Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation on 11/14/14 in all areas

  1. 3 points
    @Lucyfetka Rzeczywiście sugar skull jest pracą w której twórca ma okazje pokazać swoje szaleństwo. Nie wiem dlaczego nie zrobiłam tego wcześniej. :D Jednak teraz się poprawiam i tworzę. Moje szaleństwo wylało się na kartkę w postaci bar nadanych czaszce. :) Nie wiem jak Tobie, mi teraz podoba się bardziej.
  2. 3 points
    1. Niestety na okładkę "Once" trzeba jeszcze długo czekać. :P Mam masakryczne problemu z wykończeniem tej pracy. Czasu na wykończenie też braknie. 2. Ostatnio tworzę prace szybsze i łatwiejsze do ogarnięcia. :D (Oczywiście lampa błyskowa w moim aparacie musi dać o sobie znać na zdjęciach) No mamy słynne sugar skull i panią o dziwnych rudo-zielonych włosach. Czyżby mój mózg stworzył połączenie Simone i Alissy. 3. Rozpisałam się już bardzo, ale jeszcze ostatnia wiadomość. :D Stworzyłam też ostatniego czasu fanart Simone, ale jest tak straszny że raczej wolicie go nie oglądać. :) To chyba na tyle.
  3. 3 points
    Do tej piosenki mam, muszę przyznać, wyjątkowy sentyment. Od pierwszych dźwięków (ach, kocham pozytywki!), aż do pięknego, chwytającego za serce zakończenia. Mój sentyment był tak wielki, że pokusiłam się o przetłumaczenie utworu jak najwierniej, jak najpiękniej mimo, że nie znam zbyt dobrze fińskiego (w tym celu poprosiłam o pomoc rodowitych Finów ze strony oficjalnej Tuomasa, przejrzałam angielskie tłumaczenia i słowniki). Zbliżając się do interpretacji utworu wielkim przeoczeniem byłoby nie wspomnieć o książce, która zainspirowała Tuomasa do stworzenia tak magicznego (dosłownie! ;)) intra, a mianowicie o "Zimie Muminków" autorstwa Tove Janson. Maestro zwykł mówić, że "Taikatalvi" to jego ulubiona książeczka cyklu o Muminkach (tytuł piosenki jest oczywiście oryginalnym fińskim tytułem wspomnianej książeczki) i często lubi do niej wracać. Wcale się temu nie dziwię, bo jest to też moja ulubiona część cyklu, którą posiadam na własność (kto nie czytał - POLECAM - wspaniale dojrzała, jak na utwór literatury dziecięcej, jednocześnie bajkowa i budząca wspomnienia o uroku zimy z lat dzieciństwa). Czy jednak utwór kryje w sobie coś więcej? Czy są w nim zawarte symbole, które tylko fan książki Tove Janson będzie w stanie zrozumieć? Nie. Nie sądzę. Tuomas tym razem nie zaszyfrował w treści nic, ponad to, co sami jesteśmy w stanie z niej wyciągnąć. Opisana jest tam zima, jako coś pięknego i magicznego, jako kraina białej nocy, która, choć trwa niby wieczność, nie jest przez to ponura, czy straszna, wręcz przeciwnie! - jest bardziej czarowna. Maestro przywołuje portret zimy z baśni i będącej początkiem baśni (bo gdzie lepiej smakują opowieści, jak nie przy kominku snute zimowym wieczorem?). Ponadto, pierwszy wers tekstu mówi nam: "Ta scena – najukochańszym mym dziecięciem." - a te słowa jasno dają nam do zrozumienia, że choć tekst ma swoje korzenie w książce Tove, opowiada jednak o zimie, która powstała w wyobraźni twórcy tekstu, która jest, jak sam mówi, "jego dziecięciem" i to (warto zwrócić uwagę!) "najukochańszym". Tove, zatem dała Tuomasowi inspirację do fantazjowania na temat zimy, które to fantazjowanie objawiło się za pośrednictwem piosenki, ale sama piosenka jest dziełem autora, a zima w niej zawarta, choć inspirowana "Zimą Muminków", jest, mimo to, wciąż autorską zimą Tuomasa, który, jak wszyscy wiemy, uwielbia tę porę roku. Utwór "Taikatalvi" stanowi doskonałe intro, wyobraża bajki snute przy kominku (co sugeruje nam inscenizacja utworu z trasy Imaginaerum World Tour, gdzie Marco śpiewa piosenkę, siedząc na bujanym fotelu) i przypomina nam wszystkim o tym, czym w dzieciństwie była dla większości z nas zima i jak pojmowaliśmy jej magię. Jedynym naprawdę istotnym nawiązaniem do "Zimy Muminków" jest tu, z pewnością, niezwykły klimat utworu.
