Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation on 07/01/16 in all areas

  1. 7 points
  2. 2 points
    Skoro chcesz, to napiszę jakie błędziorki zauważyłam. Od razu postaram się je jakoś poprawić ;) 1. rozwalający się płot a linijkę niżej było rozwalający się zabytek Tak jakoś za szybko mi się to powtórzyło. Może by tak w drugim zdaniu napisać, że: No tak, był to niszczejący zabytek? 2. Ściany zbudowane były z łączących je wysokich, ceglanych słupów i pomiędzy nimi znajdującymi się pokruszonymi deskami. Chodzi mi o drugą część zdania. Chyba lepiej brzmiałoby: Ściany zbudowane były z łączących je wysokich, ceglanych słupów i znajdujących się pomiędzy nimi poruszonych desek. 3. ... że gdy to spróbuję zrobić -> lepiej byłoby po prostu ...że gdy spróbuję to zrobić 4. Zdziwiłem się, że się nie otwiera, gdy zdałem sobie sprawę, że to ja sam przekręciłem wcześniej klucz. Hmm... To brzmi tak, jakby bohater zdziwił się, że drzwi się nie otwierają, dopiero po tym, jak uświadomił sobie, że sam je zamknął. A było chyba odwrotnie no nie? ;) gdy zamieniłabym na ale albo ale po chwili 5. Prawie czarne od brudu, które było przyklejone do niego -> brud jest TEN, czyli powinno być Prawie czarne od brudu, który był przyklejony do niego No, takie rzeczy rzuciły mi się w oczy :) Drobna rada ode mnie: kiedy coś napiszesz, to odłóż to choćby na dwie godziny. Od razu nie wychwytuje się błędów. Widać je dopiero po pewnym czasie (co chyba sama już zauważyłaś ;)) Rada, żeby czytać książki i jak najwięcej pisać, jest jak najbardziej prawdziwa! I co najważniejsze - działa. Czy mogłoby być coś jeszcze mniej skomplikowanego? :) Poza tym, takiego samego zdania jest J. K. Rowling. A skoro i Rowling i King podzielają tę opinię, to skończoną głupotą byłoby ich nie posłuchać. [video=youtube] Aaaa, co do "dawnej pseudotwórczości" (skoro tak ją nazwałaś): jaka Ci tam pseudotwórczość! Od czegoś trzeba zacząć. Moim pierwszym opowiadaniem był fanfic o Beatlesach. I to była totalna porażka, ale wiele się dzięki niej nauczyłam. Pisz dalej, więcej! Nie mogę się doczekać twoich kolejnych opowieści ♥
  3. 1 point
    Ja też wyślę, dla każdego członka zespołu po jednej. Mam kilka malowniczych zdjęć mojej okolicy. Postanowiłam zanieść je do fotografa i wywołać pocztówkowo. Będą wszystkie w jednej kopercie, żeby się nie pogubiły ;)
  4. 1 point
    Ja zamierzam, ale póki co siedzę w Strzelcach Opolskich, a tu nie ma nic ciekawego. Jak gdzieś pojadę, to kupię im ładną pocztówkę :D
  5. 1 point
    Dziękuję! Miło słyszeć, że komuś podoba się to co robię. Jeśli beza się uda/udała, koniecznie mi o tym napisz! :D Lawenda, dodając swoje opowiadanie, nieświadomie przypomniała mi, że ja nie dodałam swojego. A napisałam je już dawno. Nie mam pojęcia, dlaczego zapomniałam je tutaj wstawić O.o Od razu chciałabym zadedykować to moje dziecko właśnie Lawendzie. Dlaczego? Bo pojawisz się w nim, kochana ;) Może nie dosłownie, i na pewno nie w tej części... Ale w kolejnej (która teraz powstaje) akcja rozgrywa się w domu na polu lawendy. Tyle mogę na razie powiedzieć :D So... Enjoy! Albo wręcz przeciwnie, bo tym razem jest inaczej niż zwykle. Zdarzyło się w sobotę. Było już grubo po dwudziestej drugiej. Mijał kolejny wieczór. Kolejny, taki sam, cholerny wieczór. Chociaż nie. Tym razem jedna rzecz była inna, niecodzienna. W samotności towarzyszyła mi puszka piwa. Nic specjalnego, tani sikacz. Nie ukrywam, że wolałabym pić wtedy wino. Oj tak, ileż bym dała za moje ukochane, półwytrawne, musujące Lambrusco. Niestety, musiałam się zadowolić siurami przypominającymi wywar ze starej skarpety. Naprawdę nie znoszę piwa. Noc stawała się coraz ciemniejsza, a moje myśli coraz bardziej ponure. Wyobrażałam sobie, co też mogą porabiać w tym czasie moi - nazwijmy ich – przyjaciele. Nie, ja sobie tego nie wyobrażałam. Ja nazbyt dobrze to wiedziałam. Oczywiście informacje dostałam przypadkiem z drugiej ręki, bo kimże ja jestem, by mówić mi cokolwiek wprost? Odpowiedź nasuwała się sama, jeśli przyjrzeć się dobrze sytuacji. Oparta o białego, pluszowego misia, obracająca w dłoniach puszkę z resztką piwa i z niewidzącym wzrokiem utkwionym gdzieś w niebie za oknem. Z drugiej strony zabawa, miłostki, lakier na paznokciach i szminka na ustach. Tak było zawsze, to było normalne. I nie przeszkadzało mi to. Lubiłam spędzać wieczory w domu, z książką czy muzyką. Lubiłam. Dopóki nagle wszyscy jakby zapomnieli, że istnieję. I czuję. Opuszczona. Bo co innego być samotnym, a co innego zapomnianym. Tak właśnie czułam się tamtego wieczora. Nie, źle. Tak czułam się przez cały czas. Chowałam to na samym dnie duszy, dopóki ktoś lub coś nie wyciągnął tego na powierzchnię. Teraz był to alkohol. I to nie była kwestia picia w samotności. Wśród znajomych czy rodziny picie zawsze kończyło się tym samym, duszącym uczuciem. Tylko, że przy ludziach chowałam to pod uśmiechem (patrzenia w oczy zaprzestano już dawno). A tutaj, na dywanie, w moim pokoju, nie musiałam. Nie musiałam ukrywać niczego. Cicho tykał zegar. Wiatr szumiał. Oddychałam (na pewno?) Niezmącona cisza wypełniała świat aż po gwiazdy. Była gęsta i lepka, wciągała. Dlaczego to pijesz? Co? Kto? Rozejrzałam się. Chociaż oczy przyzwyczaiły się do ciemności, nie mogłam wypatrzeć niczego. Zadrżałam. Przekonanie, że jestem już duża i nie boję się ciemności ulotniło się jak ciepły oddech na mrozie. Odruchowo skuliłam się w sobie. Pozycja embrionalna powinna dać mi poczucie bezpieczeństwa. Dlaczego? Jasny szlag! Powinna, ale nie dała. Przecież to niemożliwe, żeby 5% alkoholu powodowało omamy. Chyba, że był jakiś lewy... Albo to mnie dotknął obłęd. Macki szaleństwa. Zimne. Lepkie. Wcale się nie boję. Kogo chcę oszukać? Odpowiesz mi? Puszka wypadła mi z ręki. Nie wydała dźwięku. Miękki dywan wchłonął brzęk i resztkę piwa. Ale nie mój strach. Uparcie nie podnosiłam wzroku. Obłęd. Chłodne powietrze rozwiało mi włosy (przecież okno było zamknięte). Czubek głowy wystawiony był na niebezpieczeństwo. Nie