Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation on 08/08/16 in Posts

  1. 1 point
    Sami no to wyciągnęłaś wilka z lasu ,heh ,o to moja recenzja The Shadow Self która ma dwie odsłony z początku słuchania i po dłuższym przesłuchaniu Po wielokrotnym przesłuchaniu The Shadow Self tak widzę ten album : 1.Innocense - sporo pisałem o tym numerze na grupie więc napiszę krótko fajne połączenie muzyki klasycznej z metalem ,numer szybko wpadł mi w ucho 2. Demons in You - wiedziałem po wzmiance że będzie duet Tarji z Alissą że ten numer będzie bombą ale nie wiedziałem że numer będzie miał moc bomby atomowej ,od początku ,numer zaczyna się od funkowej gitary ,co wpadło mi w ucho to po pierwsze czysty genialny wokal Alissy i kapitalna partia basu w środku ,po kilkukrotnym przesłuchaniu albumu ,ten numer włączyłem na repeat i długo nie mogłem go wyłączyć ,dopiero godzina W zatrzymała mnie w słuchaniu ,sam numer w swoim chaosie przypomina walkę ze złem w którym Tarja jest tym dobrym ,a Alissa odgrywa rolę demona . 3.No Bitter End - jak dla mnie softowa wersja tego numeru bez genialnego solo Alexa ,co warte wspomnienia to śpiew Tarji acapela refrenu bardzo mi się podoba 4.Love to Hate - bardzo nastrojowy numer ,nawet bym powiedział melancholijny 5.Supremacy- cover który jak dla mnie jest lepszy od oryginału ,w studyjnej wersji ma jeszcze większą moc jak wersja live ,polecam słuchać na full jak macie dobry sprzęt 6.The living end -wspaniały numer w gospelowym stylu który uwielbiam ,jeżeli chodzi o spokojne numery to mój nr 1 7.Diva - kolejny genialny numer na tym albumie ,od kilku dni mam faze na ten numer ,bardzo podoba mi się sposób śpiewania przez Tarje tego numeru ,i do jej genialne rrrrr ,coś genialnego ,refren jest bardzo wpadający w ucho . 8.Eagle Eye - hmm jakoś nie siada mi ten numer ,inie pytajcie dlaczego bo nie wiem 9.Undertaker - kolejna melancholijna ballada Tarji ,ciekaw jestem o czym jest ten numer ,bo undertaker po polsku to przedsiębiorca pogrzebowy ,tak że ciekaw jestem tekstu tego numeru 10.Calling From the Wild - Bardzo podoba mi się partia gitary na początku numeru ,a potem numer rozkręca się jak radziecka lokomotywa na zamarzniętym peronie na Syberii i wchodzi na obroty ,więcej takich numerów od Tarji poproszę na przyszłość . 11.Too Many -pierwszy raz mamy na albumach Tarji długi numer ,który jest wspaniałym połączeniem dźwięku i wokalu Tarji ,wspaniała kompozycja ,a frapująca końcówka kojarzy mi się z opadającą purpurową zasłoną opadającą po wspaniałym muzycznym spektaklu w 11 aktach A teraz co nieco o suplemencie żarcie w stylu techno ,jak Carly wspomniała mi że na albumie Tarja zapodała techno ,to pierwsza reakcja moja to była że cooooooo ,ale po kilkukrotnym przesłuchaniu jestem pod wrażeniem ,nim o samym techno na początku napiszę o tym numerze który pojawia się przed i po ,ciekawe co to za numer ,chętnie posłuchał bym go w wersji długogrającej bo jak dla mnie jest niesamowity ,a teraz sam beat ,to nie jest zwykłe umpa umpa yc yc yc ,przejście do beatu kojarzy mi się z początkiem numeru Too sexy ,a sam beat kojarzy mi się z tym co swego czasu robił Paffendorf ,np w numerze Crazy Sexy Marwelous (czy jak to się nazywało ) A teraz podsumowanie