  4. 2 points
  5. 2 points
    Zgadzam się, "Slow, Love, Slow" to jedna z ciekawszych piosenek na albumie. Niekonwencjonalna i bardzo klimatyczna, wręcz otumaniająca! Jak słusznie zauważyła Evi, piosenka nie tyle jest skierowana do ukochanej osoby, ale do samej miłości, odnosi się, według mnie, właśnie do irracjonalności tego uczucia, do odurzenia, omal narkotycznego, uczuciem. "Do I love you or the thought of you" - wspaniałe pytanie retoryczne, które (możemy sobie wyobrazić) stawia sobie odurzony kochanek; czy kocham Cię, czy jedynie kocham Twój obraz w mej pamięci? Myślę, że zdanie: "Jedynie słabych nie dotyka samotność" oznacza, że trzeba być naprawdę silnym, by oprzeć się uczuciu, by obronić się przed nim. Jeżeli ktoś jest silny, to może wytrwać w samotności, lub, będąc w związku, nie zatracać się kompletnie w uczuciu tak, jak to czynią ludzie słabi, podatni na miłosną magię. "Slow, Love, Slow" to utwór nie tylko klimatyczny i bardzo tajemniczy w swej klimatyczności, ale także bardzo, zaryzykowałabym stwierdzenie, namiętny, wręcz erotyczny, przedstawiony w formie miłosnej gry. Żeby nie niszczyć całej subtelnie intymnej otoczki tego fragmentu, nie muszę chyba mówić, czy objaśniać, jaki fragment może ta zwrotka obrazować? Chociaż może warto to powiedzieć? Cóż, zdmuchnę trochę tej mgły, osnuwającej wersy... To obraz chwili "po" (nie koniecznie "po" w całkiem erotycznym sensie, możliwe, że po pierwszym pocałunku? lub zwyczajnie po pocałunku?), gdy kochankowie nie całkiem jeszcze ostygli, a umysły wypełnia błogie odprężenie, wypełniają je pytania retoryczne; "Czy to jest miłość? Czy ja cię naprawdę kocham? W jaki sposób właściwie i co konkretnie w tobie kocham? "Slow" pokazuje miłość magiczną, narkotyczną, która jest skomplikowaną grą i, w której jeden fałszywy ruch może wszystko zniszczyć: "Zwolnij, Miłości, Zwolnij" - prosi podmiot liryczny w apostrofie do Miłości (jako uczucia, bądź jako w postaci ukochanej). Pośpiech może, bowiem, zniszczyć wszystko. Powolny, koci, skradający się, aż do wokalnego solo Anette, które jest swoistym punktem kulminacyjnym sztuki, eleven o'clock number (jak się mówi w musicalach), a po nim następuje uspokojenie, katharsis i stopniowe wyciszenie, aż do tykającego zegara, który kończy utwór i rozpoczyna kolejny... Tykanie to może oznaczać powrót do rzeczywistości, wynurzenie się z mgły; tylko jedna z dwóch osób jeszcze nie śpi, a jej umysł jest już uspokojony, ciało już całkiem ostudzone, umysł oczyszczony, działa tylko słuch, który w absolutnej ciemności wyłapuje urywające się dźwięki: tik-tak, tik-tak...
