Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation on 01/13/16 in Posts

  1. 5 points
    Gdybym był Tuomasem (a niestety bliżej mi do Johnego Deppa, hehe) to napisałbym piosenkę z wersem: "To be rich is to have crazy people like you!" :) Pięknie dziękuję Wam za życzenia od serca. Są bardzo trafne i mam nadzieję, że się spełnią. W sumie trochę im w tm pomogę. :D Życzycie mi tyle weny, że zaraz zacznę malować reprodukcję "Bitwy pod Grunwaldem" w skali 1:1. Albo nie, mój nauczyciel plastyki zawsze powtarzał "Trzeba być twórczym, a nie odtwórczym"! Na pewno będę robić jakieś rzeczy. Dużo rzeczy. Mam na to cały rok, bo potem będzie kolejny na kolejne rzeczy. :) Życzycie też dużo jedzenia. Jakbyście czytali w myślach! Z całą pewnością będę jeść jedzenie (bo w domu marudzą, że za chudy), ale stanowczo obiecuję nie ubierać ubrań... :D Jakkolwiek ekshibicjonistycznie by to nie zabrzmiało... Jak się spotkamy w tym roku na zlocie (a spotkamy, bo żadna sprawa nie jest przegrana... :)) to będą free hugsy dla wszystkich i każdego z osobna! Dziękuję pięknie moi Wariaci, jesteście tego warci. (:
  2. 4 points
    Zapomniałem napisać!! W niedzielę byłem na rynku w Krakowie na WOŚP i grał Jelonek :D trochę poskakałem w tym małym pogującym tłumie, bo reszta stałą i się patrzyła , ale przynajmniej się trochę wybawiłem :D No i dzisiaj się nareszcie wyspałem (co prawda miałem sie od rana uczyć, ale kto by tam zwracał na takie rzeczy uwagę) :P
  3. 2 points
    [video=youtube] I stand alone in the darkness The winter of my life came so fast Memories go back to childhood To days I still recall Oh how happy I was then There was no sorrow, there was no pain Walking through the green fields Sunshine in my eyes I'm still there everywhere I'm the dust in the wind I'm the star in the northern sky I never stayed anywhere I'm the wind in the trees Would you wait for me forever? I'm still there everywhere I'm the dust in the wind I'm the star in the northern sky I never stayed anywhere I'm the wind in the trees Would you wait for me forever? Would you wait for me forever? Will you wait for me forever? Piękny utwór. ♥
  4. 2 points
    Dziękuję bardzo! ♥ Prawda jest taka, że ja też kiedyś myślałam, że to wymaga strasznie dużo cierpliwości - a tu okazuje się, że nie... Bo to jest jak krzyżówki, rozwiązywanie zadanek i śpiewanie - bardzo relaksujące i pomaga uspokoić umysł z nadmiernej ilości myśli. Polecam. ^^ A tymczasem znowu coś napisałam... Podobno szału nie ma, ale poprawiać już mi się nie chce: obiecany świąteczny wpis o śniegu, Suits i Sherlocku, kocykach, jeżdżeniu L-ką i herbatce.
  5. 1 point
    Arrrrdian! ♥ Ja tak odkładam te życzenia, odkładam, bo się nie umiem nazastanawiać, co tu nagryzmolić, że w końcu jeszcze nie zdążę. No to na początku będzie nieoryginalnie: żebyś się dalej tak wspaniale rozwijał aaarrrrtystycznie, żebyś nie miał żadnych stresów w pracy, żebyśmy Cię za bardzo nie wkur wkurzali i żebyś czerpał mnóstwo radości, energii i inspiracji z otaczającego Cię świata. Spotykaj na swojej drodze jak najmniej wrogów, a i w nich znajdź przyjaciół... Niech świat stoi dla Ciebie otworem - ze swoimi możliwościami, publicznością i funduszami. Żebyś się nie musiał niczym martwić... No i teraz już nie wiem. A nie, wiem! Piratów, Nightwishów i innych fantastycznych opowieści, skaczących po mózgu z lewa na prawo i odwrotnie. Podejmowania zawsze dobrych decyzji (a zwłaszcza wierzenia, że są dobre) i niewątpienia w siebie. Teraz to już nie wiem-nie wiem, więc się zamykam i oddaję głos kolejnym pokoleniom... A, no tak - hyvää syntymäpäivää! ♥
  6. 1 point
    Wszystkiego najlepszego, Kapeluszniku! ;) Życzę Ci, żebyś spełnił swoje marzenia, stworzył jeszcze wiele pięknych prac i żeby któregoś dnia Nightwish czy inny fajny zespół zamówił u Ciebie oprawę graficzną albumu. Hyvää syntymäpäivää!
