Problem w polskich szkołach polega na tym, że teoretycznie wybór istnieje - można chodzić na religię lub etykę. W praktyce jest już zupełnie inaczej. Po pierwsze, rodzice nie chcą wysyłać dzieci na etykę, bo boją się wyobcowania swoich dzieci, co jest zrozumiałe. Dzieci niekoniecznie rozumieją, dlaczego ktoś nie chodzi z nimi na religię, a rodzice często podburzają dzieci przeciwko komuś, kto jest inny. W liceum czy już gimnazjum to inna sprawa, ale w podstawówkach to duży problem. Po drugie, szkoła ma obowiązek zapewnić lekcje etyki nawet dla jednego ucznia. W praktyce tak nie jest, szkoły często wymagają, aby rodzice lub uczniowie nie dość, że mają zorganizować grupę co najmniej kilku osób, to jeszcze nauczyciela, co jest totalnym absurdem.
Kolejnym absurdem jest to, że lekcji religii przez 12 lat nauki w szkole jest więcej niż lekcji biologii, chemii i fizyki razem wziętych. Szkoła powinna chyba zajmować się prawdziwą edukacją...
A co do Dawkinsa, oczywiście, zgadzam się z nim. Ten artykuł jest dość ubogi. To, co Dawkins mówi, to fakt, że mówienie dzieciom, że jak nie będą grzeczne i nie będą wierzyć w Boga, to pójdą to piekła i będą cierpieć przez całą wieczność, jest po prostu niemoralne. I to jest forma przemocy psychicznej, pewne nadużycie, które ma na celu wzbudzić poczucie lęku.
I należy jeszcze dodać, że nie powinno się mówić o "katolickich dzieciach" czy "muzułmańskich dzieciach", tylko o dzieciach katolickich rodziców czy dzieciach muzułmańskich rodziców. Dziecko jest zbyt mało rozwinięte, by pojąc ideę religii czy Boga. A poza tym, każdy rodzi się ateistą, to czy jesteś katolikiem czy muzułmaninem, to jest tylko wiara twoich rodziców.