Album jest dla mnie jak na razie Albumem 2016 roku i wątpię aby coś go przebiło ,album miał być mocny i jest gitary są dobrze wyeksponowane ,gary też mają swoją moc Powiem tak album miał być mocniejszy i jest (co dla niektórych jest trudne do zrozumienia bo nie wiem może myśleli że na nowym albumie mocniejszym zrobi np Cannibal Corpse ) gitary są cięższe bas jest ciekawy ,gary są uwydatnione bardziej niż na wcześniejszych albumach ,numery są wpadające w ucho już po kilku odsłuchach można je nucić pod nosem ,jeżeli chodzi o ulubione numery to na pewno Demons In You ,a także zrobiony w gospelowym klimacie The Living End ,Undertaker za tekst który jest w moich funeralnych klimatach (w ogóle ciekawostką jest że na tym albumie zrobiła aż 2 przygnębiające numery o przemijaniu ,co z reguły Tarja robiła raczej wesołe numery ) ,Calling From The Wild za genialny gitarowy riff na początku ,Too Many piękna ballada pełna emocji i zmian nastroju ,z frapującą końcówką która kojarzy mi się z przechodzeniem na tamten świat zakończenie jest jak puls serca który ustaje podczas naszej śmierci ,i oczywiście żartobliwy suplement z ciekawym jak na Tarję beatem Techno
  2. 1 point
    Sami ja napisałam recenzję TSS, tylko, że została ona umieszczona w gazetce ^^ Nagranie 6 piosenek z dwóch koncertów Tarji na Wacken - rockowym oraz klasycznym, który odbył się w Wacken Metal Church. Był to koncert zamknięty, jedynie dla członków fanclubu, o ile się nie mylę. Jak podoba Wam się duet z Alissą White-Gluz? Jak oceniacie Ohne Dich w wykonaniu Tarji? :D [video=youtube]
  3. 1 point
    Już parę dni po premierze The Shadow Self, a tu cisza na ten temat? Gdzie są wszyscy nasi fani Tarji? Ja chyba się do fanów Tarji nie zaliczam, bo miewałam różne przygody z jej solową twórczością. Raz było całkiem nieźle, raz było średnio, ale przez większość czasu było tragicznie i nie raz nie dwa stwierdzałam, że powinnam sobie po prostu dać spokój z próbami przekonania się do twórczości pani Turunen i już. Do czasu aż nie zatrudni lepszego kompozytora. The Shadow Self przesłuchałam z konieczności. A właściwie przesłuchałam w poszukiwaniu tego jednego jedynego utworu, który by mi się spodobał. - jak to zwykle z płytami Tarji bywało, na każdej z nich znajdowałam jeden utwór, którego byłam w stanie wysłuchać do końca i,co więcej, całkiem mi się podobał. Na Colours było to Lucid Dreamer o ile się nie mylę. Po The Brightest Void, które było turbo falstartem, do The Shadow Self podchodziłam dość sceptycznie. Ale, co dziwne, ta płyta nie jest zła. Demons in You, No Bitter End i Love to Hate można wyrzucić do zmieszanych. Dobre rzeczy Tarja zostawiła na drugą częśc płyty, kiedy ci mniej cierpliwi już dadzą sobie spokój i dalej będą słuchać tylko ci wytrwali, którzy zawzięli się, że dosłuchają do końca. Supremacy - fajny cover,. Jedna z lepszych rzeczy na płycie, co jest oczywiście smutne, bo jeśli cover jest najlepszym, co się słuchaczowi na płycie może przytrafić, to artysta powinien się chyba poważnie zastanowić nad kierunkiem, w którym zmierza. Nic tam, fajnie się słucha. :) The Living End - Piosenka ninja. Nie zauważa się jej jak przelatuje, albowiem jest tak nijaka i żadna, że aż jej prawie nie ma. Diva - Perełka! Jest! Bardzo mi się podoba, chciałabym posłać kompozytorowi kwiaty. Eagle Eye - Też niezłe, nawet nie wiedziałam, że Toni Turunen ma taki fajny wokal ;;) Rockowy kawałek z melodią, którą nawet da się zanucić! Pozytywnych wrażeń ciąg dalszy. Undertaker - Przekonuję się do tego utworu. Z każdym przesłuchaniem jest lepiej, it's growing on me. Calling from the Wind - Kolejny utwór ninja! Nawet się nie zauważa jak przelatuje ::D Too Many - Tytuł doskonale oddaje ilośc powtórzeń refrenu przy końcu utworu. Ale ogólnie wrażenia pozytywne ::) No to się rozpisałam. I w sumie po takiej płycie poszłabym na koncert Tarji... Bo to naprawdę nie jest złe. Nie wiem co ja zrobię z takim nadmiarem pozytywnych wrażeń. Chyba dla równowagi pójdę posłuchać :v
  4. 1 point
    Nareszcie mam swoje The Shadow Self! Zamówione 10 maja :D Edycja specjalna CD+DVD + wisiorek :D ♥ Żałuję trochę, że nie poczekałam z zakupem, bo gdybym dołożyła 60 zł miałabym całego boxa... Ale i tak mam zamiar go kupić ^^
  5. 1 point
  6. 1 point
    5 sierpnia odbyła się premiera nowego krążka Tarji Turunen – The Shadow Self. Z tej okazji pragnę podzielić się z Wami moimi przemyśleniami na temat tego wydawnictwa. Album był bardzo wyczekiwany, zarówno przez fanów artystki jak i osoby, które niekoniecznie śledzą jej karierę. Słowa Tarji, że jest to jej „najcięższy” muzycznie krążek wszystkich zaintrygowały. Dodatkowo sposób promocji tej płyty również był dość wyjątkowy – mało kto wydaje prequel albumu. Przejdźmy może teraz do samych utworów. Innocence Kiedy pierwszy raz usłyszałam ten utwór wpadłam w zachwyt, z którego nie potrafiłam wyjść, aż do premiery The Shadow Self. Uważałam tą kompozycję za arcydzieło. Jak wiecie, Tarja nie raz wykorzystywała motywy z muzyki klasycznej w swoich piosenkach. Tak jest i tym razem. W Innocence można usłyszeć Etiudę Rewolucyjną Fryderyka Chopina. Wiele osób twierdzi, że artystka skrzywdziła dzieło naszego wielkiego kompozytora, lecz nie jest to prawda. Turunen nigdy dokładnie nie odzwierciedla klasycznych kompozycji, które wykorzystuje w swoich utworach, jedynie nawiązuje do nich. Zawsze są one delikatnie zmienione i jednym się to podoba, a drugim nie. [video=youtube] Demons In You Spodziewałam się po tym numerze czegoś lepszego, szczególnie, że obok Tarji można usłyszeć wokalistkę Arch Enemy, Alisse White-Gluz. Myślałam, że ta piosenka będzie miała mroczny klimat połączony z ciężkimi, gitarowymi riffami. Tak naprawdę jest ona dość skoczna, zakręcona. Pierwsze moje skojarzenie z nią, jakie przyszło mi na myśl, to „disco rock”. Growl Alissy niestety tego utworu nie uratował. No Bitter End Utwór znany od 20 kwietnia. Pojawił się na prequelu The Brightest Void. Ma swoich zwolenników i przeciwników. Wersja z The Shadow Self została lekko zmodyfikowana. Fajny, rockowy kawałek, lecz nie pasujący do Tarji i jej dotychczasowego stylu. [video=youtube] Love To Hate Piękny, emocjonujący utwór. W tle można usłyszeć instrument pochodzący z dalekiego wschodu – sitar. Piosenka ma ciekawy nastrój, a kontrabas nadaje jej powagi. Supremacy Cover zespołu Muse. Pierwszy raz można go było usłyszeć podczas letnich festiwali, m.in. Hellfest, Woodstock. Gitarowe riffy i operowy głos Tarji nadaje