Dzikie rozkminy, parodiowanie pieśni religinych, tsunami świadomości... Skąd ja to znam. Szczególnie wrył mi się w pamięć chyba najbardziej ekstremalny odjazd moich myśli.
Raz, na pogrzebie, tak po prostu po głowie tłukło mi się to:
[video=youtube]
Tak po prostu. Już nawet nie pamiętam jak do tego doszło. Była tylko trumna, ludzie i ta melodyjka. Jakkolwiek makabrycznie by to nie brzmiało.
Papierki, bierzmowania, chrzty i śluby... Masz rację, w większości to szopka. Pytanie tylko, dlaczego ludzie wciąż to wszystko robią? Trochę może z przyzwyczajenia, bo tradycja i w ogóle, a jak tradycja to mus. Ale, z drugiej strony, to społeczeństwo wciąż uparcie tego wymaga. Opinia publiczna. Jak słucham takiego gadania, że: "już tyle lat bez ślubu siedzą!" i innych takich, to mnie szlak górski trafia. I naprawdę nie wiem dlaczego, ale tutaj skąd jestem, posiadanie wszystkich sakramentów i bieganie co niedziela na poranną mszę jest wyznacznikiem tego, czy człowiek jest dobry czy zły. I don't want to live on this planet anymore.
Przy okazji, dopisuję się na Waszą piekielną listę (to znaczy, ja mam już od dawna zarezerwowany apartament w najgłębszych i najmhrroczniejszych czeluściach, ale nie zaszkodzi się wpisać jeszcze raz, skoro mam być z Wami). Ale będzie jazda! :D
Z drugiego wpisu najbardziej mnie dotknęła wzmianka o wielorybicy. Tak, tak, metaforycznie cudowne, inspirujące i w ogóle... Ale... Kurczę strasznie mi się przykro zrobiło naprawdę. Do tego stopnia, że aż się rozpłakałam nad kubeczkiem jagód. Moich nastrojów nie zrozumiem nawet ja. I tak oto, pół dnia rozmyślałam o tym, że gdzieś tam jest samotna wielorybica i robiło mi się coraz bardziej nieswojo.
Ten artykuł mnie ciut pocieszył: http://www.bbc.com/earth/story/20150415-the-loneliest-whale-in-the-world
Podsumowując: pisz wincyj, uwielbiam Cię ♥