singiel utknął w mojej głowie. Single z TQE "wchodziły" szybciej, ale może dlatego, że były bardziej melodyczne i oszczędniejsze w formie. Bardzo lubię tą wielowarstwowość w utworach Epiki, ponieważ z każdym kolejnym odsłuchem brzmią inaczej, odkrywam elementy, których wcześniej nie zauważyłem. ;) P.S. Mostek z delikatnym wokalem Simone i wejściem Marka jest niesamowity :)
  13. 1 point
    Cztery razy przesłuchałem i ją pokochałem ;) Tyle tu różnych elementów, piosenka nie pozwala się nudzić. I wejście Marka Jansena! Czysta moc! Nie mniej jednak "Universal Death Squad" pozostaje moim faworytem lecz nieznacznie. Epica w tym miesiącu ograbi mnie z ostatnich pieniędzy ;)
  14. 1 point
    Przeniosłem wszystkie relacje z koncertów ze strony do nowego działu na forum: Relacje z koncertów. Od teraz nie musicie już czekać aż wrzucimy Wasze relacje na stronę. Dodatkowo każdy może komentować cudze wpisy. ;)
  • Member Statistics

    • Total Members
      786
    • Most Online
      12222

    Newest Member
    sliwma
    Joined
×
×
  • Create New...

Important Information

We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.