Zdecydowanie VoS. SS to koncert nagrany na festiwalu, więc setlista jest bardzo... hmm... typowa (dużo szybkich, znanych powszechnie kawałków). Ponadto nawet Tuomas był przeciwny nagrywaniu tego koncertu, bo na festiwalu nie mogli sobie pozwolić na zastosowanie wszystkich tych chytrych dyngsów, które przygotowali na widowiskowe koncerty solo, a nie festiwalowe. Dźwięk na SS jest słabiej nagrany - o wiele, wiele gorzej niż na VoS, a Floor brzmi teraz zdecydowanie lepiej niż wówczas. Miała czas, żeby piosenki sobie na spokojnie przećwiczyć, przyzwyczaić się do nich i dostała w końcu repertuar jej własnych kawałków, a nie utworów oryginalnie śpiewanych przez Tarję czy Anette.
Polecam VoS też z powodów czysto ekonomicznych. SS to jeden koncert, kilka dodatków (chyba, bo moja kopia jest w niestudenckim domu) i dokument. Bardzo standardowa zawartość tego typu wydawnictw, a VoS to dwa pełne koncerty po 17 kawałków każdy i 10 utworów live w dodatkach (no i wywiad z Dawkinsem na koniec).
Co jeszcze mogę dodać, żeby trochę ułatwić wybór... Dźwięk na VoS jest świetnie nagrany (słychać bas i wszystkie instrumenty!), co prawda wokal mógłby być nieco bardziej wyśrubowany, ale jest i tak o wiele lepiej niż na SS. Na Wembley jest ciekawy klimat i bardziej oryginalna, moim zdaniem, setlista, a ten drugi koncert, w Tempere - tu z kolei Floor jest w lepszej kondycji wyraźnie i lepiej śpiewa niż na Wembley. Praca kamery w obu przypadkach mogłaby być lepsza (Wembley szczególnie), ale i SS pod tym względem nie zachwyca, więc to żadna ujma dla VoS. EoaE wciąż pobija rywali w tym aspekcie.
Ilość plusów i minusów obu wydawnictw nadal świadczy na korzyść VoS. :)