  7. 1 point
    Klękanie na mózg ♥ I matematyczne rozkminy o renifrach ♥ Kocham Cię, Paula ♥ Podobał mi się też fragment o korzyściach płynących z dziesięciocentymetrowej warstwy śniegu na drodze XD I w ogóle jak Ty dobrze piszesz, ojaniemogę ♥ Znaczy nie żeby to było coś nowego dla mnie, zawsze dobrze pisałaś, ale no, podziwiam. :3
  8. 1 point
    Adi, Adi, duszyczko kochana. W tym roku nie zafunduję Ci niestety poematu o włosie jak dwa lata temu (o mój jeżozwierzu, to NAPRAWDĘ było aż dwa lata temu o.O), będziesz więc musiał zadowolić się prozą. Życzę Ci, żebyś... może żebyś został grafikiem? Takim, który nie musi już podejmować żadnej pracy jako niegrafik, bo grafikowanie wystarcza mu na życie? Żebyś robił to, co Cię uszczęśliwia. Żebyś tworzył rzeczy, wymyślał rzeczy, projektował rzeczy i tworzył jeszcze więcej rzeczy. Coś mi się to upodabnia do moich pienknych życzeń dla Tajeczki za bardzo, ale co ja zrobię, że do Was obojga tak pasuje tworzenie rzeczy no. Żeby Ci Twoje słynne trzy włosy nigdy nie wypadły, a wyobraźnia schowana gdzieś w czaszce pod nimi nigdy nie uschła. Żebyś tańczył na koncertach, bujał w obłokach, jadł jedzenie i przytulał ludzi. Ludzi i koty, psy, jeże czy co tam sobie chcesz przytulać. No i oczywiście spełnienia marzeń, zdrowia, szczęścia, hajsów, tretetete, i tak znasz tę część życzeń na pamięć, prawda? Co tam jeszcze... Odnoś sukcesy, rozwijaj pasje, słuchaj muzyki, strzelaj pomysłami, ciesz się z życia, inspiruj się życiem, dostrzegaj piękno, bądź kochany i pozostań wariatem :) Wszystkiego naj :)
  9. 1 point
    Wszystkiego najlepszego! Buon compleanno! С днем Рождения! Feliz cumpleaños! Happy Birthday! Życzę Ci spełnienia marzeń, jedzenia, długiego adminowania nam tuaj, jedzenia... Bądź zawsze szczęśliwy, niech Cię wena nigdy nie opuszcza! Sto lat i jeszcze raz zdrowia! I jedzenia xD :D ♥
  10. 1 point
    Wszystkiego najlepszego, Adrianie! :) Osiągnięcia wymarzonych celów, nigdy nieustającej weny, wielu inspiracji i pomysłów! Sto lat! :)
  11. 1 point
    Jeszcze raz Adrian, wszystkiego najlepszego :)
  12. 1 point
    Wszystkiego najlepszego, Adrianie! Spełnienia marzeń, duuuużo Nightwish'a i wiecznej weny, przez którą mógłbyś stworzyć najlepsze dzieła artystyczne na świecie! I pamiętaj, tylko wariaci są czegoś warci! :happy::D:-D
  13. 1 point
    Wszystkiego Najlepszego, Adrian! :D
  14. 1 point
    Wszystkiego naj naj, Adrian! Rozwijaj swój talent, podbijaj świat i adminuj nam jeszcze dłuuugo, długo :D Sto lat!!!