uniosłam ręki. Dotyk. Zimny. Lokalizacja: ramię. Dlaczego nie chcesz mi odpowiedzieć? Ten głos... Nie tyle znajomy, co bliski. Bliski nie pamięci, a sercu. Dławiące uczucie, że znam Ten głos. Znam, choć nigdy nie słyszałam. Nie w tym życiu. Chciałam skulić się jeszcze bardziej. Kiedy zdałam sobie sprawę, że patrzę na Anioła, było już za późno. A On wcale się nie zmienił. Był taki, jakim go zapamiętałam. Paradoks pamięci: Z życia wybrała chrzan Z wyobraźni miód Stał przede mną. Lniane spodnie i biała koszula na tle ciemności. A pod nimi właściciel skrzydeł (były szafirowe czy szmaragdowe?). Dusza. Tylko jedno potrafiłam powiedzieć: Jak? Obłęd. Potrzebujesz mnie. Szaleństwo. Oboje wiemy, że nie istniejesz.Nie? Ten jego uśmiech... Odejdź! Nie jestem wariatką! Nie jestem wariatką! Nie jestem wariatką. Nie jestem wariatką? Nie jestem... Nie? To dlaczego rozmawiam z wytworem mojej własnej wyobraźni? Jestem tobą. - Nie poruszał ustami – Nie uciekniesz ode mnie. Nie uciekniesz od siebie. Jego oczy były coraz bliżej. Pochłaniało mnie pochmurne niebo. Możesz jedynie dać się poprowadzić. Wstałam. Lecz zamiast podejść do Mojego Demona, wyszłam na korytarz. Stanęłam i nasłuchiwałam. Rodzice. Ten, Który Nie Rozumie spał. Ta, Która Mi Śpiewa również. Miliardy lat świetlnych od siebie. I ja, zawieszona między nimi. Wybór? Sam się dokonał. Wróciłam do pokoju drżąca. Może i jestem nienormalna. No i co? Pieprzę to. Chodźmy.Mój Anioł zrozumiał od razu. Rozłożył ramiona, a ja wpadłam w nie z płaczem. Nie mogłam go dłużej powstrzymywać. Ostatnie co zobaczyłam, to czysty pokój i suchy dywan. Puszka zniknęła. Tak jak ja. Zanurzyłam się w bieli przetykanej szafirami. Ciąg dalszy nastąpi. A w zasadzie to już następuje, tylko na kartce, bo pisałam, kiedy nie miałam dostępu do komputera. Muszę to przepisać i poprawić. Może też co nieco dopisać. Mam nadzieję, że się Wam podoba, bo w to opowiadanie włożyłam chyba najwięcej serca. A jeśli się nie podoba, to też dobrze. Bo nie musi ;)
  6. 1 point
    Zapytałam wczoraj na ask.fm Panią Alice Rosalie Reystone (autorkę "Dziewiątego Maga") jakie rady dałaby osobie, która chce zacząć pisać. Wspomnę, że mam ją w znajomych na Facebooku. Pisałam z nią - niezwykle miła osoba! Udzielała bardzo bogatych odpowiedzi na wszystkie moje pytania i nie była tym znudzona ani nie pomyślała, że jestem nachalna czy coś. Poznałam ją na swoim FanPage'u o Tarji Turunen ^^ czytając jej książkę było napisane, że pisząc inspiruje ją głos Tarji i muzyka Evanescence ^^ cudowna kobieta ♥ A oto jej odpowiedź na moje pytanie: "Nie mnie dawać rady bo sama mam niewielkie doświadczenie w pisaniu. Rady, które zawsze daję sama sobie ;) są takie: a) pisz dla siebie i dla czystej przyjemności pisania, nie przynudzaj (to mnie musi opowieść bawić, intrygować, wzruszać, rozśmieszać - jeśli nie wywołuje żadnych emocji to wyrzucam ją do kosza) b) nie oczekuj niczego (np. ze będzie wydana, że się spodoba lub - nie daj Boże - zostanie bestsellerem czy zarobi kasę); Jeśli niczego nie oczekuję, nie mam potem także rozczarowań ;) c) jeśli historia ukaże się drukiem, daruj sobie czytanie recenzji lub rób to okazyjnie (To dewastuje psychikę. Nie sposób 'dogodzić' wszystkim Czytelnikom. Jeśli jednego dnia człek usłyszy, że jest głąbem, grafomanem bez talentu i wyobraźni, a godzinę później, że jest genialny a jego historia epicka - to przeżywa istną huśtawkę nastrojów. Nie do pozazdroszczenia jeśli ktoś ma słaby charakter). d) czytaj, dużo e) w pisaniu niech Cię ogranicza tylko Twoja wyobraźnia"
  7. 1 point
    Dziękuję! Jest mi naprawdę miło ^^ Każdy ma talent pisarski (no, może nie każdy, ale jeśli nawet nie ma, to posiada inny talent i w tym kierunku musi się kształcić, i próbować swych sił), należy jedynie bardzo dużo pisać i czytać (dobrze napisanych książek!). Przynajmniej takie Stephen King daje rady i ma on rację ^^ Trzeba się go słuchać, trzeba, a wręcz należy. I bardzo się cieszę, że zainteresowałaś się moją dawna pseudo twórczością, ale uprzedzam, że rzeczy, które tu wrzucałam na początku, były słabe, bardzo słabe, pisane na szybko, dla znajomej, miało się jak najwięcej dziać i być dużo mojego chorego humoru ;) Ale i tak podsumuję - jestem niezwykle ucieszona, że kilkoro osobom się podobało moje opowiadanie ;)
  8. 1 point
    Czas na wyniki i mój krótki komentarz, robaczki! Sami - to jest to, o co mi chodziło ♥ coś niesamowiteogo, pozytywne, do poskakania, na scenie tyle się dzieje, tancerze, żongler, no wszystko, wow wow wow, kocham tę piosenkę, genialne ♥ Paula - urzekł mnie szczególnie perkusista i jego latające jak macki ośmiornicy dredy i jego pałeczka, którą upuścił (albo wyrzucił) i magicznie pojawiła się z powrotem w jego ręcę po ułamku sekundy ♥ no i wokalista i jego taniec ♥ Adrian - byłem, przeżyłem i również polecam, Woodstock ma ogólnie kategorię najwyższą jeżeli chodzi o spektakularność przez ten szalony, nieskończony tłum ludzi, a jak wszystcy skaczą to magia, zdecydowanie chciałbym być na tym koncercie jeszcze raz Ala - utworek fajny i przyjemny, ale jakoś mnie nie porwał mocno Emi - kategoria oryginalność: max, jak ja uwielbiam jak ty podsyłasz takie dziwne rzeczy jak koreańskie boysbandy ♥ co do Depeche Mode... Reach out and tocuh faith ♥ porwało mnie mega, to było super xd no i w ogóle no ja nie mam słów, genialne wszystko razem z bonusami (i jeszcze co do Amy, to byłem przekonany, że to się wymawia 'ejmi' i Paula mnie uświadomiła, że rzeczywiście w Wielkiej Brytanii owszem, ale gdzieśtam to mówią też 'emi' i jest ok) Freyja - też bardzo spoczko, tu już się nie będę rozwijał jakoś mocno Maciek - na tyle na ile kocham taką muzykę, to mnie nie porwało jakoś mocno, takie fajne do posłuchania, ale no czegoś mi zabakło Kamil - no spoczko, ale też szału nie zrobiło mocno, zresztą takie niekoniecznie moje klimaty Zwycięzcę mam zapętlonego i nie mogę przestać słuchać ♥ Sami, loffki i kisski za tę piosenkę ;* Zdecydowanie pozamiatała. Zapodawaj!