  6. 2 points
    Moim zdaniem jedna z fajniejszych kompozycji na płycie. I tekstowo uwielbiam. Utwór kierowany już nawet nie do ukochanej osoby, ale do miłości jako takiej. I tu jest świetnie postawione pytanie. Bo czy tak naprawdę kochamy osobę, czy może tylko nasze wyobrażenie na jej temat, zakorzenione mocno w naszym umyśle? Miłość często jest szybka, wybucha nagle, z ogromną siłą. Omamia nas, tworzy własne obrazy. Zupełnie inaczej oceniamy zachowania osób, które darzymy uczuciem niż ludzi nam obcych. Dlatego... Zwolnij, Miłości! Ale jak rozumieć to, że "Jedynie słabych nie dotyka samotność."? Czy słabi poddają się miłości? Nie potrafią widzieć swoimi oczami, a jedynie przez pryzmat uczucia? Czy dlatego stajemy się samotni, że potrafimy zauważyć coś nie poddając się miłości?
  7. 2 points
    Przede wszystkim cały album Imaginaerum jest jedną historią. Taikatalvi jest pięknym wstępem do dłuższej opowieści. Przynajmniej ja go tak traktuję. Odnosząc się trochę szerzej, biorąc pod uwagę również ekranizację albumu (bo chyba tak należy traktować film) - wszystko zaczyna się od zimy. Często pory roku kojarzą nam się również z wiekiem osób. Początkiem życia jest wiosna, starość jest jesienią życia, a zima... Zimą nadchodzi kres naszego istnienia. Tutaj dochodzi jeszcze odniesienie do Zimy Muminków, o której wspomniała Tai w swoim poście. Myślę, że ma to związek z podróżą naszego głównego bohatera w świat własnej świadomości, w ten dziecięcy świat. Tak więc mamy zimę jako odniesienie do lat dziecięcych, ale również zimę jako kres życia. I w tej zimie swego życia bohater przenosi się do zimy z dziecięcych wspomnień. Do magicznej krainy. Chce przeżyć swoje życie jeszcze raz. Ponoć przed śmiercią całe życie przelatuje nam przed oczami... Może to właśnie jest Magia Zimy? Potrafimy cofnąć się w czasie, przypomnieć sobie, zdajemy sobie sprawę z własnych błędów, mamy szansę jeszcze raz przeanalizować swoje życie, choć już nie mamy szansy go zmienić. Przynajmniej mamy szansę je zrozumieć. Ostatnie chwile życia spędzić we własnej świadomości, próbując zrozumieć, przypomnieć sobie. Ostatni wers traktuję jako wyrażenie nadziei na życie po śmierci... Zdaję sobie sprawę, że moje interpretacje nie są najlepsze, bo dużo czuję zamiast rozumieć. Ale fajnie jest się czasami takimi przemyśleniami podzielić z innymi.
  8. 2 points
    "Meadows" wypadło przed "Eramaan"? How is that possible? Przecież MOH jest o klasę lepsze niż wesołe i skoczne EV. Zgadzam się, że EV jest żywe, chwytliwe i wokalnie trochę... japońskie (tak mi się kojarzy), ale MOH jest przecież urzekające i jest lepsze jako kompozycja muzyczna (czy to tylko mnie się tak wydaje?). No, i jest na pewno lepsze niż 7DTTW, które poza tym, że nawiązuje do genialnej książki, jest dość nieciekawe (lubię tylko solo instrumentalne gdzieś w środku utworu).