tej kompozycji nowego, ostrzejszego charakteru. Na początku utwór nie przypadł mi do gustu, dopiero po obejrzeniu transmisji z 22 Przystanku Woodstock naprawdę go polubiłam. Artystka pokazała w nim swoje możliwości wokalne. Należą się jej gratulacje. Szkoda tylko, że jest to cover, a nie jej własne kompozycja. Gdyby Tarja poszła w tym kierunku byłabym w niebo wzięta. The Living End Wspaniała ballada, w której zostały wykorzystane dudy. Zagrana na gitarze akustycznej, nadaje się idealnie do posłuchania podczas chwili relaksu na hamaku. Diva Początek kompozycji przenosi nas do nadmorskiej przystani. Słychać mewy, charakterystyczny dźwięk portu, do którego przybijają statki oraz szum rozmów. I nagle zaczyna się teatralny utwór. W refrenie Tarja przejmująco wyśpiewuje „Just look like a Diva”. Całość przypomina mi trochę Anteroom of Death, które również miało specyficzny, teatralny charakter. Eagle Eye Piosenka, którą mogliśmy usłyszeć na prequelu The Brightest Void, jednak wersja z The Shadow Self przeszła wielką zmianę. Jest ona cięższa dzięki ostrym, gitarowym riffom oraz wspaniałej grze Chada Smitha (Red Hot Chili Peppers) na perkusji. Swoje pięć minut miał w tym utworze również brat Tarji, Toni Turunen, który świetnie się spisał podczas swojej solowej partii wokalnej oraz wzniosłej końcówce kompozycji. Mogę z czystym sumieniem rzec, że dzięki The Shadow Self zakochałam się w Eagle Eye na nowo. Undertaker Zdecydowanie mój numer jeden na albumie. Zaczyna się spokojnie, a potem stopniowo nabiera rozpędu dzięki perkusji, która odgrywa w tym utworze ważną rolę. Kompozycja lekko gotycka. Przyznam szczerze, że już sam tytuł mnie zaintrygował kiedy światło dzienne ujrzała tracklista płyty. Przeczuwałam, że polubię tą piosenkę. Z drugiej strony zdziwił mnie taki tytuł. Grabarz kojarzy się ze śmiercią i chowaniem zmarłych. Mimo wszystko nie zawiodłam się jak w przypadku Demons In You. Uważam, że Tarja przy tym utworze spisała się na ocenę celującą. Calling From The Wild Kolejny rockowy kawałek, choć początek może być mylący podczas pierwszej styczności z tym utworem. Kompozycja energiczna i podobnie jak w Supremacy można usłyszeć możliwości głosu artystki. Fani mogli go usłyszeć przedpremierowo podczas letnich festiwali. Too Many Pierwszy kolos w solowej karierze Tarji. Do 7 minuty mamy do czynienia ze spokojną, przejmującą kompozycją. Potem następuje cisza do 11 minuty i nagle uderzają w nas ostre riffy oraz energiczna gra perkusji, które po chwili zamieniają się w… techno! Tego po Tarji się nie spodziewałam. Po elektronicznej wstawce znów następuje ciężkie granie, a na samym końcu można usłyszeć mówiącą Tarję. Nie wiem co dokładnie mówi, ponieważ słowa są niewyraźne, ale można usłyszeć „so fast” lub „too fast”. Odniosłam wrażenie jakby Turunen była na próbie i po skończonej piosence mówi coś w żartach do reszty muzyków. Biorąc pod uwagę całość, oceniam album na naciągane 8/10. Nie jest on idealny, ale jak dla mnie przebija swojego poprzednika, czyli Colours In The Dark. Jest on krokiem milowym w solowej karierze Tarji. Mam wielką nadzieję, że artystka będzie podążać w tym kierunku, ponieważ jest on bardzo dobry. Kto wie, może następny album naprawdę powali nas na kolana?
