Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation on 01/11/16 in Posts

  1. 3 points
    Zanim zaczniecie tego czegoś słuchać, należy się kilka słów wyjaśnienia. Zmieniłam każde słowo "father" na "mother". Nagrywałam z myślą prezentu dla mamy. Pozwólcie, że pominę kwestię relacji z tatą. Po prostu nie mogłam się przemóc. Musiałam to słowo zamienić. Jest to pseudo cover. Dlaczego? Bo ni to a capella ni to z muzyką. Zasadniczo to ja się przymierzałam do czegoś lepszego, od czegoś muszę zacząć (przez ostatnie dwa lata nie otworzyłam mordki i nie wydałam z siebie żadnego śpiewnego dźwięku .-.). Hmm... Chyba nie jest tak źle. Albo nie. Jednak jest. Dobra rzecz jest taka, że wiem, w którym miejscu zawaliłam i wiem co muszę poprawić. Jak poprawię to wstawię xD Jakość Nokia Lumia. Czyli do bani. Ach, gdybym ci ja miała mikrofon... Koniec tego przynudzania (próbuję się właśnie wytłumaczyć z braku talentu x'D) Ale Adrian chciał usłyszeć. Jak chciałeś to masz ;_; Wiedz, że się wstydzę ;_; Gdyby kogoś za bardzo uraziło moje wycie, poniżej zamieszczam moje najnowsze opowiadanie. [video=youtube]https://www.youtube.com/watch?v=0cbKWcxMllg O matko. Czas na coś, w czym jestem ciut lepsza. "Klej" 25 grudnia 2015 Wszystko w porządku? - Niezbyt. - To było z całą pewnością największe niedopowiedzenie w jej życiu, ale całej prawdy powiedzieć nie mogła. No bo jak by to brzmiało? „Świat mi się wali, po o ja w ogóle istnieję?”. Nie lubiła zachowywać się jak narzekający na wszystko pesymista. Przypominało jej to o brązowookim koszmarze z przeszłości. Poza tym, wszyscy uważali ją za pełną życia... Nie mogła zniszczyć tak dobrej reputacji. - Ale dam radę. Tak myślę. Dopisała to najszybciej jak tylko mogła. Niech druga strona myśli, że to tylko chwilowe przygnębienie. Ona sama czuła, że tuż za rogiem czai się coś okropnego. Potworna ciemność, której nadejścia nic nie może powstrzymać. „... bo twoja rodzina to... ty nigdy... dosyć...” - strzępy krzyków zdołały przebić się przez muzykę. Zwiększyła głośność. Nie lubiła tego zespołu, ale ku jej rozpaczy, to właśnie on najlepiej pasował do takich momentów. Lepsze było słuchanie smutno – wściekłego głosu wokalisty niż kłótni. Zabrzęczał telefon. Oczytała dość długą wiadomość. Wiedziała, że powinna odpowiedzieć mądrze, wyrazić swoją opinię... Zdobyła się tylko na krótkie „Ok”. Choćby nawet chciała napisać więcej, nie potrafiłaby znaleźć odpowiednich słów. Jej umysł schował się gdzieś i w głowie ziała pustka. Wygrzebała się spod sterty niedbale narzuconych na siebie koców, poduszek i pluszowych misiów. Uznała, że najwyższy czas zebrać się w sobie. Kolorowe światełka choinkowych lampek zatańczyły odbite w jej oczach. Wyglądały jak tysiące barwnych kamyków migoczących w morzu łez. Skierowała spojrzenie w kierunku czerwonej gwiazdy połyskującej na czubku drzewka. Gwiazdy wcale nie są takie przyjazne. To gazowe potwory, których nie można dotknąć. A już tym bardziej się nie uśmiechają. Zaraz jednak do głowy przyszła jej myśl, że wspaniale byłoby tak unieść się i lecieć ponad chmurami... Wyżej i wyżej... Minąć zorzę polarną, wybić się poza atmosferę i spłonąć w gwiezdnych obłokach, wśród wszechogarniającego blasku. Im uważniej wpatrywała się w choinkową ozdobę tym wyżej zdawała unosić się jej dusza. Rozum krzyczał, że ta podróż nie ma sensu. Po co udawać się w dal, skoro i tak prędzej czy później czeka na ciebie zimny pokój, krzyki i łzy? Czy te twoje beznadziejnie