  9. 1 point
    Oh, dziękuję! Nie spodziewałam się, że to się komukolwiek spodoba ;) Naprawdę potrafię budować nastrój? Trudno mi w to uwierzyć... Co do pisania z męskiego punktu widzenia - po prostu tu mi jakoś tak bardziej pasował facet ;) Zazwyczaj biorę jako głównego bohatera kobietę, ale staram się próbować swoich sił w różnych stylach. O, i wiem, że dużo usterek! Jak przeczytałam to sobie jeszcze raz, złapałam się za głowę. Czasem bez sensu zapominam dodać jakieś słowo, albo zaczynam coś pisać w jednej odmianie czasownika, a kończę w drugiej, kąplętnie bez sęsu. Hm. Nie mówiąc już o źle sformułowanych zdaniach, czy zbyt częstych powtórkach, co zdarza mi się, niestety. Jeżeli masz jakieś konkretne poprawki do mojego tekstu, to bardzo Cię proszę, pokaż mi je, a postaram się uniknąć ich w przyszłości. Byłabym ci wdzięczna :)
  10. 1 point
    Napisałam ostatnio opowiadanie. Jest dosyć krótkie, napisane zupełnie innym stylem, niż to, co tu na początku wrzucałam ( jak teraz stwierdzić, moje bzdety o Mustaine'u były głupie jak nieszczęście) i żeby się trochę zrehabilitować w waszych oczach, wrzucam to oto. Dedykuję to LucidDreamer'ce, jako że tak często wrzuca swoje teksty, opowiadania itd., że stwierdziłam, jakoby mogłabym jej też coś swojego pokazać. Mam nadzieję, że się spodoba, choć nie mam o tym jakoś zbyt wysokiego mniemania: "Szedłem wolno, noga za nogą, ale się nie zatrzymywałem. Wysokie topole szumiały delikatnie, podzwaniając dwukolorowymi listeczkami niczym srebrnymi dzwonkami. Ich mocarne, grube pnie otoczone były ciasno przez rosnące leszczyny i młode dęby, obrośnięte soczystą zielenią. Niebo było pokryte zwałami ciemnych chmur, przypominających grube warstwy szarego śniegu. Słońce nie wychodziło zza obłoków, zbliżał się wieczór. Nie padał deszcz, ale w powietrzu wyczuwało się lekką mżawkę. Dziwnie mokry wiatr, przenikał przez kurtkę i nie powiedziałbym, żeby robiło mi się od niego cieplej. Udeptana trawa na ścieżce moczyła buty, przez co nic mnie nie ciągnęło do wchodzenia głębiej w jakieś chaszcze. Kolejny podmuch wiatru. Liście topól uderzyły o siebie, drzewo rozedrgało się w zieleni i srebrze. Spojrzałem do góry, wprost na ciemne, pofałdowane niebo i wciągnąłem zimne, wilgotne powietrze. Przeszedł mnie dreszcz i choć obiecywałem sobie przejść się jedynie na krótki spacer, zanurzyłem się głębiej w drzewa. Tuż obok ścieżki stał jakiś rozwalający się płot, obrośnięty mchem i pokrzywami. Nagle zobaczyłem starą stajnię. No tak, był to rozwalający się zabytek. Dach przypominał wzburzone fale, z odpadającymi i spadającymi przez dziury do wnętrza stajni starymi, glinianymi dachówkami. Ściany zbudowane były z łączących je wysokich, ceglanych słupów i pomiędzy nimi znajdującymi się pokruszonymi deskami. Małe okienka miały powybijane szyby, jeżące się ostrymi końcówkami. Zawsze ten widok przejmował mnie grozą i jakąś niezrozumiałą wściekłością. Próbowałem sobie wyobrazić, jak ta stajnia mogła wyglądać sto lat temu, albo teraz, odnowiona, gdyby komuś z wyższych organów miasta zachciało się coś z tym zrobić, ale przychodziło mi to z trudem. Wepchnąłem dłonie w kieszenie i tak jak zwykle, stanąłem w głębokim zamyśleniu przed dużym napisem kredą, na ścianie budynku "Teren Prywatny". Po raz pierwszy stwierdziłem, że jestem ciekawy, jak wygląda stajnia od wewnątrz. Zanim się obejrzałem, już parłem przed siebie, czując, jak mokną mi skarpetki i drętwieją pace u stóp. Byłem pewien, że właśnie w tej chwili adidasy przestały być dobre do dalszego użytkowania, ale machnąłem na to ręką. Pokrzywy mokrymi łodygami chłostały mnie po łydkach, a trawa i pnącza oplątywały się dookoła stóp, jakby chciały mnie powstrzymać do dotarcia do stajni. Nie odpuszczałem, co równało się tym, że w końcu stanąłem przed budynkiem, zadzierając głowę do góry i patrząc z niewyraźną miną na dachówki wysuwające się ze swoich ustalonych miejsc i grożące stuknięciem kogoś w łeb w najmniej odpowiednim momencie. Zawahałem się na moment. Wyciągnąłem dłoń i dotknąłem mokrych, obślizgłych desek. Spróbowałem zerknąć do środka przez wyrwę w murze, ale zobaczyłem jedynie ciemność. W nosie wiercił zapach zgniłej słomy. Słyszałem jakieś przytłumione skrzeczenia ptaków w zaroślach, w oddali rozbrzmiewało szczekanie psów. Z tymi dźwiękami byłem na tyle obyty i do nich przyzwyczajony, że gdy ich zabrakło, cały zdrętwiałem, zaskoczony tą niespodziewaną ciszą. Odwróciłem się gwałtownie. I prawie krzyknąłem. Z dziupli jakiegoś drzewa wysuwała się jakaś postać. Nie wiedziałem, czy to kobieta, czy mężczyzna, choć bardziej obstawałem na to pierwsze. Wytężyłem wzrok. Owa postać wysunęła się z dziupli mniej więcej do połowy i wyciągnęła w moim kierunku długą rękę, o wąskich palcach. Twarz miała śmiertelnie bladą, a włosy opadały w kosmykach na czoło. Przybrana była w ni to suknię, ni koszulę nocną. Powiał gwałtownie wiatr, cisza wręcz dzwoniła w uszach. Drzewa ponownie się poruszyły, ich gałęzie wygięły w podmuchach wichru, ale nie wydały najmniejszego szelestu. A ubranie nieznajomej nie zmieniło się pod powiewami, nawet nie drgnęło. Nagle postać podniosła głowę i wbiła we mnie mroczne spojrzenie. Miałem wrażenie, jakbym zajrzał do wnętrza studni. I jakby ktoś mnie w nią popchnął. Wydało mi się, że wpadam w otchłań bez dna. Serce ścisnął mi lęk i wtedy zrozumiałem, że nie stoję naprzeciwko człowieka. Stoję na przeciwko ducha. Nie wiem, dlaczego tak zareagowałem, ale wrzasnąłem, odwróciłem się pobiegłem przed siebie, oszalały ze strachu, nie zastanawiając się nad tym, co robię sensownie, a co nie. *** Dopadłem do jakiegoś małego domku, o którym jedynie słyszałem, że mieszka tam jakiś bezdomny. Miałem wszystko gdzieś, nawet moja przysłowiowa nieśmiałość się ulotniła. Zatrzymałem się przed drzwiami z dykty i huknąłem w nie kilka razy pięścią. "Szybciej, proszę" błagałem w myślach, woląc spotkanie z jakimś bezdomnym, niż z tym kimś, kto czekał na mnie. Który mnie przyzywał. Dopiero po chwili zauważyłem dzwonek. Walnąłem w niego otwartą dłonią, nie oglądając się za siebie, przejęty irracjonalnym strachem, że gdy to spróbuję zrobić, poczuję na swoim karku dotyk zimnych palców. Wiem, że to głupie, ale zbyt dużo się naoglądałem horrorów. W końcu zaskrzypiał zamek, jakby ktoś lękliwie przekręcał klucz w zamku i drzwi uchyliły się na tyle, na ile pozwalał im łańcuszek na który były zamknięte, od wewnątrz. Zobaczyłem przed sobą fragment brunatnej, pomarszczonej tak bardzo, ze aż to wydawało się niemożliwe. I jedno, ciemne oko, błyszczące w dodatku jak latarka. - Może mnie pan wpuścić? - wykrztusiłem, drżąc z zimna i ze strachu. Złapałem dłonią drzwi i wepchnąłem przewidująco stopę w szparę, by staruszek ich nie