  7. 1 point
    Dużo książek Arthura Conan Doyle'a, dużo dedukcji, dużo skrzypiec, dużo "drogi Watsonie!", dużo "mój niezwykły przyjaciel!", dużo ciekawych aspektów wielu, nieskończenie wielu spraw od zaginięcia domowników, po śmiertelną chorobę detektywa... słowem: Sherlock Holmes. Tak dawno nie rysowałam, że ledwie łapkę czuję, a tła nie udało mi się dopracować. Cóż, mimo to cieszę się, że jeszcze coś potrafię! Oczekując na tę pocieszną modyfikację-a'la Holmes produkcji BBC (która co prawda niewiele ma wspólnego z książkami, ale mimo to jest genialnym sensacyjnym widowiskiem), oglądam sporo starego serialu z Holmesem i dochodzę wciąż od nowa do wniosku, że nie ma lepszego, bardziej książkowego i ekscentrycznego Holmesa niż Jeremy Brett... cóż, jeżeli ktoś kiedyś będzie szukał wiernych ekranizacji klasycznego Holmesa - seriale i filmy z Brettem to jest to i przynajmniej częściowo, wraz z wersją książkową i wyobrażeniami autorstwa Sidneya Pageta, stanowił on podstawę do rysunku. "My mind rebels at stagnation"
  8. 1 point
    Lubicie neonowe paznokcie? ^^ P.S. To moja naturalna płytka ;)
  9. 1 point
  10. 1 point
    Zaczytany Leon pozdrawia :) Znalazłam jakiś czas temu listę karm dla kotów, utworzoną po analizie ich składu i okazuje się, że można dawać kotu dobrą karmę nie wydając przy tym fortuny ;) Może ktoś będzie chciał zerknąć - http://annaszczepanska.pl/koty/lista-karm-dla-kota/
  11. 1 point
    Mój kotek spał mi dziś na kolanach *.* Niby nic takiego, ale mam go dopiero tydzień i strasznie się cieszę, że tak mnie polubił ^^ U pani najwygodniej ;3
  12. 1 point
    Dziękuję! Miło słyszeć, że komuś podoba się to co robię. Jeśli beza się uda/udała, koniecznie mi o tym napisz! :D Lawenda, dodając swoje opowiadanie, nieświadomie przypomniała mi, że ja nie dodałam swojego. A napisałam je już dawno. Nie mam pojęcia, dlaczego zapomniałam je tutaj wstawić O.o Od razu chciałabym zadedykować to moje dziecko właśnie Lawendzie. Dlaczego? Bo pojawisz się w nim, kochana ;) Może nie dosłownie, i na pewno nie w tej części... Ale w kolejnej (która teraz powstaje) akcja rozgrywa się w domu na polu lawendy. Tyle mogę na razie powiedzieć :D So... Enjoy! Albo wręcz przeciwnie, bo tym razem jest inaczej niż zwykle. Zdarzyło się w sobotę. Było już grubo po dwudziestej drugiej. Mijał kolejny wieczór. Kolejny, taki sam, cholerny wieczór. Chociaż nie. Tym razem jedna rzecz była inna, niecodzienna. W samotności towarzyszyła mi puszka piwa. Nic specjalnego, tani sikacz. Nie ukrywam, że wolałabym pić wtedy wino. Oj tak, ileż bym dała za moje ukochane, półwytrawne, musujące Lambrusco. Niestety, musiałam się zadowolić siurami przypominającymi wywar ze starej skarpety. Naprawdę nie znoszę piwa. Noc stawała się coraz ciemniejsza, a moje myśli coraz bardziej ponure. Wyobrażałam sobie, co też mogą porabiać w tym czasie moi - nazwijmy ich – przyjaciele. Nie, ja sobie tego nie wyobrażałam. Ja nazbyt dobrze to wiedziałam. Oczywiście informacje dostałam przypadkiem z drugiej ręki, bo kimże ja jestem, by mówić mi cokolwiek wprost? Odpowiedź nasuwała się sama, jeśli przyjrzeć się dobrze sytuacji. Oparta o białego, pluszowego misia, obracająca w dłoniach puszkę z resztką piwa i z niewidzącym wzrokiem utkwionym gdzieś w niebie za oknem. Z drugiej strony zabawa, miłostki, lakier na paznokciach i szminka na ustach. Tak było zawsze, to było normalne. I nie przeszkadzało mi to. Lubiłam spędzać wieczory w domu, z książką czy muzyką. Lubiłam. Dopóki nagle wszyscy jakby zapomnieli, że istnieję. I czuję. Opuszczona. Bo co innego być samotnym, a co innego zapomnianym. Tak właśnie czułam się tamtego wieczora. Nie, źle. Tak