  15. 1 point
    Trwa koncertowanie NW po Australii. Króciutko: Emppu najmniejszy człowieczek w NW, Florka jak zawsze zjawiskowa, Kai efektywnie zastępuje Jukkę, Marco i jego cudne włosy, Tuomas jak często w ekstazie;)
  16. 1 point
    Nie ma to jak felieton Pauli na śniadanie :)! Plus poranna kawa i od razu żyje się lepiej! Kocham ten Twój styl. Chociaż jestem wierząca, to również krytycznie patrzę na niektóre sprawy związane z wiarą..Chodzę do kościoła i czasem mam wrażenie, że "szopka" trwa cały rok..;)
  17. 1 point
    Moja droga! Wybrałaś niełatwy utwór! Sama wiem, że trudno to "wyciągnąć" i momentami jest bardzo wysoko. Moje doświadczenia wokalne to 6 lat w chórku kościelnym w podstawówce, więc żadne, ale odkąd pamiętam całe życie śpiewałam do lusterka, pod prysznicem, w samochodzie, na spacerze, podczas samotnych chwil w domu ( baaaaardzo głośno ;))..I myślę, że wcale nie potrzebujesz mikrofonu, bo w drugiej części utworu brzmisz całkiem głośno jak na takie amatorskie nagranie. Ćwicz, śpiewaj, baw się swoim głosem i wcale się nie wstydź! A opowiadanie jest świetne :)!
  18. 1 point
    Z okazji urodzin przypomnę Ci tylko, że najszczęśliwsi ludzie na świecie, nie mają wszystkiego. Oni robią to co najlepsze ze wszystkiego co mają, więc rób to co do tej pory. Adi, życzę Ci żeby Twoja pasja nabierała coraz większego tempa, żeby nigdy nie zabrakło Ci pomysłów, żebyś wierzył w siebie i tą wiarą zdobywał wszystkie wymarzone szczyty, życzę Ci niewyczerpanych pokładów cierpliwości i dużo siły do pokonywania wyzwań:) Wszystkiego najlepszego!
  19. 1 point
    Zróbcie wszyscy dziarskie miny! Dziś Admina urodziny! Sto lat życzyć mu to mało, niech nam tworzy wieczność całą! I maluje, i rysuje... Dream Emporium dziś winszuje! Niech mu pachną kwiaty, drzewa i niech wszystko "Sto Lat" śpiewa! Niech mu spełnią się marzenia i niech nigdy się nie zmienia! Dużo szczęścia i radości, zawsze w jego sercu gości! Wszystkiego najlepszego, Adrian :D!
  20. 1 point
  21. 1 point
    Kolejny model który wytoczył się z mojej fabryki będzie w małej serii z uśmiechniętą buźką na ogonie która będzie zawierała 2 samoloty . Pierwszym z nich jest Boeing B757-200 w malowaniu brytyjskiej czarterowej linii lotniczej Thomson ,model w skali 1:300 Za jakiś czas drugi model w serii Paula kamikadze nie było w 1941 roku z tego względu że owa jednostka została stworzona pod koniec wojny w 1944 roku po słynnym strzelaniu do indyków tzn Bitwie na morzu Filipińskim ,jaki był by sens stworzenia kamikadze w 1941 roku gdy Japonia miała potężne lotnictwo i Marynarkę wojenną ,jak dla mnie żaden
  22. 1 point
    Zanim zaczniecie tego czegoś słuchać, należy się kilka słów wyjaśnienia. Zmieniłam każde słowo "father" na "mother". Nagrywałam z myślą prezentu dla mamy. Pozwólcie, że pominę kwestię relacji z tatą. Po prostu nie mogłam się przemóc. Musiałam to słowo zamienić. Jest to pseudo cover. Dlaczego? Bo ni to a capella ni to z muzyką. Zasadniczo to ja się przymierzałam do czegoś lepszego, od czegoś muszę zacząć (przez ostatnie dwa lata nie otworzyłam mordki i nie wydałam z siebie żadnego śpiewnego dźwięku .