głupie sny mają jakiś sens? Kobieto, opamiętaj się. Nie masz dziesięciu lat, żeby wyobrażać sobie krainy pełne przygód, tuląc się do zużytego, różowego misia. Gdzie ty masz mózg? Sprzedałaś go do Nibylandii? Albo może nigdy go nie miałaś? To zresztą prawdopodobne. Gdybyś miała jakiekolwiek szare komórki, wolałabyś wyjść ze znajomymi na fajkę. A tak... Spędzisz każdy wieczór w samotności. A nie, sorry. Z książką. Co to za towarzysz? Czy kiedykolwiek zdołałaś porozmawiać z karkami? Przytuliły cię i powiedziały, że cię lubią? Nie? Cóż za zaskoczenie! Zapytam jeszcze raz. Na co ci te podróże do Śródziemia czy Bóg wie gdzie, skoro i tak tutaj wrócisz i wszystko znów będzie cię denerwować? - Och, zamknij się. - warknęło serce (czasami potrafiło być buntownicze). Na chwilę wróciła na ziemię, by pobiec do kuchni. Po drodze omal się nie przewróciła. Ciągle zapominała, że przy jej całkowitym braku koordynacji ruchowej (i wdzięku) niebezpiecznie jest biegać po domu w samych skarpetkach. Zabrała z miski kilka pierniczków, żeby – w razie gdyby podczas podróży opadła z sił – mieć coś do zjedzenia. - Sama je upiekłam to i sama je zjem – mruknęła – Jak tego nie zrobię, to i tak nikt ich nie ruszy i się zmarnują. Ach, Święta. Zamknęła drzwi do pokoju, usiadła na łóżku i zawinęła się w miękki pluszowy koc. Talerzyk pełen ciastek położyła sobie na kolanach. Zamknęła oczy i odpłynęła. Chciała znaleźć sposób na pozbycie się wielkiej czarnej dziury, która ziała w jej sercu. Wiedziała, że pogrążanie się w rozpaczy to tylko strata czasu, który mogłaby przeznaczyć na mnóstwo innych rzeczy. Zdawała sobie sprawę, że rozwiązania musi poszukać w sobie. Bezwiednie przygryzła wargę. Zmarszczyła brwi. Podróż nie miała należeć do łatwych. Okruchy szczęścia były maleńkie i ulotne. Gdzieś kiedyś czytała, że ludzki mózg jest w stanie pozbyć się złych wspomnień. W jej przypadku to nie działało. Z całego swojego życia pamiętała głównie złe chwile. Gdyby nie one, gdyby nigdy ich nie przeżyła... Ubyłoby jej może z 5 lat. Skupiła się. Poczuła niezwykle delikatny zapach. Słodki i wiosenny. Przypominał jej dzieciństwo. Od zawsze kojarzyła zapachy z kolorami. Ten był fioletowy. Podążyła za nim. Oczyma wyobraźni dostrzegła otwarte drzwi. Biło z nich oślepiające światło. Przeszła przez nie bez wahania. Czy miała inne wyjście? Po przekroczeniu progu, jej stopy dotknęły trawy. Rozejrzała się. Stała na łące, tuż pod krzewem bzu. Znała to miejsce bardzo dobrze. Wiele lat temu spędzała tam niemal każdą wolną chwilę. W środku krzewu, wydeptany był pokoik. Postanowiła tam wejść. Usiadła na swojej gałęzi (każdy dzieciak miał w środku „swoją” gałąź, która grała rolę oddzielnego pokoju podczas zabaw). Wdychała słodki zapach kwiatów bzu. We włosy zaplątał jej się samotny liść. Spojrzała na swoje nogi. - Ach! Idą wakacje! - roześmiała się. Zdarte i posiniaczone kolana zawsze były znakiem zbliżającego się lata. Spróbowała policzyć ranki, ale się poddała. Strup strupa strupem poganiał, co napawało ją jeszcze większą radością. Kątem oka dostrzegła leżącą nieopodal czerwoną torbę z wyszytą nazwą piwa. Ucieszyło ją, że wciąż tam była. Od zawsze znajdowała się w tej „tajnej bazie”, chociaż nikt nie pamiętał skąd się tam wzięła. Dziewczynka lubiła sobie wyobrażać, że piraci ukryli w niej mapę prowadzącą do skarbu. Tak naprawdę torba zawsze była pusta. Otworzyła ją z ciekawości. Ze środka wypadł tylko suchy liść. W chwili, której przyglądała