zamknął. Dziadek spojrzał na mnie z lękiem i spróbował coś powiedzieć, ale z ust wyszedł mu jedynie niezrozumiały szept. - Proszę! - nacisnąłem z rozpaczą. Starzec zrezygnował z oporu, przesunął zasuwkę i wpuścił mnie do środka. Zatrzasnąłem drzwi i oparłem się o nie plecami. Rozejrzałem po pomieszczeniu - mały pokoik z żelaznym łóżkiem, zasłanym nie pierwszej czystości pościelą, przenośna kuchenka z turystyczną butelką z gazem, stary, zastawiony brudnymi naczyniami i butelkami po wódce stół, mała szafeczka, z drzwiczkami trzymającymi się na jednym zawiasie i podtrzymywanymi przed kompletnym oderwaniem, przez brudne od błota buciory. W jednej ścianie widniało szczelnie zasłonięte strzępem firanki okno, a drzwiczki w drugiej ścianie dawały przypuszczać, że znajduje się tam drugie pomieszczenie. Goła żarówka na długim, czerwonym kablu rzucała mrugające światło. Zmrużyłem oczy i dopiero teraz zorientowałem się, że stoję naprzeciwko staruszka. Był on niewysoki i tak kruchy, że miałem wrażenie, jakbym jedną ręką, bez wysiłku go zdołał przewrócić na ziemię. Ubrany był w za duży sweter w bure paski, za duże spodnie i takie same stare kapcie. Patrzył na mnie nerwowo i nieufnie. - Czego tu szukasz? - powiedział głosem podobnym do darcia papieru. Wzdrygnąłem się minimalnie i dopiero teraz poczułem gwałtowny przypływ nieśmiałości. - Bo... ja.. - zająknąłem się. - Widziałem kogoś - dokończyłem desperacko. - Kogo? - kontynuował przesłuchanie staruszek. - Jeśli powiem, że ducha, potwora, czy coś w tym stylu, pan mnie wyśmieje. Ale wiem, że nie wyjdę z tego domu, zanim się nie uspokoję - powiedziałem, mając już wszystko gdzieś. Odwróciłem się, przekręciłem klucz w zamku. Zorientowałem się, że trzęsą mi się ręce. - Dlaczego miałbym ci nie uwierzyć? - zapytał staruszek po chwili milczenie, jeszcze bardziej ochryple, niż przedtem. Usiadł ociężale na metalowym taborecie i pociągnął łyk z butelki. Skrzywił się. - Dzisiaj dużo rzeczy się dzieje - westchnął. Słuchałem go z niedowierzaniem. - Czy pan zaczyna sugerować, że ja nie jestem szalony, tylko naprawdę... kogoś tu widziałem? - nie mogłem w to uwierzyć. Dziadek skinął głową. - Zamordowano raz córkę tutejszego właściciela - powiedział sucho. - Dawno temu, ale i nie tak bardzo... Ja przynajmniej wtedy nie żyłem. Mój dziadek mi mówił. Jej ojciec bardzo to przeżył. Nie mógł znaleźć jej ciała, ale codziennie mu się śniła. Zwariował. Oszalał. Wygnał ze swojego domu całą rodzinę, a potem popełnił samobójstwo. Podobno po jego śmierci jego córka, a raczej jej duch zaczął się błąkać po lesie. Czasem odnajdywano tu ludzi na wpół martwych, którzy tracili zmysły, jakby coś strasznego zobaczyli. Nigdy nikt nic sensownego nie powiedział. Do dziś nie wiadomo, gdzie jest zakopana ta córka. Wszyscy mówią, że jak się znajdzie jej ciało i pogrzebie na poświęconej ziemi, przestanie się błąkać po ziemi. Cały zdrętwiałem. Poruszyłem językiem w ustach, czując w nich przejmującą suchość. Przełknąłem ślinę, powstrzymując cisnące się do głowy rozszalałe myśli. Widziałem tę córkę? Jej ducha? Dlaczego ona ukazała mi się w dziupli? Może tam jest ciało? Cały się wzdrygnąłem. W pokoiku było zimno, chłód ciągnął od nieszczelnych okien. Co ja mam zrobić? Myślałem gorączkowo, wpatrując się w dziadka, który wbijał wzrok w róg sufitu, mając nic nie mówiący wyraz twarzy. Mam pójść znów do tego miejsca, gdzie widziałem ducha i zajrzeć w głąb dziupli, gdzie znajdują się jakieś ludzkie kości, wygrzebać je, pójść na cmentarz i zakopać? - I co chcesz zrobić? - zapytał staruszek, po ciszy, która zapadła, tak jakby czytał mi w myślach. Wsadziłem rękę we włosy i przeczesałem je palcami. Westchnąłem cicho. - To, co muszę. Oderwałem się plecami od drzwi, sięgnąłem po klamkę. Zdziwiłem się, że się nie otwiera, gdy zdałem sobie sprawę, że to ja sam przekręciłem wcześniej klucz. Odkręciłem go w drugą stronę, zawahałem się przed naciśnięciem klamki. Co mnie czeka? W końcu, z dreszczem niepokoju, otworzyłem drzwi. Na dworze było bardzo, bardzo ciemno. Nad wierzchołkami drzew znajdowała się jakaś jaśniejsza poświata, ale nie nazwałbym jej rozpraszającej mrok. Chmury skłębiły się nad moją głową i puszczały drobniutkie, cieniutki strumyczki deszczu, mocząc mi ubranie i włosy. Zakląłem w myślach. Wyszedłem za próg i zapadłem się dwa centymetry w ziemi, w gęstym błocie. Wyrwałem z jego macek i tak już brudne i mokre buty i ruszyłem przed siebie, mając nieprzyjemne uczucie, że ktoś mnie śledzi. Że patrzy się na mnie zza krzaka, lub siedząc przylgnięty do gałęzi, wodzi za mną uważnym spojrzeniem, w którym jest tylko wyczekiwanie i pewność siebie. Oglądałem się za siebie, ale widziałem jedynie niewyraźne, zamazane jakby kontury drzew, których liście w mroku przypominały rozpyloną czarną mgłę, a pnie - grube, barwy kosmosu kamienne słupy. Niewidoczne wręcz w wysnuwającej się zza drzew mgle kosmyki traw ocierały mi się mokrymi kiściami o łydki, mocząc je złośliwie. Tak, to na pewno była złośliwość. Kierowałem się do stajni - widziałem jej zarys przed sobą, wielki i jakby groźny. Zatrzymywałem się niepewnie, chciałem wracać, ale coś sprawiało, że parłem naprzód. Nie wiadomo czemu, miałem wrażenie, że gdybym nie spróbował choćby odnaleźć ciała dziewczyny, jej duch prześladowałby mnie do końca życia. Ta możliwość napełniała mnie panicznym strachem. Nigdy bym nie chciał zobaczyć jej długich, bladych dłoni i głębokich oczu. To był za duży wstrząs jak dla zwykłego śmiertelnika. Podszedłem do stajni i serce zaczęło mi podchodzić do gardła. Wrażenie, że ktoś mnie śledzi, nie rozpłynęło się, tylko powiększyło. Miałem ochotę wziąć nogi za pas i uciec, nie oglądając się za siebie. Przycisnąłem dłonie do piersi i zagryzłem wargi. Tak strasznie chciałem się odwrócić... Zamiast tego skoczyłem naprzód parę susów. Liście chłostały mnie po twarzy, ale nie zwracałem na to uwagi. Po prawej miałem stajnię, naprzód drzewo, w którym zobaczyłem ducha. Był to - jeżeli mnie wzrok nie mylił - dąb. Dziupla z bliska wydała się raczej głębokim rozpęknięciem, jakby trafił ten pień niegdyś piorun. Kolana zaczęły mi się trząść, nie mówiąc już o podbródku. Strumienie potu spływały mi po skroniach, całym swym ciałem wyrywałem się jak najdalej, do domu, ale pomimo tego parłem naprzód. Przeciąłem trawę, przedarłem przez piekące niczym ogniem pokrzywy i zatrzymałem się u końca swej podróży. Poczułem, że zaraz runę na ziemię. Przed upadkiem chwyciłem się dłońmi pnia, wbijając sobie pod paznokcie korę. Zanim walnąłem kolanami w błoto, zdążyłem się powoli dźwignąć na nogi. Osłabły, mając już wszystko gdzieś, obmywany przez coraz bardziej powiększający się deszcz, poganiany przez tajemniczy wzrok i niecierpliwy