Jeszcze do niedawna powiedziałabym, że patriotyzm w Polsce nie istnieje w dobie XXI wieku. Że jest tylko ta fałszywa tendencja, która mówi, że trzeba się pokazać, a bycie patriotą to obowiązek każdego Polaka. Zwłaszcza takiego bardziej z asymilacji niż pochodzenia (czyli np. mnie; 4 pokolenia wstecz prawie nie mam polskich korzeni, za to znajdzie się niemiecka szlachta xD, a jednak czuję się Polką). Przez całą podstawówkę czułam na sobie taki przymus bycia patriotką; jak ktoś na lekcji powiedział, że nie jest patriotą, to od razu miał wykładzik... To chyba taka śląska indoktrynacja jeszcze nie całkiem przekształconego systemu edukacji za bardzo industrialnego...
A teraz jest ze mną inaczej. Może to jakiś wzrost świadomości, może właśnie brak przymusu... Ale nie wiem. Sądzę, że patriotyzm w Polsce, jak zawsze, kiedy wstrzymuje ona oddech, rośnie na sile. Zwiększa się napięcie na wchodzie, Polacy stopniowo i niemal niezauważalnie zaczynają w sobie budzić tę iskierkę patriotyzmu. Pozwolę sobie zacytować prof. Tazbira, który w jednej ze swoich książek pisał:
I myślę, że nadal możemy obserwować tego skutki. Ponieważ mamy zakodowane to właśnie umieranie, a więc przede wszystkim klęski, to budzi się w nas niechęć do przyczyny, a więc patriotyzmu.
I tutaj po raz kolejny zawala polski system edukacji, który tak uczy historii młodych Polaków, że po prostu tragedia. Tzw. ścisłowcy, ale nawet nie tylko, w moim wieku (czyli lat 17/18), nie są w stanie powiedzieć, kiedy była bitwa pod Grunwaldem np. No ok, nie daty są najważniejsze, ale moja siostra (23 l.) nadal śmieje się ze słowa "Jałta", kiedy dla Polski decyzje tam podjęte w 1945. miały znaczenie decydujące - i tragiczne. Śmiem twierdzić, że 80% Polaków ma poważne braki w wiedzy historycznej, zwłaszcza jeśli chodzi o wiek XX (tak często pomijany lub omawiany oględnie w szkołach), a to przecież podstawa nowoczesnego patriotyzmu.
Dobra, na razie kończę mój wywód, bo ten post zrobi się długi na 7 km. ;)