-.). Hmm... Chyba nie jest tak źle. Albo nie. Jednak jest. Dobra rzecz jest taka, że wiem, w którym miejscu zawaliłam i wiem co muszę poprawić. Jak poprawię to wstawię xD Jakość Nokia Lumia. Czyli do bani. Ach, gdybym ci ja miała mikrofon... Koniec tego przynudzania (próbuję się właśnie wytłumaczyć z braku talentu x'D) Ale Adrian chciał usłyszeć. Jak chciałeś to masz ;_; Wiedz, że się wstydzę ;_; Gdyby kogoś za bardzo uraziło moje wycie, poniżej zamieszczam moje najnowsze opowiadanie. [video=youtube]https://www.youtube.com/watch?v=0cbKWcxMllg O matko. Czas na coś, w czym jestem ciut lepsza. "Klej" 25 grudnia 2015 Wszystko w porządku? - Niezbyt. - To było z całą pewnością największe niedopowiedzenie w jej życiu, ale całej prawdy powiedzieć nie mogła. No bo jak by to brzmiało? „Świat mi się wali, po o ja w ogóle istnieję?”. Nie lubiła zachowywać się jak narzekający na wszystko pesymista. Przypominało jej to o brązowookim koszmarze z przeszłości. Poza tym, wszyscy uważali ją za pełną życia... Nie mogła zniszczyć tak dobrej reputacji. - Ale dam radę. Tak myślę. Dopisała to najszybciej jak tylko mogła. Niech druga strona myśli, że to tylko chwilowe przygnębienie. Ona sama czuła, że tuż za rogiem czai się coś okropnego. Potworna ciemność, której nadejścia nic nie może powstrzymać. „... bo twoja rodzina to... ty nigdy... dosyć...” - strzępy krzyków zdołały przebić się przez muzykę. Zwiększyła głośność. Nie lubiła tego zespołu, ale ku jej rozpaczy, to właśnie on najlepiej pasował do takich momentów. Lepsze było słuchanie smutno – wściekłego głosu wokalisty niż kłótni. Zabrzęczał telefon. Oczytała dość długą wiadomość. Wiedziała, że powinna odpowiedzieć mądrze, wyrazić swoją opinię... Zdobyła się tylko na krótkie „Ok”. Choćby nawet chciała napisać więcej, nie potrafiłaby znaleźć odpowiednich słów. Jej umysł schował się gdzieś i w głowie ziała pustka. Wygrzebała się spod sterty niedbale narzuconych na siebie koców, poduszek i pluszowych misiów. Uznała, że najwyższy czas zebrać się w sobie. Kolorowe światełka choinkowych lampek zatańczyły odbite w jej oczach. Wyglądały jak tysiące barwnych kamyków migoczących w morzu łez. Skierowała spojrzenie w kierunku czerwonej gwiazdy połyskującej na czubku drzewka. Gwiazdy wcale nie są takie przyjazne. To gazowe potwory, których nie można dotknąć. A już tym bardziej się nie uśmiechają. Zaraz jednak do głowy przyszła jej myśl, że wspaniale byłoby tak unieść się i lecieć ponad chmurami... Wyżej i wyżej... Minąć zorzę polarną, wybić się poza atmosferę i spłonąć w gwiezdnych obłokach, wśród wszechogarniającego blasku. Im uważniej wpatrywała się w choinkową ozdobę tym wyżej zdawała unosić się jej dusza. Rozum krzyczał, że ta podróż nie ma sensu. Po co udawać się w dal, skoro i tak prędzej czy później czeka na ciebie zimny pokój, krzyki i łzy? Czy te twoje beznadziejnie głupie sny mają jakiś sens? Kobieto, opamiętaj się. Nie masz dziesięciu lat, żeby wyobrażać sobie krainy pełne przygód, tuląc się do zużytego, różowego misia. Gdzie ty masz mózg? Sprzedałaś go do Nibylandii? Albo może nigdy go nie miałaś? To zresztą prawdopodobne. Gdybyś miała jakiekolwiek szare komórki, wolałabyś wyjść ze znajomymi na fajkę. A tak... Spędzisz każdy wieczór w samotności. A nie, sorry. Z książką. Co to za towarzysz? Czy kiedykolwiek zdołałaś porozmawiać z karkami? Przytuliły cię i powiedziały, że cię lubią? Nie? Cóż za zaskoczenie! Zapytam