  9. 1 point
    [spotify]spotify:track:5PYefMle3YcCU6ggPGNwFW[/spotify] :happy:
  10. 1 point
    Nie mówię, że nie, bo sama lubię Dziady, Wesele, Anię z Zielonego Wzgórza... Po prostu zdecydowana większość lektur mi się nie podobała. I sposób ich omawiania był tragiczny. Nie można nawet samemu próbować wyciągnąć wnioski, bo jeżeli nie zgadza się to z "kluczem" to jest błędne... BTW Mistrz i Małgorzata jest teraz lekturą? Ano, sposób omawiania zwykle jest tragiczny. Bo nawet jeśli polonista jest spoko i do rzeczy człowiekiem, to nawet gdyby się chciał na dłużej zatrzymać nad jakąś lekturą, to nie może, bo go program goni. A jak nie zdąży z programem, to jego uczniowie wtopią maturę. No i tak to wygląda... Mistrz i Małgorzata to lektura dla rozszerzenia. Chociaż teraz to nie wiem, bo zaraz jak wyszłam z liceum, to weszła reforma (kolejna...) i teraz to już nic nie wiadomo ;)
  11. 1 point
    A teraz słucham sobie tych panów ze Szwecji, nie wiem dlaczego, ale czasami sprzątanie przy tej piosence szybciej mi idzie :D [video=youtube] Ogólnie przez przypadek znalazłam ten zespół. Emigrate-osobny projekt Richarda Kruspe'a z Rammsteina. Szczerze mówiąc złe to nie jest, ale "szału nie ma, dupy nie urywa" mam takie poczucie, jakbym słuchałą tych angielskich zespołów rockowych, których tak bardzo nienawidzę (Na MTV Rocks, non stop takie lecą) Nie wiem jakoś ten zespół mnie nie napełnił mnie tzw."muzycznym orgazmem" jak w innych moich ulubionych zespołach (zaczynając od Nightwisha :) ) A tu macie kawałek z ostatniej płyty: [video=youtube]
  12. 1 point
    Pozostając przy życiu, samotny, pozbawiony odwzajemnionego uczucia bohater prosi już tylko o niewinność i prawdę. Nie chce innych darów, niczego innego już nie potrzebuje. Miał swój udział w miłości, nie potrzebuje wiary, mądrości i dumy, spoczynku i piękna - zamiast tego prosi o niewinność (myślę, że to kolejna prośba o powrót dziecięcej beztroski) oraz prawdę (o którą prosi już jako dorosły człowiek. Bo dzieci nie potrzebuję prawdy. Dla nich prawdą jest to w co wierzą, a wiary nasz bohater nie chce). Każdy z ptaków jest symbolem tego, co odrzuca od siebie bohater. Podziwia ich cechy, zazdrości im ich, ale już ich nie chce i nie potrzebuje. Bo utracił wszystko, co miało dla niego w życiu znaczenie. Dumny, zdystansowany Kruk - ujrzał jego duszę. Wiekowa, mądra i rozsądna Sowa - nauczył się jej dróg. Spokojny, nieznający strach Gołąb - dotknął jego spokoju. Piękny, pełen wdzięku Łabędź - ucałował jego szyję. I choć zrobił to wszystko mógł tylko zazdrościć: Krukowi - dumy, Sowie - rozsądku, Gołębiowi - miłości. Wielbił też wdzięk Łabędzia. Dumy, miłości, rozsądku i wdzięku nie da się nauczyć. Mógł tylko podziwiać te cechy i zazdrościć. On już nie chce zazdrościć, nie chce podziwiać. Ma tylko dwa życzenia - obdarzcie mnie niewinnością i prawdą. Na koniec słyszymy "Przyjdź nad rzekę, przyjdź do zaczarowanej krainy…". Jest to zaproszenie. Tam możesz dostać to, o co prosisz. Rzekę nadal traktuję jako wizualizację życia. Być może w poprzednim utworze, chcąc odebrać sobie życie prawie mu się to udało? Jednak to czego chciał - niewinność i prawda - było na wyciągnięcie ręki. Wystarczyło wrócić do życia, przyjść nad rzekę. Ale już nie do prawdziwego życia, świadomego. Do zaczarowanej krainy...
