Kwestia gustu. Głosowałam na WBTN w pierwszej turze, ale coś mi się pokręciło (niechybnie ze zmęczenia tymi piekielnymi wykładami na studiach i pracą na obcym laptopie) i wydawało mi się, że WBTN odpadło, więc zaczęłam głosować na inne kawałki. Oprzytomniałam z opóźnieniem i wróciłam do wywalania WBTN, które uważam za najgorszy utwór z DPP - "Amaranth" i BBB są chociaż melodyjne, chwytliwe i odmóżdżające, a WBTN ani nie zapadało mi w duszy, ani nie odprężyło, ani nie było chwytliwe, ani zbyt wybitne i złożone. Za to bardzo męczyło; ten komputerowy wokal był koszmarnie płytki i przesadnie elektroniczny. Ta dziwna manipulacja elektroniczna pogłębiła tylko, moim zdaniem, nijakość i brak jakiejkolwiek głębi głosu Anette.
Ponadto, zwrotka WBTN miała monotonny, dobijający rytm. Kojarzyła mi się z człowiekiem, który z wielkim wysiłkiem krzesał z siebie siłę, żeby biegać od ściany do ściany. Na serio.