Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation on 08/13/16 in all areas

  1. 2 points
    [spotify] [/spotify] A jednak zapętlone. :happy:
  2. 1 point
    Okej, no to wreszcie przeczytałam drugą część Tsunami. I może nie zacznę bardzo użyteczną poradą odnośnie youtubowych workoutów, ale od tego, że jak tak brnę przez te tsunamiowe teksty, to mam takie nieodparte wrażenie, że brnę przez Internet. Twoje wpisy takie są. Takie idealnie oddające ducha internetowej prokastrynacji. Zaczynasz od treningów, a kończysz na samotnym wielorybie. Błądzę po Internecie, czytając tylko jeden wpis na blogu! ♥ Uwielbiam Twoją brutalną szczerość, dystans i spostrzeżenia. Tak, jakbyś coś mówiła i mówiła, i nagle orientowała się, że coś poszło nie tak. Gdybym nie była przekonana do tego momentu, to byś mnie tym kupiła. Ale że byłam, to tylko wzdycham z zachwytem. ♥ Dlatego kiski i loffki, czy jak to tam było, i czekam na następny wpis. Najlepiej na kolejne Tsunami świadomości. Zwłaszcza, że budzi skojarzenia z Trzęsieniem czasu Vonneguta, a to bardzo dobre skojarzenie. I ono mnie wesprze w tym czekaniu. Mam nadzieję.
  3. 1 point
  4. 1 point
    To się fajnie składa, bo my chyba nie mamy 4 osoby z Lublina ::) Dobrze mówię?
  5. 1 point
    Jak najbardziej jestem za tym, żeby zorganizować spotkanie na miejscu i też mam w planie "atak" na barierki ;) W tłumie łatwo się zgubić, a to niepowtarzalna okazja żeby się bliżej poznać w gronie wiernych fanów NW :) Ktoś wie, czy będzie możliwość spotkania zespołu przed koncertem, żeby np. zdobyć autograf? Jakieś bliższe informacje na temat organizacji różnego rodzaju przedkoncertowych akcji na miejscu?
  6. 1 point
    Świeży singiel Sonaty Arktiki... "Closer to animal" [video=youtube] Cóż, mało melodyczny... A właśnie ów "melodyczność" w Sonacie cenię najbardziej. Cóż... poczekamy na cały album, bo singiel średnio zachęcający.
  7. 1 point
    Kolejny model który wytoczył się z mojej hali produkcyjnej to Boeing B767-200 w malowaniu linii lotniczej z Austrii Austrian Airlines ,model w skali 1:300 ,następne na linii będzie coś większego w malowaniu tej linii lotniczej
  8. 1 point
    Ktoś tu mnie zaraził tym utworem [video=youtube]
  9. 1 point
    Już parę dni po premierze The Shadow Self, a tu cisza na ten temat? Gdzie są wszyscy nasi fani Tarji? Ja chyba się do fanów Tarji nie zaliczam, bo miewałam różne przygody z jej solową twórczością. Raz było całkiem nieźle, raz było średnio, ale przez większość czasu było tragicznie i nie raz nie dwa stwierdzałam, że powinnam sobie po prostu dać spokój z próbami przekonania się do twórczości pani Turunen i już. Do czasu aż nie zatrudni lepszego kompozytora. The Shadow Self przesłuchałam z konieczności. A właściwie przesłuchałam w poszukiwaniu tego jednego jedynego utworu, który by mi się spodobał. - jak to zwykle z płytami Tarji bywało, na każdej z nich znajdowałam jeden utwór, którego byłam w stanie wysłuchać do końca i,co więcej, całkiem mi się podobał. Na Colours było to Lucid Dreamer o ile się nie mylę. Po The Brightest Void, które było turbo falstartem, do The Shadow Self podchodziłam dość sceptycznie. Ale, co dziwne, ta płyta nie jest zła. Demons in You, No Bitter End i Love to Hate można wyrzucić do zmieszanych. Dobre rzeczy Tarja zostawiła na drugą częśc płyty, kiedy ci mniej cierpliwi już dadzą sobie spokój i dalej będą słuchać tylko ci wytrwali, którzy zawzięli się, że dosłuchają do końca. Supremacy - fajny cover,. Jedna z lepszych rzeczy na płycie, co jest oczywiście smutne, bo jeśli cover jest najlepszym, co się słuchaczowi na płycie może przytrafić, to artysta powinien się chyba poważnie zastanowić nad kierunkiem, w którym zmierza. Nic tam, fajnie się