  13. 1 point
    Tekst jest tak pokręcony różnymi przenośniami, że nie wyobrażam sobie na szybko go zinterpretować. Najlepiej byłoby robić to krok po kroku, wers po wersie... Dawno, dawno temu... Czyli zaczynamy kolejną opowieść, bajkę. Cały utwór bardzo mocno kojarzy mi się ze schizofrenią. Koszmar na jawie, zaproszenie na przedstawienie do jakiegoś pokręconego cyrku. Znowu mam tu skojarzenie z pewną grą, dość starą przygodówką - Sanitarium. W niej człowiek po wypadku samochodowym odbywa podróż przez swoją świadomość, trafia w różne miejsca i czasy, trochę takie majaczenia wariata. I jednym z miejsc, które odwiedza jest koszmarny park rozrywki. Klimat Scaretale przypomina mi klimat tej właśnie gry. Swoją drogą gorąco wszystkim ją polecam. Zegar "umarlaka" wciąż tyka, wybił trzynastą godzinę. Nieistniejącą godzinę. Może to Czas Opowieści (Storytime), nieistniejący czas, nie w tym wymiarze. Przecież już czas spać, kołyska się kołysze... Tutaj widzę zapowiedź zbliżającego się koszmaru. Czy to sennego, czy na jawie? Ciężko orzec. A może takiego schizofrenicznego? Próbowałam trochę poszperać... Bride (ale właśnie pisane z dużej litery) to imię celtyckiej bogini Brigid używane w Szkocji. I co ciekawe, była ona córką Dagdy (czyli stwórcy) oraz poety. Była również między innymi opiekunką poezji. W Szkocji przypisuje się jej również opiekę nad wężami (basen pełen węży - przypadek?). Mimo tylu związków powinno się ją jednak wykluczyć z interpretacji, przede wszystkim dlatego, że bride napisane mamy z małej litery i możemy usłyszeć w tekście śpiewanym, że bezsprzecznie jest to wymowa świadcząca o pannie młodej. Ale już samo pochodzenie słowa bride w języku angielskim wiąże się z tym gotowaniem, o którym mowa w piosence. Wikipedia poinformowała mnie o tym, że możliwe jest pochodzenie tego słowa od pragermańskiego korzenia "brū-", który oznacza "gotować, wywar lub robić rosół" (co było rolą synowej w niektórych rodzinach). Jest również drugie prawdopodobne pochodzenie tego słowa: od wspomnianej wcześniej Bride ;) Więc nasza panna młoda ugotuje rosół z dziecięcej niewinności, by nakarmić nim zło karmiące się strachem. Nie mogę nie wspomnieć o "Burning farms and squealing pigs" w wykonaniu Anette - świetne! Świetnie stworzone powitanie, bezduszne powitanie w Przedgrobowym Cyrku. A może w cyrku "pomiędzy"? Na granicy życia i śmierci? W końcu mamy tu niespokojne dusze (które zapewne nie mogą się zdecydować do którego świata powinny należeć, nie odnalazły spokoju po śmierci, więc trwają w zawieszeniu), mamy ghule, które jak wiadomo są nie do końca umarłymi ciałami. Pozbawione życia, a jednak wciąż istniejące i gnijące. Nie posiadające duszy. Linoskoczkowie zaciskający stryczek... Ogólnie widzę ten cyrk jako karę dla samobójców. Granie roli w takim cyrku, jako kara za odebranie sobie życia... Dlaczego nie? Przeżywanie wciąż i wciąż swojej śmierci, niemożność odnalezienia spokoju. Mamy w tym cyrku również przerażające stworzenia, prawie jak horror: pająki, macki z szafy, harpie, które chcą nas rozszarpać... No normalnie horror! Odniesienie do wahadła, które Tuomas chyba bardzo lubi. Wahadło wciąż kołysze się nad naszym bohaterem, tak jak wciąż kołysze się kołyska z początku utworu. Może wystarczyłoby zatrzymać kołyskę? Obudzić się? Bo w tym koszmarze mamy całe królestwo w ruinach. Mamy tu też zbite lustra. Może kolejne odniesienie do Alicji? Lustro jako drzwi do innego świata? Nie uciekniemy z tego koszmaru. Drzwi zamknięte :P Nie mamy tematu do interpretacji utworów instrumentalnych, ale moim zdaniem Arabesque jest bardzo mocno powiązana ze Scaretale. Jest jej dopełnieniem. Arabeska była w filmie bardzo ważnym elementem. I tak samo utwór jest imo bardzo ważnym elementem płyty.