jeszcze raz. Na co ci te podróże do Śródziemia czy Bóg wie gdzie, skoro i tak tutaj wrócisz i wszystko znów będzie cię denerwować? - Och, zamknij się. - warknęło serce (czasami potrafiło być buntownicze). Na chwilę wróciła na ziemię, by pobiec do kuchni. Po drodze omal się nie przewróciła. Ciągle zapominała, że przy jej całkowitym braku koordynacji ruchowej (i wdzięku) niebezpiecznie jest biegać po domu w samych skarpetkach. Zabrała z miski kilka pierniczków, żeby – w razie gdyby podczas podróży opadła z sił – mieć coś do zjedzenia. - Sama je upiekłam to i sama je zjem – mruknęła – Jak tego nie zrobię, to i tak nikt ich nie ruszy i się zmarnują. Ach, Święta. Zamknęła drzwi do pokoju, usiadła na łóżku i zawinęła się w miękki pluszowy koc. Talerzyk pełen ciastek położyła sobie na kolanach. Zamknęła oczy i odpłynęła. Chciała znaleźć sposób na pozbycie się wielkiej czarnej dziury, która ziała w jej sercu. Wiedziała, że pogrążanie się w rozpaczy to tylko strata czasu, który mogłaby przeznaczyć na mnóstwo innych rzeczy. Zdawała sobie sprawę, że rozwiązania musi poszukać w sobie. Bezwiednie przygryzła wargę. Zmarszczyła brwi. Podróż nie miała należeć do łatwych. Okruchy szczęścia były maleńkie i ulotne. Gdzieś kiedyś czytała, że ludzki mózg jest w stanie pozbyć się złych wspomnień. W jej przypadku to nie działało. Z całego swojego życia pamiętała głównie złe chwile. Gdyby nie one, gdyby nigdy ich nie przeżyła... Ubyłoby jej może z 5 lat. Skupiła się. Poczuła niezwykle delikatny zapach. Słodki i wiosenny. Przypominał jej dzieciństwo. Od zawsze kojarzyła zapachy z kolorami. Ten był fioletowy. Podążyła za nim. Oczyma wyobraźni dostrzegła otwarte drzwi. Biło z nich oślepiające światło. Przeszła przez nie bez wahania. Czy miała inne wyjście? Po przekroczeniu progu, jej stopy dotknęły trawy. Rozejrzała się. Stała na łące, tuż pod krzewem bzu. Znała to miejsce bardzo dobrze. Wiele lat temu spędzała tam niemal każdą wolną chwilę. W środku krzewu, wydeptany był pokoik. Postanowiła tam wejść. Usiadła na swojej gałęzi (każdy dzieciak miał w środku „swoją” gałąź, która grała rolę oddzielnego pokoju podczas zabaw). Wdychała słodki zapach kwiatów bzu. We włosy zaplątał jej się samotny liść. Spojrzała na swoje nogi. - Ach! Idą wakacje! - roześmiała się. Zdarte i posiniaczone kolana zawsze były znakiem zbliżającego się lata. Spróbowała policzyć ranki, ale się poddała. Strup strupa strupem poganiał, co napawało ją jeszcze większą radością. Kątem oka dostrzegła leżącą nieopodal czerwoną torbę z wyszytą nazwą piwa. Ucieszyło ją, że wciąż tam była. Od zawsze znajdowała się w tej „tajnej bazie”, chociaż nikt nie pamiętał skąd się tam wzięła. Dziewczynka lubiła sobie wyobrażać, że piraci ukryli w niej mapę prowadzącą do skarbu. Tak naprawdę torba zawsze była pusta. Otworzyła ją z ciekawości. Ze środka wypadł tylko suchy liść. W chwili, której przyglądała się torebce, wszystko się rozmyło. *** Poczuła, że coś wbija jej się w plecy. Półleżała wsparta o drzewo. Obok siedziała jej koleżanka. Ich włosy powiewały na ciepłym wietrze. Słońce wczesnego popołudnia pierwszy raz w roku świeciło tak mocnym blaskiem. Obie przyjaciółki, na wpół żywe ze zmęczenia, starały się złapać oddech. Ich rowery leżały porzucone w przydrożnym