się torebce, wszystko się rozmyło. *** Poczuła, że coś wbija jej się w plecy. Półleżała wsparta o drzewo. Obok siedziała jej koleżanka. Ich włosy powiewały na ciepłym wietrze. Słońce wczesnego popołudnia pierwszy raz w roku świeciło tak mocnym blaskiem. Obie przyjaciółki, na wpół żywe ze zmęczenia, starały się złapać oddech. Ich rowery leżały porzucone w przydrożnym rowie. Były z siebie dumne, że w końcu udało im się bez zatrzymywania wjechać na dość spory pagórek. Przejeżdżający obok ludzie obrzucali je dziwnymi spojrzeniami. Nic sobie z tego jednak nie robiły. Były wolne i radosne. Takie jakie powinny być w swoim wieku. Celem ich wycieczki był sklep w sąsiedniej wsi. Dziewczynka o ciemniejszych włosach wystawiła twarz ku słońcu. W ustach wciąż miała smak lodów. Przymknęła oczy, a kiedy je otworzyła, znajdowała się w niewielkiej salce lekcyjnej. Była też o kilka lat starsza niż wtedy, na łące czy pod drzewem. Na stoliku przed nią stała filiżanka mocnej, włoskiej kawy, a na tablicy wypisane były różne słowa wyłapane w czytance. ora=adesso reale il ducha padrino madrina chiedere qc a qu - I pamiętaj – powiedziała nauczycielka – Il ducha ma bliżej do króla niż principe, więc lepiej, żebyś powiedział komuś, że jest twoim ducha. Po skończonej lekcji sceneria znów się zmieniła. Rozbawienie stało się melancholią. Siedziała w swoim pokoju z najbliższą jej sercu osobą. Słuchały muzyki pijąc herbatę (w wyjątkowe okazje zdarzało się, że miały wino). Dyskutowały na temat wykonawcy, którego płyta akurat rozbrzmiewała z głośników. Jeśli coś im się wyjątkowo spodobało, słyszał to cały dom. Rzadko z ich ust padały słowa krytyki. Kupowały albumy takich artystów, którym nie miały nic do zarzucenia. Czasami słuchały rock n' rolla, czasami symfonii. Tamtego dnia zdecydowały się na coś zupełnie innego. My, my, my Delilah... Why, why why Delilah? Obudziła się. Jej towarzyszka muzycznych wieczorów i najlepsza przyjaciółka zarazem siedziała w kuchni, smutniejsza od bezpańskiego zwierzaka. A ona sama? Łzy na jej policzkach już dawno wyschły. Była zbyt zaabsorbowana zbieraniem okruchów siebie, by płakać. Jej jedynym problemem było znalezienie sposobu na sklejenie wspomnień w jedną, szczęśliwą całość. Co innego je pozbierać, a co innego połączyć je tak, by stanowiły źródło siły i natchnienia wystarczające aby przeżyć. Rozwiązanie przyszło samo. Z przyzwyczajenia zerknęła na telefon. Czekała na nią nieodczytana wiadomość. Mam coś dla ciebie. Co takiego? Daj mi minutkę. Przygryzła wargę, niepewna czego się spodziewać. - Ok. Minutka okazała się trwać pięć razy dłużej niż powinna, jednak było warto chwilę zaczekać. Odebrała wiadomość głosową. Wcisnęła play. Usłyszała cichy dźwięk gitary. Dobrze wiedziała, kto na niej grał. Close your eyes and I'll kiss you, tomorrow I'll miss you... Z jej oczy wypłynął strumień łez. Uderzyło ją tak wielkie szczęście, że nie umiała go zatrzymać. Już wiedziała co pomoże jej się pozbierać.
  2. 2 points
    Spoczywaj w pokoju Davidzie. [*]
  3. 1 point
    W tym wątku oddajemy hołd zmarłym Wokalistom i Wokalistkom :) Bo w moim przypadku dobiła mnie śmierć Michela Jacksona który potrawł dać z siebie wszystko na koncertach i miał super delikatny głos, Petera Steelela z (Type o Negative) miał spory talent i szkoda go miał bardzo fajny głos czyli bas-baryton zawsze umiał dac tyle magi w moje uszy, Kurta Cobaina z Nirvany jego nie trzeba przedstawiać jaki był i Freddy Mercury.