  14. 1 point
    Zauważyliśmy, zwłaszcza "zacieśnienie relacji" pomiędzy Floor i Van Dahlem. :) Sabaton dobrze się sprawdza w wielu zastosowaniach, mnie osobiście umila prasowanie i sprzątanie, ale podobno nieźle "warmuje" publiczność, a o to chyba chodzi przed clou wieczoru? Nie bardzo mi się widzi Floor śpiewająca repertuar "strzelanek", a tym bardziej Joakim wykonujący np. GLS albo zastępujący Marco. ;) Poprzestańmy na stwierdzeniu faktu miłego kumoterstwa, Floorka pobędzie 2 miesiące z lubym, z czego i owszem, może coś (albo ktoś) wyniknąć. ;)
  15. 1 point
    Freddy i tylko Freddy. \m/ [video=youtube]
  16. 1 point
    [video=youtube] Odkryte dzisiaj przez RMF-fm ;)
  17. 1 point
    Dodać jeszcze porażającą dozę samochwalizmu, egoizmu i egocentryzmu głównego bohatera, nieraz utożsamianego z autorem - i już wiecie, dlaczego ich nie potrafię strawić, chociaż obiektywnie są dobre. ;) A ja zaczęłam właśnie Ojca Goriot Honore'a de Balzaca. Ciekawe...
  18. 1 point
    Jedyna piosenka Davida Guetty którą uwielbiam. :D [video=youtube]
  19. 1 point
    Niektóre lektury były bardzo dobre. Kiedy się olało fakt, że są lekturami i je czytało na spokojnie. Uwielbiam Mistrza i Małgorzatę, Zbrodnię i Karę i takie tam... ;) I Dziady też. Mickiewicz na tripie, cyrkowe sztuczki (Gustaw - PYK - Konrad), patetyczny patos nadziewany patosem, z polewą z patosu i z wisienką na czubku ♥ No i jak tego nie kochać? :) A teraz czytam 'Człowiek, który śpi". Książka o depresji. Pisana z perspektywy człowieka z depresją. Czytam i co chwile przemyka mi przez myśl "Jezu, toż to historia mojego życia".
  20. 1 point
    Kiitos. :) Tymczasem, w porywie natchnienia i potrzeby odetchnięcia od historii, wosu i matematyki... Zapowiedź. Bo idę oglądać Czas honoru i mi się nie chce. ;) A zatem: Coming soon... (ale bez mojego włosa w skanerze). ;)
  21. 1 point
    Kolejny model który wytoczono z mojej wytwórni to Antonov An-74TK w skali ok 1:200
  22. 1 point
    Przeprowadziłem mały eksperyment przeskalowałem sobie model który mi się podobał a w 1:100 był za duży aby go zrobić (miejsca mam coraz mniej ),a więc przeprowadziłem przeskalowania owego modelu i oto efekt mojej mozolnej pracy (a łatwo nie było) A zatem prezentuje model samolotu Antonov An-148 w malowaniu linii lotniczej Angara Airlines który bazę główną ma w Irkucku w Rosji A następny będzie bardzo ciekawy pod względem konstrukcyjnym model pewnego samolotu z Rosji który obecnie produkowany jest na Ukrainie
  • Member Statistics

    • Total Members
      786
    • Most Online
      12222

    Newest Member
    sliwma
    Joined
×
×
  • Create New...

Important Information

We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.