szum liści, pchanym ostrym wiatrem, sprawiło, że nie ociągając się, podparłem się na jednej z gałęzi, stopę oparłem o korzeń i podciągnąłem się do góry, zaglądając w dziuplę. Jej wnętrze zarośnięte było paprociami i jakimiś roślinami. Serce, które na moment mi zamarło, teraz rozdzwoniło się coraz szybszymi uderzeniami. Zacisnąłem powieki i powiedziałem sobie w myślach "Czy ja jestem idiotą?". Odpowiedź, która się nasuwała, była twierdząca. Zimne krople deszczu wpadały mi za kołnierz i spływały po karku. Wstrząsnąłem się, dreszcz mnie przeszedł. Z trudem hamowanym obrzydzeniem, wyciągnąłem rękę naprzód i odgarnąłem z głębi jakieś liście. Były mokre, obślizgłe i wierzyłem gorąco, że zostawiły na moich palcach jakiś dziwny śluz. Powstrzymałem się, żeby nie wytrzeć ich o spodnie. Pojawiły się odruchy wymiotne, ale nie wiadomo czemu, czułem, że to jest obowiązek - odnaleźć kości i zrobić tej... dziewczynie pogrzeb. Nie jestem jakimś bardzo gorliwym katolikiem, a to, że tak niesamowicie wsiąkłem w tę sprawę, było dla mnie rzeczą niejasną równie bardzo jak to, że zobaczyłem ducha. I wszechwiedzącego staruszka, który pojawił się i powiedział mi wszystko, czego potrzebowałem. Odgarnięte liście pokazały wilgotną warstwę ściółki, pociętą wzdłuż i wszerz korzeniami i korzonkami drobnych roślinek, na niej zagospodarowanych. Dłoń drżała mi tak bardzo, że miałem wrażenie, jakby wstrząsane palpitacją palce miały zaraz odpaść. Zacisnąłem zęby i wbiłem czubki palców w miękką ziemię. Zanurzyłem całą dłoń i osłabły, zsuwając się po mokrej korze w dół, na trawę, odgarnąłem paćkę na bok. Podparłem się nogami, ściskając kolanami pień. Przestałem zwracać uwagę na to, co się dzieje wokół mnie. Zdeterminowany zanurzyłem łapę po łokieć i wtedy... Tak, czegoś dotknąłem. Czegoś twardego i zimnego, wręcz lodowatego, ziębiącego niczym kawałek lodu. Chwyciłem to i pociągnąłem do góry. Z trudem zdusiłem krzyk. Trzymałem ni to medalik, ni naszyjnik. Najlepiej nazwać medalionem. Prawie czarne od brudu, które było przyklejone do niego, z gdzieniegdzie prześwitującym złotem, w tych miejscach, gdzie syf ściągnąłem palcami. Oszołomiony wpatrywałem się w znalezisko. Wstrzymałem oddech. Mam kontynuować poszukiwania? Myśli biegły mi w głowie niczym opętane konie, dudniąc kopytami. Mam rozgrzebywać czyjś - bądź jak bądź - grób? Sama taka możliwość przejęła mnie zgrozą. Wsadziłem machinalnie medalion do kieszeni spodni. Zaraz - uspokoiłem się. To, że w pniu znajdował się medalion, wcale nie znaczy, że należał on do trupa i że drzewo jest puste. Ktoś wrzucił ten naszyjnik do środka, albo jeszcze z innych powodów się on tam znalazł... Na pewno nie mam prawa przerywać w połowie roboty. Nie odnalazłem w sobie jednak sił. Złapałem się najniższych gałęzi, podciągnąłem do góry i w jednej chwili podnosząc się pół metra w górę, zerknąłem do dziupli, prosto w dół wygrzebanej przeze mnie dziury. Przez chwilę poczułem lęk - jakbym puścił się uchwytów, runąłbym prosto na tę... wyszczerzoną do mnie czaszkę. - A! - krzyknąłem zszokowany. Puściłem się gałęzi i runąłem na ziemię, wprost na tyłek, gdzieś w jakąś brudną kałużę. Zakląłem pod nosem i nagle... Uspokoiłem się. Wzrok, wpatrujący się we mnie dotychczas, jakby zniknął. Jakaś ulga spadła mi na serce. Nareszcie spokój. Odetchnąłem. Za mną rozległy się kroki, a ja nawet nie nie podniosłem z tej kałuży. Nie czułem zimna, uśmiechałem się tylko jak głupi. Kroki nie sprawiły, bym się podniósł, dopiero gdy zobaczyłem mojego sąsiada policjanta, oprzytomniałem. Przekręciłem się na kolana i dopiero wtedy podniosłem. Nogawki jeansów przykleiły się do nóg, uniemożliwiając chodzenie. Wiedziałem, że mam przed sobą zbliżającego się ostrożnie policjanta z dużą latarką w ręce, ale nie widziałem jego twarzy. Dopiero gdy przybliżył się o kilka kroków, a rażący strumień światła poraził mi oczy, zobaczyłem, jak jego szczupła twarz, osadzona w ramionach, jakby nie posiadał szyi, jest przerażona. Na mój widok wydał z siebie głośny, radosny wręcz okrzyk. - Jezu, dziecko! - zawołał. Potknął się, biegnąc, o jakiś korzeń, latarka wypadła mu z rąk na ziemię, wpadła do kałuży, która przed chwilą jeszcze była moim fotelem i zgasła. Podniosłem ją z trudem powściąganym uśmiechem i zapaliłem ponownie. - Chłopcze - powiedział ciszej policjant. - Gdzie byłeś? Twoja mama szuka cię... Nie było cię już bardzo długo, a i deszcz taki... Machnąłem ręką. Mało mnie to obchodziło. - Muszę coś panu pokazać - powiedziałem cicho, a on spojrzał na mnie zdziwiony. Podprowadziłem go do dębu i powiedziałem mu, by zajrzał do dziupli. Posłuchał mnie posłusznie, aż się zdziwiłem. Gdy odwrócił się, miał śmiertelnie bladą twarz a w oczach malowało mu się obłąkanie. - Co.. co to? - wyjąkał. Po czole zaczęły mu płynąć krople potu, jakby nie dość, że kropli deszczu było od groma. - Znalazłem szkielet - wyjaśniłem, nie wdając się zarazem w wyjaśnienia. - Z tej legendy, która u nas krąży. Może pan zadzwonić tam, gdzie będzie to potrzebne? By ją pochować? Sąsiad zacisnął usta, zrobił się bardziej zdecydowany. - Oczywiście - powiedział, a głos miał spiżowy. Wyciągnął telefon, wystukał numer i już odbierając, rzucił do mnie: - Ty już wracaj do domu. Jesteś cały mokry, brudny i wyglądasz, jakbyś się utopił w szambie. Dzień dobry, znaczy dobry wieczór! - wykrzyknął do osoby, która właśnie odebrała. Uśmiechnąłem się przepraszająco, jakbym to ja robił jakiś kłopot. Odwróciłem się i szybkim krokiem pobiegłem przed siebie. Deszcz jakby ustał, choć chmury nadal były gęste. Zrobiło mi się strasznie zimno, wbiłem więc ręce w kieszenie i biegiem przeciąłem odległość dzielącą mnie do drogi. Wyskoczyłem na asfalt i truchtem pobiegłem przed siebie. Nagle wymacałem w kieszeni spodni coś twardego. Medalion, jak mógłbym zapomnieć? Zganiłem się w myślach. Wyciągnąłem przedmiot na zewnątrz i przyjrzałem mu się. Odgarnąłem z niego błoto. Trzymałem oto w dłoni medalion wielkości orzecha włoskiego, ale płaski i w kształcie rombu, misternie upleciony z drobnych złotych żyłek ze złotym łańcuszkiem. Tak to przynajmniej wyglądało. Co ja mam z tym fantem zrobić? Nie zgubię go - postanowiłem stanowczo. Nie zniszczę. Nikomu nie oddam. Ale zatrzymam. I będę o niego dbać. Schowałem go z powrotem do kieszeni i pobiegłem przed siebie. Spojrzałem przed siebie i uśmiechnąłem się z zadowoleniem. Jak miło jest zrobić coś dobrego nawet dla osoby żyjącej przed stoma latami. W oddali świeciły okna mojego domu i sąsiadów. W jednym z nich ukazała się dziewczęca postać. Pomachałem do niej ręką. I wyszczerzyłem zęby." I koniec. Jak wrażenia? Czekam na krytykę i jakieś porady od osób, które będą miały czas i ochotę to przeczytać ;)
  11. 1 point