słucha. :) The Living End - Piosenka ninja. Nie zauważa się jej jak przelatuje, albowiem jest tak nijaka i żadna, że aż jej prawie nie ma. Diva - Perełka! Jest! Bardzo mi się podoba, chciałabym posłać kompozytorowi kwiaty. Eagle Eye - Też niezłe, nawet nie wiedziałam, że Toni Turunen ma taki fajny wokal ;;) Rockowy kawałek z melodią, którą nawet da się zanucić! Pozytywnych wrażeń ciąg dalszy. Undertaker - Przekonuję się do tego utworu. Z każdym przesłuchaniem jest lepiej, it's growing on me. Calling from the Wind - Kolejny utwór ninja! Nawet się nie zauważa jak przelatuje ::D Too Many - Tytuł doskonale oddaje ilośc powtórzeń refrenu przy końcu utworu. Ale ogólnie wrażenia pozytywne ::) No to się rozpisałam. I w sumie po takiej płycie poszłabym na koncert Tarji... Bo to naprawdę nie jest złe. Nie wiem co ja zrobię z takim nadmiarem pozytywnych wrażeń. Chyba dla równowagi pójdę posłuchać :v
  10. 1 point
    Dużo książek Arthura Conan Doyle'a, dużo dedukcji, dużo skrzypiec, dużo "drogi Watsonie!", dużo "mój niezwykły przyjaciel!", dużo ciekawych aspektów wielu, nieskończenie wielu spraw od zaginięcia domowników, po śmiertelną chorobę detektywa... słowem: Sherlock Holmes. Tak dawno nie rysowałam, że ledwie łapkę czuję, a tła nie udało mi się dopracować. Cóż, mimo to cieszę się, że jeszcze coś potrafię! Oczekując na tę pocieszną modyfikację-a'la Holmes produkcji BBC (która co prawda niewiele ma wspólnego z książkami, ale mimo to jest genialnym sensacyjnym widowiskiem), oglądam sporo starego serialu z Holmesem i dochodzę wciąż od nowa do wniosku, że nie ma lepszego, bardziej książkowego i ekscentrycznego Holmesa niż Jeremy Brett... cóż, jeżeli ktoś kiedyś będzie szukał wiernych ekranizacji klasycznego Holmesa - seriale i filmy z Brettem to jest to i przynajmniej częściowo, wraz z wersją książkową i wyobrażeniami autorstwa Sidneya Pageta, stanowił on podstawę do rysunku. "My mind rebels at stagnation"
  11. 1 point
    A teraz w mojej fabryce zrobiony został model bardzo nietypowego samolotu transportowego przeznaczonego do transportu samochodów Aviation Traders ATL-98 Carvair ,model w skali 1:300 .a poniżej kilka informacji o tym nietypowym samolocie : Aviation Traders Limited specjalizowała się w przebudowywaniu i modyfikowaniu istniejących samolotów, miała również doświadczenie w budowie własnych konstrukcji. Aby uniknąć zbędnych kosztów i czasu potrzebnego do budowy odpowiedniej maszyny od podstaw, podjęto decyzję o przebudowie samolotu DC-4. Była to konstrukcja bardzo rozpowszechniona wśród linii lotniczych po wojnie, ogólnodostępna na rynku wtórnym, tania w eksploatacji, solidna i wytrzymała. Nowy samolot otrzymał oznaczenie ATL-98 (ATL.98) i wybraną w drodze konkursu nazwę Carvair (odCar via air - samochód drogą powietrzną). Największej modyfikacji uległ przód samolotu. Kabinę pilotów przeniesiono nad pokład załadunkowy, wydłużono o 2,67 m kadłub samolotu a z przodu zainstalowano duże, odchylane na bok drzwi ładunkowe. Z tyłu kadłuba dodano duże, prostokątne okna i powiększono usterzenie pionowe samolotu. Pracę nad prototypem rozpoczęto w październiku 1960 roku. Do przebudowy wybrano samolot C-54B-DC latający wcześniej w barwach British United Airways, Air Charter, Braniff International Airways i World Airways. Gotowy prototyp do swojego pierwszego lotu wzniósł się 17 czerwca 1961 roku. Maszyna otrzymała znaki G-ANYB. Przed zbudowaniem latającego prototypu wszystkie założenia konstrukcyjne i wprowadzane modernizacje zostały sprawdzone w trakcie budowy nielatającej maszyny. Wybudowano w sumie 21 egzemplarzy samolotu, ostatni z nich w kwietniu 1969 roku. dziewiętnaście maszyn powstało na bazie C-54 przystosowanych po wojnie do zadań cywilnych a dwie poprzez przebudowę powstałych już po wojnie, czysto cywilnych samolotów wersji DC-4-1009. Większość z nich, w chwili rozpoczęcia prac modernizacyjnych miała za sobą około 20 lat służby. 