Właśnie skończyłam oglądać The Grand Budapest Hotel, film, który diabelsko ciężko obejrzeć w internecie, ciągle go usuwają z wszystkich stron.
Sama treść tego filmu nie jest istotna. No, może nie tyle nie jest, ile schodzi na dalszy plan, biorąc pod uwagę genialną kreację bohatera/ów i ogólnie niepowtarzalny klimacik Europy z lat trzydziestych.
Główny bohater, ten klimacik, jedyny w swoim rodzaju, i ogólnie wszystko było zrobione dokładnie w takim stylu, jaki mi się najbardziej podoba.
I genialny sposób rozładowywania napięcia, czy co to tam było (bo ja nie czułam tej historii aż tak, jak pewnie autor by sobie życzył. Bardziej wolałam skupić się na małych, ale świetnie dobranych detalach :)), czyli rzucanie w niczego nieświadomego widza mięsem w najmniej oczekiwanej sytuacji. W jednej chwili Gustave recytuje piękny wiersz o czymśtam, a w drugiej rzuca parę 'fucków' na lewo i prawo... Kiedy zrobił to po raz pierwszy, to mnie trochę raziło, ale później można się już było przyzwyczaić. :))