    Wysyłam ci tyyyyle pozytywności razem z Annie i Devinem ::D [video=youtube]http://https://www.youtube.com/watch?v=rQLxkGGP3M0
  12. 1 point
    Dziękuję, Majava! :) Wrzucam następny fragment mojej opowieści o Petrim. To jest mniej więcej połowa, tego co pisałam z przerwami od ostatniego wrzucenia tu fragmentu mojego opowiadania. :) Miłego czytania! :) *** *** *** Pozbierawszy okruchy szkła z podłogi i wyrzuciwszy je do kubła na śmieci, Petri wzdychając przysiadł na zydelku w przedpokoju i spojrzał na kalendarz wiszący na gwoździu przybitym do ściany. Dziś był pierwszy grudnia. Sosnowe deski boazerii odbijały światło zimowego popołudnia. Z salonu dochodziły jakieś urywki zdań, co jakiś czas słychać też było jak pan Akihito bełkocze coś po angielsku, przetykając co jakiś czas swoje wypowiedzi japońskimi słowami. Petri wstał i wszedł do kuchni. Był strasznie głodny i ciekawy co będzie na obiad. Podszedł do kuchenki i zajrzał do garnka. Wtedy wbiegła tu przejęta mama. - Zaprowadź pana Akutagawę do jadalni - poleciła, sama mieszając coś pospiesznie w małym rondelku. - Co będziemy jeść? - zapytał mrukliwym głosem. - Sushi i jeszcze jakieś inne japońskie potrawy. A teraz nie marudź i zrób co mówię! - zawołała, przy czym oparzyła się w palec i teraz lała wielki strumień wody chlapiąc na wszystkie strony. Petri jęknął. Sushi?... Jak to sushi?... - Ja nie będę tego jeść - zastrzegł, po czym kichnął rozgłośnie. Tak mu się zakręciło w głowie, że zapomniał po co wysłała go mama. Cofnął się i poszedł do swojego pokoju. Potwornie rozbolała go głowa, a po jakimś czasie gardło. Wkurzony, próbował to bagatelizować i poczytać, ale nie udawało mu się. Po półgodzinie mąk, machnął ręką i położył się na łóżku, przykrył głowę poduszką i postanowił się zdrzemnąć. *** *** *** Petri obudził się koło ósmej wieczorem. Jego obolałym oczom ukazał się niewyraźny zarys pokoju i majacząca postać Susanny. Zauważywszy, że nie śpi, podeszła do niego. - Petri, mama woła cię na kolację - powiedziała. Petri ziewnął, usiadł i podrapał się w potarganą, jasną czuprynę. - Co? - dotarło do niego w końcu. - Kolacja? Jego żołądek niedelikatnie przypomniał mu o niezjedzonym obiedzie. W jego myślach natychmiast pojawiła się osoba Japończyka i niestrawne, zimne sushi. - Sushi - jęknął i złapał się za brzuch. Podczas jego dziewiątych urodzin na kolację mama zrobiła ową potrawę. Nie dość, że mu w ogóle nie smakowało, to potem było coraz gorzej i gorzej. Nieświeża ryba sprawiła, że wieczorem wylądował w łóżku z bolącym brzuchem, a na końcu... Petri wolał sobie tego nie przypominać. Aż mu się mdło zrobiło na myśl, że mógłby jeszcze kiedykolwiek zjeść sushi. - Nie będę jeść - odparł w końcu. Spojrzał na Susannę. - Jak to nie będziesz jadł? - Widać chyba ona również z pewnym opóźnieniem rozumiała co Petri do niej mówi. - Nie będę. - Petri naciągnął na siebie kołdrę i zamknął oczy. - Powiedz mamie, że śpię. I zamknij drzwi, dobrze? Dziękuję. *** *** *** - O tej porze? - zdumiała się mama. - Może jest chory? - rzuciła w zastanowieniu. - Pójdę do niego. - Ale on śpi - przypomniała Susanna. - Ach, tak - zreflektowała się mama. - Nie będę go przecież budzić. Susanna mocniej naciągnęła na siebie kaptur bluzy i dopiła resztkę zimnej już herbaty. Tuomas siedział wciśnięty w kąt kanapy i z wypiekami na twarzy czytał 'Powrót Króla'. Przerzuciwszy kartkę, jego oczy znowu zaczęły szybko poruszać się pochłaniając coraz więcej i więcej tekstu. Tata również czytał, ale nie koncentrując się w takim stopniu, co jego najmłodszy syn. Tuomas zdawał się być w zupełnie innym świecie. Na jego twarzy odmalowywały się coraz to inne uczucia. Susanna uśmiechnęła się lekko i poszła pomóc mamie w zmywaniu. *** *** *** Kiedy po raz drugi znowu znalazł się na jawie, na świecie panował już zimowy poranek. Pierwsze co poczuł, był wilczy głód. Mimo, że budzik wskazywał dopiero kwadrans po piątej, Petri wyskoczył z łóżka i pobiegł na dół i zjadł sobie co nieco w kuchni. Wyjrzał przez okno. Między drzewami majaczył czyjś cień. Z westchnieniem powlókł się z powrotem do łóżka. Miał nadzieję, że mama wpisze mu usprawiedliwienie jego nieobecności w szkole. Chciał tylko spać i mieć święty spokój. Jednak ten spokój nie potrwał długo. Następnego ranka już od rana słychać było głosy wszystkich członków rodziny naraz i czasem tego przeklętego Japończyka. Z niechęcią pomyślał, że trzeba będzie pójść do budy. I jeszcze ta klasówka z fińskiego... W ogóle nie nauczył się tego, co było zadane. Cóż, będzie zgrzytanie zębów, niestety. Słaniając się doszedł do łazienki. Zabawił tam chwilę, po czym szybko zbiegł na dół. Miał mało czasu. Czuł się chory i był chory, ale nie chciał tego po sobie pokazać. Choć można było się tego domyślić po jego kilkunastogodzinnym śnie podczas weekendu. Wszedł do kuchni i zaczął szukać jakiejś bułki. - Pochodzę z kraju Wschodzącego Słońca... - Usłyszał głos Japończyka. - ...Tak. Kraj Kwitnącej Wiśni... Petri prychnął z pogardą i wcisnąwszy do plecaka kawałek suchego pieczywa, wybiegł na dwór, trzaskając głośno drzwiami. Od razu zimne, ostre powietrze dało mu się we znaki. Był taki potworny mróz, że Petri aż cofnął się, aby sprawdzić temperaturę. Minus trzydzieści pięć stopni Celsjusza. Wzdrygnął się i przeciął kłusem zaśnieżoną działkę, następnie brnąc przez grubą warstwę śniegu nieodśnieżonej leśnej ścieżki. Ból pulsował mu w skroniach. Miał gorączkę i przeraźliwy katar. Zjadłszy po drodze bułkę, dotarł do znienawidzonego celu. Huknął drzwiami. - Dźbry - mruknął przez zatkany nos do woźnego i pognał wytartymi przez setki stóp schodami. Dotarłszy na drugie piętro zaklął głośno, a przechodząca obok sprzątaczka cmoknęła z niezadowoleniem. Zza zamkniętych drzwi klasy dochodził już odgłos rozwrzeszczanej młodzieży bardzo ambitnie przygotowującej się do matury. Przeprosiwszy mrukliwie za spóźnienie, usiadł w ławce i wbił ponury wzrok w postrzępioną okładkę zeszytu. Nie słyszał niczego, poza głośnym szumem. W końcu dotarło do niego jedno słowo: - Holopainen! Holopainen! Holopainen, mówię do ciebie! Do tablicy! - krzyczała piskliwym głosem matematyczka. Petri na słaniających się nogach podszedł, a jego wzrok był tak mętny, że każdy zauważyłby, że jest z nim coś nie tak. *** *** *** Z trudem dotarł do furtki. Oparłszy się o nią ciężko, spojrzał nieprzychylnym wzrokiem na działkę. Japończyk żwawo odśnieżał, co jakiś czas spoglądając wokół siebie. Kiedy jego wzrok napotkał Petriego, zrobił się bardziej czujny i teraz całą swoją uwagę skupił na robocie. Petri zerknął na niego podejrzliwie, po czym wszedł na posesję i ruszył nieprzytomnie w kierunku drzwi. Utęsknionym wzrokiem spojrzał na zupę grzybową, która po chwili stanęła przed nim na