Wreszcie zaczęłam Mistrza i Małgorzatę. Nie musicie się pytać, dlaczego tak późno. Sama nie wiem. ;) W każdym razie, bazując na tych 70 stronach, które przeczytałam, mogę z całą stanowczością uznać, że to jedna z najwspanialszych książek, jakie czytałam w życiu. (Co akurat nie jest jakimś odkryciem, wziąwszy pod uwagę, że uchodzi za jedną z najlepszych publikacji XX w.). Tak czy inaczej, zakochałam się. ♥
Skończyłam wreszcie Francuską ścieżkę, do której mi brakowało motywacji, a właściwie czasu, bo Elementary (jeszcze tylko 10 niewydanych odcinków mi zostało... i z upodobaniem skieruję się ku opinii pana Vargi, że takie maniakalne oglądanie jest wspaniałe) i Łojek. No ale dobra, wróćmy do Łysiaka. Francuska ścieżka to książka dobra, ciekawa, momentami zabawna, chociaż żeby się spodobała, trzeba mieć jakieś pojęcie o historii lub architekturze, takie mam wrażenie. Ale może się mylę.
No i wreszcie Łojek i jego Szanse powstania listopadowego. Nie rozumiem zupełnie, co można w tym widzieć ciekawego. Okej, nie jest to tak nudne jak mój podręcznik do historii, ale polemika z definicji ma niewiele wspólnego z podręcznikiem. Niby 140 stron, coś na jeden wieczór, a ja przez tydzień nie umiałam tego strawić. Pod kątem merytorycznym raczej jednak bardzo dobra, skoro historycy ją tak uwielbiają, no i była ciekawym punktem wyjścia do dyskusji... (ale to raczej w tym przypadku dość hermetyczne zagadnienie).