rowie. Były z siebie dumne, że w końcu udało im się bez zatrzymywania wjechać na dość spory pagórek. Przejeżdżający obok ludzie obrzucali je dziwnymi spojrzeniami. Nic sobie z tego jednak nie robiły. Były wolne i radosne. Takie jakie powinny być w swoim wieku. Celem ich wycieczki był sklep w sąsiedniej wsi. Dziewczynka o ciemniejszych włosach wystawiła twarz ku słońcu. W ustach wciąż miała smak lodów. Przymknęła oczy, a kiedy je otworzyła, znajdowała się w niewielkiej salce lekcyjnej. Była też o kilka lat starsza niż wtedy, na łące czy pod drzewem. Na stoliku przed nią stała filiżanka mocnej, włoskiej kawy, a na tablicy wypisane były różne słowa wyłapane w czytance. ora=adesso reale il ducha padrino madrina chiedere qc a qu - I pamiętaj – powiedziała nauczycielka – Il ducha ma bliżej do króla niż principe, więc lepiej, żebyś powiedział komuś, że jest twoim ducha. Po skończonej lekcji sceneria znów się zmieniła. Rozbawienie stało się melancholią. Siedziała w swoim pokoju z najbliższą jej sercu osobą. Słuchały muzyki pijąc herbatę (w wyjątkowe okazje zdarzało się, że miały wino). Dyskutowały na temat wykonawcy, którego płyta akurat rozbrzmiewała z głośników. Jeśli coś im się wyjątkowo spodobało, słyszał to cały dom. Rzadko z ich ust padały słowa krytyki. Kupowały albumy takich artystów, którym nie miały nic do zarzucenia. Czasami słuchały rock n' rolla, czasami symfonii. Tamtego dnia zdecydowały się na coś zupełnie innego. My, my, my Delilah... Why, why why Delilah? Obudziła się. Jej towarzyszka muzycznych wieczorów i najlepsza przyjaciółka zarazem siedziała w kuchni, smutniejsza od bezpańskiego zwierzaka. A ona sama? Łzy na jej policzkach już dawno wyschły. Była zbyt zaabsorbowana zbieraniem okruchów siebie, by płakać. Jej jedynym problemem było znalezienie sposobu na sklejenie wspomnień w jedną, szczęśliwą całość. Co innego je pozbierać, a co innego połączyć je tak, by stanowiły źródło siły i natchnienia wystarczające aby przeżyć. Rozwiązanie przyszło samo. Z przyzwyczajenia zerknęła na telefon. Czekała na nią nieodczytana wiadomość. Mam coś dla ciebie. Co takiego? Daj mi minutkę. Przygryzła wargę, niepewna czego się spodziewać. - Ok. Minutka okazała się trwać pięć razy dłużej niż powinna, jednak było warto chwilę zaczekać. Odebrała wiadomość głosową. Wcisnęła play. Usłyszała cichy dźwięk gitary. Dobrze wiedziała, kto na niej grał. Close your eyes and I'll kiss you, tomorrow I'll miss you... Z jej oczy wypłynął strumień łez. Uderzyło ją tak wielkie szczęście, że nie umiała go zatrzymać. Już wiedziała co pomoże jej się pozbierać.
  23. 1 point
  24. 1 point
    OMG, nareszcie :D nie ma to jak opowieści o RENIFRACH, tak bardzo matematycznych i takich ciągłych ♥ Moja zima tez miała być z kocykami, herbatką i nastrojem, a wyszło tak jak zawsze, czyli fizyka, książki, komputer i herbatka. Btw strasznie bym sobie jeszcze trochę L-ką pojeździł :D Super wpis, Paula!
  25. 1 point
    "Znał kto kiedy poetę trzeźwego? Nie uczyni taki nic dobrego." Jan Kochanowski Pieśń XX :D
  26. 1 point
  • Member Statistics

    • Total Members
      786
    • Most Online
      12222

    Newest Member
    sliwma
    Joined
×
×
  • Create New...

Important Information

We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.