stole. Uff, nareszcie coś normalnego do jedzenia. Zjadł, podziękował i wyszedł z jadalni. Jeszcze tylko lekcje i będzie można trochę odpocząć. Ale nie, lekcje mogą jeszcze poczekać. Podszedł do okna i przyłożył nos do szyby. Japończyk już kończył pracę i zdawał się nie być w ogóle zmęczonym. Nagle Petriemu serce podskoczyło do gardła. Drogą szła zakapturzona dziewczyna z teczką. Przetarł oczy. Nie, była tam, była naprawdę! Petri sam nie wiedział, czemu go to jakoś ucieszyło. Zbliża się w kierunku działki. Oprócz teczki niesie jakąś ciężką torbę. Zaproponuje jej pomoc, a wtedy będzie mógł się z nią choć trochę zapoznać. Szalonym biegiem zszedł na dół i wyszedł na ganek. Dziewczyna obejrzała się. Chyba go nie zauważyła. Spojrzała na Japończyka i nagle w jej oczach pojawił się dziwny wyraz. Gwałtownie przyspieszyła kroku i uciekła, mimo, że jej dłonie ledwo wytrzymywały ciężar siatek. Petri miał ochotę zakląć. Jego spojrzenie, które rzucił w kierunku Japończyka, było przepełnione taką wściekłością, że gdyby ktokolwiek zdołał je zobaczyć, wolałby nie ryzykować z jego gniewem. Zdusił w sobie gwałtowny wybuch, zacisnął zęby i wszedł do domu trzasnąwszy głośno drzwiami, aż zatrzeszczały szyby. - Petri! - zawołała mama. - Co ty wyprawiasz?! Oszalałeś? Petri zupełnie ją zignorował i powlókł się smętnym krokiem do swojego pokoju. Opanowała go potworna wściekłość. Jakże miał dosyć tego Japończyka. Po co on tu właściwie jest? Z posępną miną usiadł przy biurku. Szyby pokrywał szron, zbliżał się wieczór. Było już ciemno, ale Petri nie miał ochoty zapalać światła. Czuł się bardzo osamotniony. Szarpnął za klamkę okna. Do pokoju dostało się mroźne powietrze. Wyjrzał przez okno. Wiał wiatr, drzewa poruszały się niespokojnie, a na niebie zamigotało kilka gwiazd. Petri westchnął głośno. Usiadł przy biurku. Spojrzał na leżące na nim kartki. Nagle jakby się obudził i przypomniał sobie o lekcjach. - Chrzanię to! - powiedział i wyszedł z pokoju, głośno zatrzaskując drzwi. Po chwili pojawił się w kuchni i podenerwowanym krokiem podszedł do lodówki. - Ty masz chyba jakąś nerwicę - powiedziała mama wzdychając. - Ja?? Skąd - odrzekł flegmatycznie. Usiadł szurając krzesłem. Apatyczne spojrzenie wbił w ścianę naprzeciwko stołu. Próbując uspokoić rozszalałe myśli, sięgnął po jakąś gazetę leżącą nieopodal. Nie potrafił się jednak skupić na żadnym artykule - w końcu dał za wygraną i wstał. - Petri, wszystko w porządku? - zapytała mama, która przypadkiem złowiła mordercze spojrzenie Petriego. - Owszem - powiedział na pozór spokojnie i szybko wyszedł. Stanął niezdecydowany na korytarzu. Głośne tykanie zegara przerywało smętną ciszę. Petri czuł się zmęczony, bardzo zmęczony. Bardziej niż zwykle. Poczłapał w kierunku swojego pokoju. Mijając pokój Susanny usłyszał znajome dźwięki radiowego hitu - 'Take on me'. - Cześć - mruknął ponuro. - Hm - odpowiedziała Susanna nie przerywając wpatrywania się w przeciwległą ścianę. Petri westchnął ciężko i nie wiedząc co właściwie robić u siebie, zszedł z powrotem na dół. Znudzony przysiadł na najniższym stopniu i posępnym wzrokiem wpatrywał się w boazerię pokrytą licznymi rycinami. Coś go potwornie rozdrażniało, ale nie potrafił odpowiedzieć co. Może atmosfera, jaka panowała obecnie w domu. Poczuł, że jest mu duszno i że jeżeli zaraz nie wyjdzie na zewnątrz, to zrobi coś niegodziwego. Wtem niespodziewanie zauważył Japończyka, który nienaturalnie drobnym kroczkiem zbliżał się do swojego niewielkiego pokoiku. Petri zmrużył oczy. Pan Akutagawa podejrzanie ostrożnie niósł małą doniczkę z niepozorną, ale gęsto kwitnącą roślinką o niepokojącym kolorycie. Gałązki miała ona powykręcane jak starcze palce, a na końcach wyrastały purpurowe listki i o ton jaśniejsze kwiaty. Japończyk drgnąwszy, obrzucił Petriego nieprzychylnym spojrzeniem. Petri zrobił niegrzeczną minę, przewrócił oczami i wyszedł na dwór, naciągając na siebie po drodze kurtkę. Gwałtowne zetknięcie z mroźnym powietrzem trochę go otrzeźwiło. Chwilę pokręcił się po odśnieżonej ścieżce, która już pokrywała się białą warstwą. Oparł rozpalone czoło o zimny, oblodzony pień drzewa. Odruchowo spojrzał w okno pokoju Japończyka. Atsushi Akihito Akutagawa uroczyście podszedł do stolika i z należną czcią odstawił doniczkę z kwiatkiem. Na końcu odszedł od niego rakiem cały czas się kłaniając w kierunku doniczki z rośliną. Petri zrobił wielkie oczy i zbliżył się nieco do okna. Japończyka odwrócił się z odrazą i gwałtownie szarpnął firanką. Petri wzruszył ramionami z niesmakiem i postanowił się przejść. Skrzypnęła furtka. Poczuł silny podmuch wiatru. W powietrzu zawirowały płatki śniegu. Wbił dłonie w kieszenie, a nos i brodę schował za szalik. Ruszył w kierunku alei starych drzew. Ta noc była taka dziwna... Wszystko wydawało się inne niż zwykle. Zdawało mu się, że ciągle przemykają tędy ludzkie cienie. Parę razy miał wrażenie, że ktoś tu naprawdę stoi, rozglądał się, ale nic nie mógł dostrzec. Ziewnął. Nie wyspał się dzisiaj. Skulił ramiona, było mu bardzo zimno. Chyba czas już wracać. Zawrócił i pospiesznym krokiem dotarł do domu. Ze zdziwieniem zauważył, że w domu jest jakoś za ciemno - paliło się tylko w oknie kuchennym i pokoju Tuomasa. Zdenerwowany jakimś złym przeczuciem szarpnął klamką drzwi. W dodatkowe zdumienie wprawiło go również to, że drzwi okazały się uchylone. Teraz zaniepokoił się już naprawdę. Nie zdejmując butów wszedł gwałtownie do kuchni. Siedziała tu tylko Susanna opierająca twarz na rękach, spod których dochodziło ciche łkanie. - Co się stało?! - Petri nawet nie sądził jak donośny będzie jego głos. Susanna podskoczyła z przerażeniem. Uspokoiła się zobaczywszy, że to jedynie jej brat i odwróciła głowę, wycierając łzy. - Nie słyszysz co do ciebie mówię?! - Petri był rozgniewany do tego stopnia, że Susanna zdołała wykrztusić z siebie kilka słów: - Mama jest w szpitalu - powiedziała, wylewając łzy. Pod Petrim ugięły się nogi. - Co...? - wyjąkał. - Co się jej stało? - Nie wiem - zaszlochała siostra. - Źle się poczuła. Nie było mnie przy tym. Tata pojechał. - Reszty słów nie dało się zrozumieć. - Uspokój się - powiedział Petri, ale mało kto mógłby się opanować widząc jego groźną minę. - Gdzie jest Tuomas? - Co?... - Susanna podniosła na niego załzawione spojrzenie. - U siebie. Petri poczuł, że jest teraz jedyną osobą, która musi zaprowadzić tu porządek. - Późno już - powiedział. Rozejrzał się. - Wytrzyj nos i nie płacz. - polecił siostrze. - Idę do Tuomasa. W takim stanie to on nawet nie zauważy, że musi iść spać. Zdawać by się mogło, że Petri jest zupełnie nieczuły na wszystko. Naprawdę jednak był tak zdenerwowany, że nie wiedział co właściwie ze sobą robić. Już miał wyjść z pokoju, kiedy