  4. 1 point
    Forum miłośników NW bogatego w poetyckie teksty zapewne ma również wielu sympatyków samej poezji. Macie swoich ulubionych twórców (poza Tłomaszkiem oczywiście :))? A może chcecie się podzielić swoimi ulubionymi wierszami? To ja zacznę wierszem, który jest jednym z moich ulubionych. Ma on dla mnie bardzo osobiste znaczenie: [align=center]Halina Poświatowska odłamałam gałąź miłości umarłą pochowałam w ziemi i spójrz mój ogród rozkwitł nie można zabić miłości jeśli ją w ziemi pogrzebiesz odrasta jeśli w powietrze rzucisz liścieje skrzydłami jeśli w wodę skrzelą błyska jeśli w noc świeci więc ją pogrzebać chciałam w moim sercu ale serce miłości mojej było domem moje serce otwarło swoje drzwi sercowe i rozdzwoniło śpiewem swoje sercowe ściany moje serce tańczyło na wierzchołkach palców więc pogrzebałam moją miłość w głowie i pytali ludzie dlaczego moja głowa ma kształt kwiatu i dlaczego moje oczy świecą jak dwie gwiazdy i dlaczego moje wargi czerwieńsze są niż świt chwyciłam miłość aby ją połamać lecz giętka była oplotła mi ręce i moje ręce związane miłością pytają ludzie czyim jestem więźniem[/align]
  5. 1 point
    Gratuluję wytrwałości i dziękuję! Zawsze miałam problem z pewnością siebie -.- Twoje słowa ciutkę mnie zmotywowały :D Po dwuletniej przerwie powoli wracam do śpiewania (wcześniej przez 8 lat tułałam się po szkolnych chórkach). I miło wiedzieć, że nie zapomniałam jak się to robi. I bardzo miło wiedzieć, że nie tylko ja tak myślę :D
  6. 1 point
    Niepotrzebnie. :) Dotrwałem do samego końca, więc nie jest tak źle! Na nagraniu wyczułem stres, ale to normalne. W końcu jest to dla Ciebie wyjście poza strefę komfortu. Kolejne nagrania (a mam nadzieję, że będą!) będą jeszcze lepsze - bardziej na luzie. :) Myślę, że masz predyspozycje by śpiewać. Jeśli to lubisz to tylko ćwiczyć, ćwiczyć i się rozwijać. No, a potem zawojować świat. :D
  7. 1 point
  8. 1 point
    Odzywam się dopiero teraz, bo nadrabiałam Twoje wpisy. Uwielbiam Twój styl! ♥ Jest taki... Prosty a jednocześnie magiczny i ulotny i brak mi słów, żeby dobrze oddać to co myślę. Poprę więc to przykładem: "błoga puchatość chwil" A kilka linijek niżej... "żekurwaco" Kocham Cię, kobietko ♥ A ostatni wpis daje do myślenia... I koniec końców, nie sposób się z Tobą nie zgodzić.
  9. 1 point
    Zaczynam powoli nadrabiać zaległości, które mi się nawarstwiły przez całe życie nieoglądania Gwiezdnych Wojen. Właśnie skończyłam drugą część (bo jakoś tak wyszło, że oglądam w kolejności 'za fabułą', a nie w kolejności powstawania). Przypuszczam, że skisnę gdzieś w połowie cyklu, gdzie dostanę super efekty specjalne rodem z radosnych lat osiemdziesiątych, ale nic tam. I'm ready. xD A co do Ataku Klonów - całkiem fajnie to zrobili, epickie te sceny bitwy. A samotne wyprawy rycerzy Jedi na "samotną akcję, bo przecież ja dam radę" są najlepsze xD Jedyne co mi się nie podoba, to wątek romantyczny, ale przypuszczam, że jakiś musieli zrobić, bo inaczej by skiśli. Ktoś jeszcze ma tak jak ja i ogląda, nadrabia, bo po pierwsze - kiedyś trzeba, a po drugie - ta nowa część jakoś mnie tak nakręciła na Star Wars. Pewnie ci, którzy oglądali wszystkie części, czytają to i myślą ' you know nothing, Jon Snow". Może tak. Ale się w końcu dowiem! :D jak obejrzę więcej. Jeszcze entuzjazmu nie straciłam. :D
  10. 1 point
  11. 1 point
    Z tym ubieraniem, to zależy od kontekstu, tak naprawdę. Niekiedy lepiej brzmi jedna forma, niekiedy - druga. Dla mnie znacznie ważniejsza jest czytelność tekstu, a przede wszystkim - stawianie przecinków we właściwym miejscu. Kij z tym, że ktoś ubierze tę koszulkę czy sweter (co, swoją drogą, dla mnie brzmi całkiem normalnie; to chyba jakaś kwestia nawyków językowych środowiska, w którym przebywamy - jak z wychodzeniem na dwór albo na pole), ale jak widzę coś w stylu: myślę więc, jestem czy tak nie jest chyba że, cośtam, to mnie szlag na miejscu trafia (a, nie wytykając palcami, na tym forum są co najmniej cztery osobniki, które tak nieładnie piszą). To