31 stycznia 1962 roku samolot otrzymał brytyjski certyfikat typu a w pół miesiąca później znalazł się we flocie Channel Air Bridge. 1 marca 1962 samolot rozpoczął regularne loty pomiędzy Southend i Rotterdamem. Jedenaście samolotów trafiło do British United Air Ferries (następczyni Channel Air Bridge i Silver City Airways), ostatnie samoloty użytkowane były przez British Air Ferries (jak od 1967 roku nazywała się linia) aż do 1978 (były to jednak maszyny przebudowane na wersję towarową). Ostatni regularny lot w wersji pasażersko-samochodowej wykonano w 1977 roku. Trzy samoloty trafiły do Aer Lingus. Pierwszy z nich (EI-AMP) rozpoczął rejsy w marcu 1963 roku, drugi (EI-AMR) miesiąc później a trzecie w 1964 roku. Z uwagi na wzrastającą konkurencję ze strony przewozów promowych w 1967 roku Aer Lingus wycofał z eksploatacji wszystkie ATL-98. Hiszpańska Aviaco wykorzystywała samolot do lotów z kontynentu na Majorkę. Dzięki swojej unikalnej konstrukcji samolot znalazł zastosowanie prawie na wszystkich kontynentach (z wyjątkiem Antarktydy) a ostatnie z nich eksploatowano jeszcze na początku XXI wieku. Z 21 samolotów, osiem uległo zniszczeniu w wyniku katastrof. Dane techniczne Napęd 4 x silnik gwiazdowy Pratt & Whitney R-2000-7M2 Moc 1080 kW (1450 KM) każdy Wymiary Rozpiętość 35,81 m Długość 31,27 m Wysokość 9,09 m Powierzchnia nośna 135,82 m² Masa Własna 18762 kg Startowa 33475 kg Osiągi Prędkość maks. 402 km/h Prędkość przelotowa 296 km/h Prędkość wznoszenia 3,3 m/s Pułap 5700 m Zasięg 3 700 km (z mak. ładunkiem)
  12. 1 point
    Dziękuję! Miło słyszeć, że komuś podoba się to co robię. Jeśli beza się uda/udała, koniecznie mi o tym napisz! :D Lawenda, dodając swoje opowiadanie, nieświadomie przypomniała mi, że ja nie dodałam swojego. A napisałam je już dawno. Nie mam pojęcia, dlaczego zapomniałam je tutaj wstawić O.o Od razu chciałabym zadedykować to moje dziecko właśnie Lawendzie. Dlaczego? Bo pojawisz się w nim, kochana ;) Może nie dosłownie, i na pewno nie w tej części... Ale w kolejnej (która teraz powstaje) akcja rozgrywa się w domu na polu lawendy. Tyle mogę na razie powiedzieć :D So... Enjoy! Albo wręcz przeciwnie, bo tym razem jest inaczej niż zwykle. Zdarzyło się w sobotę. Było już grubo po dwudziestej drugiej. Mijał kolejny wieczór. Kolejny, taki sam, cholerny wieczór. Chociaż nie. Tym razem jedna rzecz była inna, niecodzienna. W samotności towarzyszyła mi puszka piwa. Nic specjalnego, tani sikacz. Nie ukrywam, że wolałabym pić wtedy wino. Oj tak, ileż bym dała za moje ukochane, półwytrawne, musujące Lambrusco. Niestety, musiałam się zadowolić siurami przypominającymi wywar ze starej skarpety. Naprawdę nie znoszę piwa. Noc stawała się coraz ciemniejsza, a moje myśli coraz bardziej ponure. Wyobrażałam sobie, co też mogą porabiać w tym czasie moi - nazwijmy ich – przyjaciele. Nie, ja sobie tego nie wyobrażałam. Ja nazbyt dobrze to wiedziałam. Oczywiście informacje dostałam przypadkiem z drugiej ręki, bo kimże ja jestem, by mówić mi cokolwiek wprost? Odpowiedź nasuwała się sama, jeśli przyjrzeć się dobrze sytuacji. Oparta o białego, pluszowego misia, obracająca w dłoniach puszkę z resztką piwa i z niewidzącym wzrokiem utkwionym gdzieś w niebie za oknem. Z drugiej strony zabawa, miłostki, lakier na paznokciach i szminka na ustach. Tak było zawsze, to było normalne. I nie przeszkadzało mi to. Lubiłam spędzać wieczory w domu, z książką czy muzyką. Lubiłam. Dopóki nagle wszyscy jakby zapomnieli, że istnieję. I czuję. Opuszczona. Bo co innego być samotnym, a