Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation on 08/08/15 in Posts

  1. 2 points
    Oceanograficzny rejs naukowy. Śmieję się, że jestem pierwszym kulturoznawcą-oceanografem, bo miałam szansę w taki rejs wypłynąć i asystować przy pobieraniu osadów, zwierzątek wodnych i innych jeszcze czynnościach. Moja siostra się akuratnie doktoryzuje i miała swój pierwszy własny (znaczy kierowany przez nią jako szefową) rejs badawczy. Potrzebowała pomagierów przy poborze specjalną siatką osadów, spłukiwania ich do pojemników, zagęszczania przez sitko, poboru wody morskiej, zapisywania stanu morza, objętości wody, głębokości poboru oraz pobieraniu i pakowaniu błotka z dna morza do worków z datami, wybieraniu z nich zwierzątek typu saduria entomon (obleśny robaczek, niby krewetka) itd. Były sobie cztery stacje poboru i tak pływaliśmy kutrem oceanograficznym, a że jakoś na sztorm się zanosiło, to ostatnią stację zrobiliśmy cudem, bo fale były już wywrotne, a kuterek mały. Tai cudem się udało się nie wypaść (przynajmniej wiem, że nie mam choroby morskiej). XD Bardzo pracochłonne i dość męczące, błotko z dużych głębokości zaś było cuchnące siarkowodorem i czarne jak smoła. Polecam zostać oceanografem - zabawa pyszna. Osiem godzin pracy w skwarze i ostrym wietrze morskim, ale bardzo pouczające, przyznam. :D
  2. 1 point
    Myślałem że długo nie zmienię mojego awka ,ale znalazłem grafikę która od dziś staje się moim oficjalnym logo mojej fabryki modeli ,zawarta na tym rysunku jest pewna przenośnia ,ja robiąc modele robię coś podobnego co na rysunku ,ponieważ z pod moich rąk wylatują samoloty
  3. 1 point
    Jakiś czas temu poruszył mnie cytat z "Idioty" Dostojewskiego. Nawet umieściłam go na "Twarzoksiążce". Był bardzo... poruszający. Po przeczytaniu całej książki, w kontekście całości, wszystkich wydarzeń i ich zwieńczenia jego prostota, wręcz banalność i piękno utrwaliły się w mojej duszy, że się tak poetycko wyrażę, i nabrały niezwykłego wręcz ładunku emocjonalnego. Wart jest ów chwili refleksji. „Był wtedy jeszcze całkiem jak idiota, nie umiał nawet dobrze mówić, czasem nie mógł zrozumieć, czego ktoś od niego chce. Raz poszedł w góry w jasny, słoneczny dzień i długo chodził, męcząc się pewną myślą, której nie mógł wyraźnie określić. Przed nim było błyszczące niebo, w dole jeziora, dookoła widnokrąg, rozsłoneczniony, bezmierny, nie mający granic. Długo patrzył i duszę miał pełną udręki. Przypomniał sobie teraz, jak wyciągał ręce do tego promiennego, nieskończonego błękitu i płakał. Dręczyło go, że jest dla tego wszystkiego zupełnie obcy. Cóż to za uczta, cóż to za nieustanne uroczyste święto, które nie ma końca i do którego ciągnie go coś zawsze, od dawna, od samego dzieciństwa, i do którego w żaden sposób nie może się przyłączyć? Co rano wschodzi takie samo promienne słońce; co rano zwisa nad wodospadem tęcza; co wieczór śnieżysta, najwyższa góra tam w oddali, na skraju nieba, pali się purpurowym ogniem; każda „maleńka muszka, co brzęczy koło niego w palącym promieniu słońca, jest uczestniczką powszechnego chóru, ma swoje miejsce, lubi je i jest szczęśliwa”; każda trawka też rośnie i jest szczęśliwa! I wszystko ma swoją drogę, i wszystko zna swoją drogę, z pieśnią przychodzi i z pieśnią odchodzi; on jeden tylko nic nie wie, nic nie rozumie, ani ludzi, ani dźwięków, dla wszystkiego jest obcym, jest wyrzutkiem.”
  • Member Statistics

    • Total Members
      786
    • Most Online
      12222

    Newest Member
    sliwma
    Joined
×
×
  • Create New...

Important Information

We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.