czułam się przez cały czas. Chowałam to na samym dnie duszy, dopóki ktoś lub coś nie wyciągnął tego na powierzchnię. Teraz był to alkohol. I to nie była kwestia picia w samotności. Wśród znajomych czy rodziny picie zawsze kończyło się tym samym, duszącym uczuciem. Tylko, że przy ludziach chowałam to pod uśmiechem (patrzenia w oczy zaprzestano już dawno). A tutaj, na dywanie, w moim pokoju, nie musiałam. Nie musiałam ukrywać niczego. Cicho tykał zegar. Wiatr szumiał. Oddychałam (na pewno?) Niezmącona cisza wypełniała świat aż po gwiazdy. Była gęsta i lepka, wciągała. Dlaczego to pijesz? Co? Kto? Rozejrzałam się. Chociaż oczy przyzwyczaiły się do ciemności, nie mogłam wypatrzeć niczego. Zadrżałam. Przekonanie, że jestem już duża i nie boję się ciemności ulotniło się jak ciepły oddech na mrozie. Odruchowo skuliłam się w sobie. Pozycja embrionalna powinna dać mi poczucie bezpieczeństwa. Dlaczego? Jasny szlag! Powinna, ale nie dała. Przecież to niemożliwe, żeby 5% alkoholu powodowało omamy. Chyba, że był jakiś lewy... Albo to mnie dotknął obłęd. Macki szaleństwa. Zimne. Lepkie. Wcale się nie boję. Kogo chcę oszukać? Odpowiesz mi? Puszka wypadła mi z ręki. Nie wydała dźwięku. Miękki dywan wchłonął brzęk i resztkę piwa. Ale nie mój strach. Uparcie nie podnosiłam wzroku. Obłęd. Chłodne powietrze rozwiało mi włosy (przecież okno było zamknięte). Czubek głowy wystawiony był na niebezpieczeństwo. Nie uniosłam ręki. Dotyk. Zimny. Lokalizacja: ramię. Dlaczego nie chcesz mi odpowiedzieć? Ten głos... Nie tyle znajomy, co bliski. Bliski nie pamięci, a sercu. Dławiące uczucie, że znam Ten głos. Znam, choć nigdy nie słyszałam. Nie w tym życiu. Chciałam skulić się jeszcze bardziej. Kiedy zdałam sobie sprawę, że patrzę na Anioła, było już za późno. A On wcale się nie zmienił. Był taki, jakim go zapamiętałam. Paradoks pamięci: Z życia wybrała chrzan Z wyobraźni miód Stał przede mną. Lniane spodnie i biała koszula na tle ciemności. A pod nimi właściciel skrzydeł (były szafirowe czy szmaragdowe?). Dusza. Tylko jedno potrafiłam powiedzieć: Jak? Obłęd. Potrzebujesz mnie. Szaleństwo. Oboje wiemy, że nie istniejesz.Nie? Ten jego uśmiech... Odejdź! Nie jestem wariatką! Nie jestem wariatką! Nie jestem wariatką. Nie jestem wariatką? Nie jestem... Nie? To dlaczego rozmawiam z wytworem mojej własnej wyobraźni? Jestem tobą. - Nie poruszał ustami – Nie uciekniesz ode mnie. Nie uciekniesz od siebie. Jego oczy były coraz bliżej. Pochłaniało mnie pochmurne niebo. Możesz jedynie dać się poprowadzić. Wstałam. Lecz zamiast podejść do Mojego Demona, wyszłam na korytarz. Stanęłam i nasłuchiwałam. Rodzice. Ten, Który Nie Rozumie spał. Ta, Która Mi Śpiewa również. Miliardy lat świetlnych od siebie. I ja, zawieszona między nimi. Wybór? Sam się dokonał. Wróciłam do pokoju drżąca. Może i jestem nienormalna. No i co? Pieprzę to. Chodźmy.Mój Anioł zrozumiał od razu. Rozłożył ramiona, a ja wpadłam w nie z płaczem. Nie mogłam go dłużej powstrzymywać. Ostatnie co zobaczyłam, to czysty pokój i suchy dywan. Puszka zniknęła. Tak jak ja. Zanurzyłam się w bieli przetykanej szafirami. Ciąg dalszy nastąpi. A w zasadzie to już następuje, tylko na kartce, bo pisałam, kiedy nie miałam dostępu do komputera. Muszę to przepisać i poprawić. Może też co nieco dopisać. Mam nadzieję, że się Wam podoba, bo w to opowiadanie włożyłam chyba najwięcej serca. A jeśli się nie podoba, to też dobrze. Bo nie musi ;)
  • Member Statistics

    • Total Members
      786
    • Most Online
      12222

    Newest Member
    sliwma
    Joined
×
×
  • Create New...

Important Information

We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.