Moja polonistka pochwaliła mój walentynkowy gazetkowy tworek pt. "Czternaście piosenek o miłości". Nasłuchałam się troszkę o swojej domniemanej "dojrzałości" i "lekkim piórze". Powiedziała, że pokazała swojemu mężowi, a ten dziwił się, że ja dzieciak z gimnazjum jestem. Z kolei tata pytał, czy nie umieszczałam tego gdzieś w internecie, bo "może byłoby warto pokazać to szerszej publiczności". Ja do swoich wypocin zawsze jestem nastawiona bardzo krytycznie, prawie nigdy nie satysfakcjonuje mnie to, co napisałam (bo te słowa układające mi się we łbie brzmiały lepiej, zgrabniej, ładniej, naturalniej, i...). Dlatego takie słowa strasznie, ale to strasznie mnie cieszą i motywują. Jej. ^^
(Jak widać moja koszmarna awersja do krytyki wszelkiej działa też w drugą stronę :3)