odwrócił i spojrzał na Susannę. - I nie martw się - powiedział. - Z mamą na pewno wszystko będzie dobrze. Wyszedł pospiesznie i pobiegł na piętro. - Czas pójść do łazienki. - Zajrzał do pokoju brata. Tuomas zignorował go. Petri z niedowierzaniem pokręcił głową. - Hej, słyszysz mnie? - wysilił się na spokojny głos. Tuomas odwrócił się i spojrzał na niego nieprzytomnie. - Coś mówiłeś? - rzucił słabym głosem. Petri westchnął i wszedł do pokoju brata. Paliła się tu tylko jedna mała lampka. Chciał zapalić dużą lampę, ale po chwili zrezygnował. - Trzeba iść spać, chłopie - oznajmił mu Petri. - Nie chce mi się spać - powiedział Tuomas i głos mu drgnął. Odwrócił twarz. Petri zaczął zastanawiać się, co robić. - Słuchaj - rzekł w końcu. - Nie wolno ci się załamywać, stary. Mamie nic nie będzie, wiesz? Na pewno. - Wysilił się na pocieszający uśmiech. - No, muszę już iść. Idź się umyć. - Petri poderwał się na równe nogi i wycofał do wyjścia. Starał się nie patrzeć na Tuomasa, który miał jakiś dziwny wzrok. W ogóle on był jakiś dziwny. - Dobranoc! - powiedział Petri i szybko wyszedł, zamknąwszy za sobą drzwi. *** *** *** Tuomas zwinął się w kłębek. Spojrzał na zegarek leżący na szafce obok łóżka. Już dziesiąta. Petri ma rację. Zeskoczył z łóżka, wziął piżamę i wyszedł. Po jakimś czasie wrócił tu i z głośnym westchnieniem usiadł na tapczanie. Wpatrywał się niewidzącym wzrokiem w ścianę. Przed oczyma nadal miał wyjącą na całą okolicę karetkę. Zrobiło mu się słabo, a oczy zapiekły. Schował się pod koc i zgasił lampkę. Było mu zimno i nieprzyjemnie. Głowa go bolała - ze zmęczenia i dzisiejszego czytania podczas każdej napotkanej przerwy. Właśnie zamknął książkę, kiedy to wszystko się stało. Bolał go brzuch, ale nie miał siły zejść na dół i czegoś zjeść. Westchnął głośno i przykrył się mocniej kocem. *** *** *** Petri zszedł na dół i zamknął drzwi wyjściowe, następnie poszedł do siebie i odrobił lekcje. Było już po dwunastej, kiedy słaniającym się krokiem zszedł na dół. Pozmywał naczynia i w kuchni zapanował jako taki porządek. Wycierając ręce, z zadumą myślał o wszystkich wydarzeniach, które miały dziś miejsce. Zjadł szybką kolację i poszedł wziąć prysznic. Kiedy nareszcie o wpół do drugiej znalazł się w łóżku, długo nie mógł zasnąć przetrawiając każde wypowiedziane dzisiaj słowo, spojrzenia i sytuacje. Gdy wyzbył się nareszcie dręczących go myśli i zasnął ciężkim, choć nerwowym snem, zbudził go nagły, ostry, głośny hałas. Poderwał się jak oparzony i potykając się zszedł z łóżka. Rozległo się przytłumione, brzydkie przekleństwo; następnie Petri po omacku odnalazł kapcie i blady z wściekłości zbiegł na dół. Włączony został bowiem alarm. Petri zbiegłszy do przedpokoju, omal nie przewrócił stojącego tu Japończyka. Ledwie się powstrzymał od cisnącego mu się na usta potoku brzydkich słów. Zamiast tego bezceremonialnie odepchnął w bok pana Akutagawę i wyłączył alarm. W piżamie wyszedł przed dom i rozejrzał się dookoła. Nikogo tu nie było. Ogarnięty szaleńczym gniewem wrócił do środka z ośnieżoną głową i mokrymi butami. Siła jego wzroku była taka, że Japończyk aż się cofnął. - Co to ma znaczyć? - huknął Petri; mało obchodziło go w tej chwili dobre wychowanie. - Ja tylko... - bąknął przepraszającym tonem Japończyk, choć jego oczy spoglądały na Petriego nieprzychylnie. - Co? - zapytał kategorycznie i nie czekając na odpowiedź, wybuchnął: - Cholery można dostać w tym przeklętym domu! Bo pan Sushi musi grzebać łapami nie tam gdzie trzeba! - Nie pozwalaj sobie, gówniarzu - syknął Japończyk, wykazując nagle świetną znajomość fińskiego. Jego oczy zwęziły się niebezpiecznie. Petri spoglądał na niego z pewnym oszołomieniem, ale zaraz doszedł do siebie i burknąwszy coś nieuprzejmego pod nosem zaczął iść w kierunku schodów. Już miał wejść na pierwszy stopień, kiedy odwrócił się jeszcze. Japończyk już się widocznie uspokoił. - Pamiętaj! - rzucił Petri. - Żadnego grzebania! Japończyk spojrzał na niego złowrogo i zniknął w mroku swojego pokoju. Petri tylko pokręcił głową. Idąc do swojego pokoju po schodach, natknął się na Susannę, która zaspana szła na dół przecierając oczy. - Co się dzieje? - spytała nieprzytomnie. - Nic - burknął zirytowany Petri. - Idź do łóżka. - Ton jego głosu był taki, że siostra usłuchała go natychmiast. Petri był tak zły, że nie spał już w ogóle tej nocy. *** *** *** Zmęczony i zdenerwowany do granic wytrzymałości wstał koło w pół do szóstej i pospiesznie się ubrał. Chlapnął sobie lodowatą wodą w twarz i nie jedząc śniadania, wyszedł na dwór. Wzburzenie rosło w nim z minuty na minutę. Bolała go głowa i chciało mu się spać. Spojrzał na daleki, zamglony budynek szkoły i poczuł, że go nienawidzi. Miał wszystkiego dość. W obecnej chwili miał ochotę tylko się zabić. Lecz w pewnym momencie aż przetarł oczy. Ulicą przemknęła zakapturzona dziewczyna. Po jakiejś chwili dostosował swój krok do jej kroku - przy czym wcale nie wyglądało to podejrzanie - szedł po prostu do szkoły, o czym świadczył przewieszony przez ramię plecak. Dziewczyna co jakiś czas rzucała w jego kierunku spłoszone, zalęknione spojrzenie. W końcu trochę się uspokoiła, bo nie wbijała już ciągle spojrzenia w ziemię. W pewnym momencie zdawało się nawet, że odetchnęła głębiej. - Idziesz do szkoły? - odważył się w pewnej chwili zagadnąć Petri. Aż podskoczyła z przestrachu. Chwilę milczała, w końcu jednak uniosła nieco głowę, schyloną dotychczas w dół. Skinęła. Przeszli jeszcze kilkanaście kroków po niezbyt odśnieżonej drodze przez pola, zanim Petri zadał drugie pytanie. - Jak masz na imię? - rzucił. Widać było, ile wysiłku zadało mu wyduszenie tego z siebie. Milczała kilka minut, brnąc przez śnieg. Petri spoglądał na nią przez chwilę i nie doczekawszy się odpowiedzi, stracił nadzieję na dalszy ciąg rozmowy. - Orvokki - mruknęła w końcu niewyraźnie dziewczyna. Petri zdumiał się, że mu odpowiedziała i odwrócił głowę. - A ja Petri - powiedział i uśmiechnął się, próbując dodać jej otuchy. Dziewczyna miała dziwnie smutne spojrzenie i nie odpowiedziała mu tym samym. Spod kaptura doszło go stłumione westchnienie. Niespodziewanie znaleźli się przed budynkiem szkoły. Petri zirytowany tym, że musi przerwać, być może jedyną, okazję do poznania tej dziewczyny, spoglądał na Orvokki, która skręciła w bok i ruszyła dalej. Chłopak chwilę zastanawiał się, dokąd zmierza. Czy tam znajduje się jakieś inne liceum? W Kitee była jeszcze tylko szkoła, do której chodził Tuomas. Zadumany, wszedł do budynku.
  • Member Statistics

    • Total Members
      786
    • Most Online
      12222

    Newest Member
    sliwma
    Joined
×
×
  • Create New...

Important Information

We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.