co innego zapomnianym. Tak właśnie czułam się tamtego wieczora. Nie, źle. Tak czułam się przez cały czas. Chowałam to na samym dnie duszy, dopóki ktoś lub coś nie wyciągnął tego na powierzchnię. Teraz był to alkohol. I to nie była kwestia picia w samotności. Wśród znajomych czy rodziny picie zawsze kończyło się tym samym, duszącym uczuciem. Tylko, że przy ludziach chowałam to pod uśmiechem (patrzenia w oczy zaprzestano już dawno). A tutaj, na dywanie, w moim pokoju, nie musiałam. Nie musiałam ukrywać niczego. Cicho tykał zegar. Wiatr szumiał. Oddychałam (na pewno?) Niezmącona cisza wypełniała świat aż po gwiazdy. Była gęsta i lepka, wciągała. Dlaczego to pijesz? Co? Kto? Rozejrzałam się. Chociaż oczy przyzwyczaiły się do ciemności, nie mogłam wypatrzeć niczego. Zadrżałam. Przekonanie, że jestem już duża i nie boję się ciemności ulotniło się jak ciepły oddech na mrozie. Odruchowo skuliłam się w sobie. Pozycja embrionalna powinna dać mi poczucie bezpieczeństwa. Dlaczego? Jasny szlag! Powinna, ale nie dała. Przecież to niemożliwe, żeby 5% alkoholu powodowało omamy. Chyba, że był jakiś lewy... Albo to mnie dotknął obłęd. Macki szaleństwa. Zimne. Lepkie. Wcale się nie boję. Kogo chcę oszukać? Odpowiesz mi? Puszka wypadła mi z ręki. Nie wydała dźwięku. Miękki dywan wchłonął brzęk i resztkę piwa. Ale nie mój strach. Uparcie nie podnosiłam wzroku. Obłęd. Chłodne powietrze rozwiało mi włosy (przecież okno było zamknięte). Czubek głowy wystawiony był na niebezpieczeństwo. Nie uniosłam ręki. Dotyk. Zimny. Lokalizacja: ramię. Dlaczego nie chcesz mi odpowiedzieć? Ten głos... Nie tyle znajomy, co bliski. Bliski nie pamięci, a sercu. Dławiące uczucie, że znam Ten głos. Znam, choć nigdy nie słyszałam. Nie w tym życiu. Chciałam skulić się jeszcze bardziej. Kiedy zdałam sobie sprawę, że patrzę na Anioła, było już za późno. A On wcale się nie zmienił. Był taki, jakim go zapamiętałam. Paradoks pamięci: Z życia wybrała chrzan Z wyobraźni miód Stał przede mną. Lniane spodnie i biała koszula na tle ciemności. A pod nimi właściciel skrzydeł (były szafirowe czy szmaragdowe?). Dusza. Tylko jedno potrafiłam powiedzieć: Jak? Obłęd. Potrzebujesz mnie. Szaleństwo. Oboje wiemy, że nie istniejesz.Nie? Ten jego uśmiech... Odejdź! Nie jestem wariatką! Nie jestem wariatką! Nie jestem wariatką. Nie jestem wariatką? Nie jestem... Nie? To dlaczego rozmawiam z wytworem mojej własnej wyobraźni? Jestem tobą. - Nie poruszał ustami – Nie uciekniesz ode mnie. Nie uciekniesz od siebie. Jego oczy były coraz bliżej. Pochłaniało mnie pochmurne niebo. Możesz jedynie dać się poprowadzić. Wstałam. Lecz zamiast podejść do Mojego Demona, wyszłam na korytarz. Stanęłam i nasłuchiwałam. Rodzice. Ten, Który Nie Rozumie spał. Ta, Która Mi Śpiewa również. Miliardy lat świetlnych od siebie. I ja, zawieszona między nimi. Wybór? Sam się dokonał. Wróciłam do pokoju drżąca. Może i jestem nienormalna. No i co? Pieprzę to. Chodźmy.Mój Anioł zrozumiał od razu. Rozłożył ramiona, a ja wpadłam w nie z płaczem. Nie mogłam go dłużej powstrzymywać. Ostatnie co zobaczyłam, to czysty pokój i suchy dywan. Puszka zniknęła. Tak jak ja. Zanurzyłam się w bieli przetykanej szafirami. Ciąg dalszy nastąpi. A w zasadzie to już następuje, tylko na kartce, bo pisałam, kiedy nie miałam dostępu do komputera. Muszę to przepisać i poprawić. Może też co nieco dopisać. Mam nadzieję, że się Wam podoba, bo w to opowiadanie włożyłam chyba najwięcej serca. A jeśli się nie podoba, to też dobrze. Bo nie musi ;)
  • Member Statistics

    • Total Members
      786
    • Most Online
      12222

    Newest Member
    sliwma
    Joined
×
×
  • Create New...

Important Information

We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.