są elementarne zasady interpunkcji, których się uczy ludzi w III-IV klasie szkoły podstawowej... ;_; No ale dobra, postanowiłam kiedyś być bardziej tolerancyjna, nie zwracam wszystkim po kolei uwagi za każdym razem - chociaż myślę, że w tym wątku mi wolno. W każdym razie, wypowiedzi na forum są tekstami potocznymi, więc mogę się chwilowo przestać, czepiać. Ale... ...takich rzeczy nie można tolerować w utworze literackim. Niestosowanie podstawowych zasad ortografii i interpunkcji świadczy o niewykształceniu autora, co w 99% przypadków oznacza (wykluczam takich ludzi, jak, powiedzmy, Shakespeare i Papusza), że dzieło nie będzie dobre, odkrywcze i pewnie będzie powielać wykorzystane już mnóstwo razy schematy, bo nawet nie wie o ich istnieniu, albo po prostu o skrajnej ignorancji twórcy, który, niezależnie od efektu swojej pracy, będzie zawsze zadowolony i nie dopuści do siebie krytyki. Tak jest, potwierdzone info, badanie przeprowadzone własnoręcznie na dzieciach z gimnazjum - na forach internetowych, na których takie dzieci publikują swoją radosną twórczość. Tyle że z tymi dziećmi jest jakaś nadzieja, że się doedukują, a potem się będą z tego śmiać, wyprą to z pamięci albo się zawstydzą - a z dorosłymi jest już większy problem. Polacy nie czytają, są ignorantami i kłócą się o każdą rzecz, uważając się za ekspertów, chociaż nie wiedzą nic. Taka jest moja opinia na dno języka polskiego XXI wieku. Może jestem niesprawiedliwa, może się mylę - ale trudno mi w to jakoś uwierzyć (biorąc pod uwagę fakt, jak bardzo nie myliłam się przed wyborami, chociaż teraz wszyscy się dziwią, czo to się w tej Polsce dzieje; no ale o tym już sobie podyskutowaliśmy w innym temacie i chyba mamy dość na jakiś czas). Ło matko, ja bym chyba zabiła człowieka, który by tylko napisał książkę i sam jej po sobie nie sprawdził, a potem kazał mi zrobić korektę. Zdarza się, że ludzie sami czytają tekst po kilka razy i go poprawiają, a i tak pojawiają się zdania czy wyrażenia, które są niezrozumiałe dla nikogo poza autorem - i to jest naturalne, wszystkich błędów nie da się wyłapać samemu - ale zwalanie całej pracy na korektora (a przede wszystkim jednak redaktora) jest czystym sadyzmem... I nie, nie musimy się wypowiadać hiperpoprawnie na forum (nb. pisze się razem), ale też musimy być rozumiani - i tutaj znów mój apel do osobników, co stawiają przecinki w złych miejscach. No, to chyba tyle. Przepraszam, jeśli za bardzo się czepiam, ale kwestia poprawności językowej w literaturze (zwłaszcza amatorskiej) jest dla mnie bardzo drażliwa właśnie od czasu obserwacji zachowań piszących gimnazjalistów i chyba mam w tej kwestii jakąś zadrę czy coś; w każdym razie, strasznie mnie rusza, jak ktoś mówi, że nie musimy pisać książek superpoprawnie, bo ostatecznie jak pomysł jest dobry, to co z tego, że zdania są nielogiczne i niespójne, to przecież od tego jest redaktor i korektor, żeby je poprawić... I w rezultacie napisać od nowa całą książkę? Naprawdę, wielu ludziom się tak wydaje, a mi to chorobliwie wręcz przeszkadza.
  12. 1 point
    Wybaczcie, ale to jest już nie tyle poprawność językowa ile szukanie dziury w całym. Emi, wiesz, że ja ale tutaj to trochę przesada. Nigdy nie powiem, że nakładam sweter. Nie, ja ubieram sweter. Zakładam sweter, Wkładam sweter [w domyśle - na siebie, nie do szafy]. I tyle. :) Są słowa, których nigdy nie będę używać w danym kontekście, bo mi w tym kontekście brzmią dziwne, albo jak już napisał Prostreet - pretensjonalnie. Na przykład ja nie wychodzę 'na pole', tylko 'na dwór'. A i tak obie wersje są niepoprawne, bo tak naprawdę, to wychodzimy 'na zewnątrz'. lel :D Idę na siebie założyć koc, bo zimno. :>
  13. 1 point
    Żegnaj Lemmy, albo raczej: do zobaczenia! Łap wiosło, ryknij jak tylko Cię stać, niech w zaświatach huczy!
  • Member Statistics

    • Total Members
      786
    • Most Online
      12222

    Newest Member
    sliwma
    Joined
×
×
  • Create New...

Important Information

We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue.