Po dosyć krótkim koncercie w Nîmes i po dwukrotnym przekładnaniu europejskiej trasy, Nightwish wreszcie powrócił. I to na dobre! Mieliśmy okazję przedyskutować wszystko z Tuomasem podczas krótkiego wywiadu, przed jego spotkaniem z Cédrikiem Villanim, francuskim matematykiem, który miał przeprowadzić z nim wywiad dla Le Parisien. Po nim zaś odbyć miał się szalenie kuszący wyprzedany występ w Accor Arena.

Wywiad przeprowadzony przez Guillaume, Nicolasa i Sabrinę w Paryżu, 30 listopada 2022 roku i przetranskrybowany przez Sabrinę.

Sabrina: Ostatni raz, gdy się spotkaliśmy był luty 2020 roku i rozmawialiśmy o tym, jak zwariowane było to, że musieliście odwołać koncerty w Chinach i mieliśmy nadzieję, że cały ten Covid niebawem się skończy. Wiele się od tego czasu wydarzyło. Co tam?

Tuomas: Na początku, gdy lockdown się zaczął, czułem grzeszną przyjemność z pozostania w nomu i nic nierobienia. Ale po kilku tygodniach, zrobiło się naprawdę nudno. Wtedy zacząłem się zastanawiać, czym mogę wypełnić sobie czas. I zdecydowałem, że zajmę się nowym albumem Auri. Potem, ja i Kai, zdecydowaliśmy, że nagramy nowy album Darkwoods my Bethroted. Następnie napisałem cały nowy album Nightwisha. Te trzy projekty właściwie wypełniły mój covidowy czas. Więc chociaż zrobiłem coś konstruktywnego. Ale to był naprawdę trudny czas dla całej branży i nadal jest. Nie wiem, jak to wszystko wróci do normy po tym szaleństwie. A jednak wróciliśmy, po trzykrotnym przesunięciu naszej trasy. W końcu wróciliśmy i z lepszą frekwencją niż kiedykolwiek mieliśmy na tych koncertach. Więc to cudownie. Zgaduję, że ludzie znów zatęsknili za muzyką na żywo. 

Nicolas: Human :II: Nature. był najbardziej skupionym na zespole albumem od Century Child. Czy chcesz kontynuować pracę w tym kierunku na następnym albumie, czy planujesz użycie wielkiej orkiestry, jak zawsze od czasów Once?

Tuomas: To się jeszcze okaże. Mam dwanaście gotowych piosenek. Orkiestra i chóry tam będą, te same, których używaliśmy na wcześniejszych albumach – The London Orchestra. Wszyscy muzycy zostali wynajęci. Studio zostało zarezerwowane na następne lato i jesień. Ale trudno jest powiedzieć już coś konkretnego o kierunku muzycznym. Mamy tylko demówki. Osobiście, czuję, że to będzie kontynuacja Human :II: Nature. i Endless Forms Most Beautiful, więc to część trylogii w pewnym sensie. Słuchaliśmy piosenek z całym zespołem w pokojach hotelowych, ja śpiewałem teksty, żeby mieli wyobrażenie o strukturze piosenek. I wszyscy szczerze wydawali się być super podekscytowani tematami i piosenkami, więc olbrzymi kamień spadł mi z serca.

Sabrina: Z części Nature albumu Human :II: Nature na żywo gracie tylko „Ad Astra” z oczywistych powodów. Czy myślałeś o tym, jak poszczególne utwory mogłyby być grane na żywo w innym kontekście? Może jako soundtrack do dokumentu przyrodniczego, skoro „Ad Astra” został już użyty w filmiku World Land Trust, a może myślałeś o ich użyciu na wyjątkowym plenerowym koncercie?

Tuomas: Pomysłem byłoby, żeby orkiestra to zagrała. Zespół nie byłby potrzebny, bo właściwie nic tam nie robi, poza samym końcem i początkiem. Ale, gdyby była orkiestra, która chciałaby to wykonać takim, jakim jest, byłbym bardzo za. Byłbym tam w pierwszym rzędzie, by tego posłuchać. Ale teraz nie mamy w planach niczego podobnego.

Guillaume: Skąd wziął się pomysł, by kończyć koncerty utworem „Ad Astra”? Czy było to coś oczywistego od momentu wydania albumu?

Tuomas: Kiedy zaczęliśmy składać do kupy setlistę, miałem myśl, by użyć „Ad Astra” jako outro, ale Troy powiedział: „Czekaj. A, co, gdyby zaśpiewała to na żywo, a my stalibyśmy obok, w rzędzie?” I wtedy sprawdziliśmy to na próbie i to było takie: „Łał, i to jest dopiero zakończenie!”

Nicolas: I też zaczynacie koncerty od „Music” jako intro. Może dlatego, że wersy są zbyt trudne dla Floor do zaśpiewania na żywo, jak czytaliśmy w jednym z wcześniejszych wywiadów?

Tuomas: Myślę, że dałaby sobie radę, ale to po prostu to nie działa jako otwarcie setlisty. Może, w którymś momencie, zaczniemy grać cały ten utwór na koncertach. Ale teraz działa dobrze jako intro i wtedy wchodzi „Noise”. Ale Floor potrafi zaśpiewać „Shoemaker” na żywo, a to jest prawdopodobnie najtrudniejszy kawałek do zaśpiewania, jaki kiedykolwiek napisałem [śmiech], więc to nie tak, że by tego [„Music” – przyp. Tłum.] nie zaśpiewała. Powody są artystyczne.

Nicolas: Nie masz dosyć grania pewnych piosenek na scenie, nawet jeżeli są to ulubione utwory fanów? Wspomniałeś o piosenkach „Wishmaster” i „Over the Hills and Far Away” kilka lat temu…

Tuomas: Szczerze, nie. Nawet „Nemo” i „I Want My Teats Back”, które gramy chyba przez wieki, wciąż dają mi kopa. Kiedy czujemy, że tracimy pasję dla piosenki, rezygnujemy z niej. Ale ten moment jeszcze nie nadszedł.

Nicolas: Czy są utwory, które chciałbyś zagrać, nawet, jeżeli publika nie zna ich aż tak dobrze? Które?

Tuomas: Tak, chciałbym zagrać „Procession”. To jedna z moich ulubionych piosenek z nowego albumu. Ale, z jakiegoś powodu, ją odstawiliśmy. Nawet jej nie ćwiczyliśmy. Jednak chciałbym ją zagrać na jakimś etapie. To naprawdę niedoceniony utwór. Wszyscy go lubimy w zespole. 

Guillaume: Niektóre zespoły, jak Ayreon, Dream Theater czy Metllica, grały całe albumu, często jako specjalne wydarzenia lub mini trasy. Czy to jest coś, co chciałbyś kiedyś zrobić? Który album by to był?

Tuomas: Osobiście, nie lubię idei grania całego albumu, który dopiero co został wydany jako koncert. To po prostu artystycznie nie działa. Ale pojmuję ideę świętowania rocznicy Master of Puppets czy The Black Album i grania go wtedy w pełni. To inna dynamika.

Guillaume: Czy myślisz, że to mogłoby działać z albumem koncepcyjnym, jak Imaginaerum?

Tuomas: Może! Na dwudziestą rocznicę Imaginaerum mógłbym rozważać taką ideę. Ale na trasie Human :II: Nature., granie albumu od początku do końca – nigdy!

Guillaume: A, co z Once, który sprzedał się w największej liczbie kopii?

Tuomas: Kiedy to będzie? Za dwa lata, tak? Nie myślałem o tym jeszcze. Ale gdzieś około tego czasu wydamy nowy album, więc pewnie skupimy się na tym! Może trzydziesta rocznica! [śmiech]

Sabrina: Graliście już w wielu pięknych i wyjątkowych miejscach i nawet stworzyliście własne DVD z wirtualnym koncertem na żywo, ale, w jakim miejscu chciałbyś pewnego dnia grać? Konkretne miejsce, rodzaj miejsca, gdzieś w dziczy itd…?

Tuomas: Tak, gdy to będzie logistycznie możliwe, im bardziej starożytne miejsce, tym lepiej. Jak choćby to wspomniane Nîmes. Wspaniałe. Robiliśmy coś podobnego w Estonii, niedaleko Tallina, w takiej starej katedrze. To naprawdę zwielokrotniło całe doświadczenie koncertu na żywo także dla nas.

Guillaume: Moglibyście, na przykład, zagrać koncert w Laponii, w świetle zorzy…

Tuomas: [śmiech] Tak, to by było świetne. Ale problemem jest zawsze logistyka. Mamy taki potężny koncert w Kitee, moim mieście rodzinnym, w następne lato. I problemem jest to, gdzie my ulokujemy wszystkich tych ludzi! Jest 30 pokoi hotelowych i jeden hotel w całym miasteczku!

Nicolas: Tak, pamiętamy, jak to było w 2004 roku w czasie wydania Once. Zamierzaliśmy spać na dworze, ale mieliśmy szczęście, bo jacyś miejscowi zaoferowali nam nocleg w ich domu.

Tuomas: Tym razem będzie dwa razy więcej ludzi w porównaniu z tamtym. W całym mieście są tylko trzy restauracje, więc… tłumy głodnych zombie snujących się po koncercie! [śmiech] Ale mam nadzieję, że miasto coś zorganizuje, żeby ci ludzie mieli, gdzie spać.

Nicolas: Planujecie zrobić coś specjalnego z okazji tego koncertu?

Tuomas: Musi być coś specjalnego. Chodzi mi o to, że musimy dodać aspektu Kitee do tego koncertu. Nie wiemy jednak, co to będzie. Jeszcze przecież półtorej roku do tego.

Nicolas: Jeżeli o to chodzi, to ostatnim razem, gdy się spotkaliśmy w Paryżu, powiedziałeś nam, że myślisz o tym, by poprosić Tarję, żeby dołączyła do was na scenie podczas ostatniego koncertu trasy Decades, ale to się nie wydarzyło lub nie mogło się wydarzyć. Czy to wciąż coś, co rozważasz?

Tuomas: Wszystko jest zawsze możliwe. Już nie mówię „nie” niczemu. Ale to nie jest coś, co mamy zaplanowane w konkretny sposób.

Sabrina: Jukka, wasz nowy basista, także śpiewa w swoim zespole Wintersun. Czy planujecie wykorzystać jego śpiew, na którymś etapie? Na scenie czy w studiu? 

Tuomas: Zobaczymy, jak to będzie na próbach następnego lata. Ale na tej trasie on raczej nie chce tego robić. A Floor i Troy są tak świetni, że nie wiem, czy na dobrą sprawę jest na to miejsce. Więc pokombinujemy z piosenkami i zobaczymy, czy się coś znajdzie. 

Guillaume: Kiedy DVD z wirtualnym koncertem na żywo zostało wydane wspomniałeś w wywiadzie, że NIghtwish nie miał wtedy wytwórni. Czy zostawiacie Nuclear Blast?

Tuomas: Nie mamy wytwórni w tym momencie. Więc szef z managementu prowadzi na ten temat rozmowy, a ja trzymam się od tego z daleka.

Nicolas: A więc nie chcesz być w to włączony?

Tuomas: Nie! [śmiech] Żadnych mediów społecznościowych dla mnie, żadnych kontraktów, żadnych numerów. Tylko muzyka; to jedyny sposób, bym zachował zdrowe zmysły. [śmiech]

Sabrina: Czy możesz polecić jakąś książkę lub serial czy film, które ostatnio przypadły ci do gustu?

Tuomas: Czytam ostatnio dużo. Myślę, że książką roku jest dla mnie „Projekt Hail Mary” Andy’ego Weira. To ten sam facet, który napisał „Marsjanina”. Nie pamiętam, kiedy ostatnio tak płakałem, czytając książkę. Jest cudowna. Wszystkim ją rekomenduję do przeczytania! Jest podobna do „Marsjanina”. Akcja osadzona jest w przestrzeni kosmicznej. Jest o astronaucie i wtem dzieje się coś zarąbistego. I, jeżeli nie zaszklą ci się oczy przy ostatnich dwudziestu , to coś jest z tobą nie tak! [śmiech] Teraz czytam serię fantasy Brandona Sandersona „Z mgły zrodzony”. I też jest absolutnie świetna.

Nicolas: A, czy oglądasz ostatnio może jakieś seriale?

Tuomas: Żadnych seriali. Ostatnio więcej książek. 

Guillaume: Żadnych gier?

Tuomas: Wciąż tylko „Skyrim” i „Last of Us”. Próbowałem wielu innych, ale nie podeszły mi. Grałem trochę w „Skyrima” zanim wyruszyliśmy w trasę. Wciąż jest to najlepsza gra na świecie. W domu gramy raczej w planszówki, niż gry komputerowe. 

Sabrina: Możesz jakieś polecić?

Tuomas: Ostatnią, którą odkryliśmy było „Eldorado”, która jest fantastyczna. Ale zawsze wracamy do klasyków; „Carcassonne” czy „Dominion”. Gramy też trochę w szachy. 

Nicolas: Czy słyszałeś o tym oprogramowaniu bazującym na sztucznej inteligencji (z Dall-E, na przykład), które potrafią generować obrazy na podstawie słowa czy zdania?

Tuomas: Tak! Jukka [Koskinen, ich nowy basista – przyp. aut.] pokazał mi je kilka dni temu. Jest niezwykłe. 

Nicolas: Sam próbowałem z nim kilku rzeczy. Opisałem mu okładkę Dark Passion Play jako „realistyczne zdjęcie kotwicy ponad morzem z unoszącymi się dookoła kartkami z nutami”. Oto rezultat. 

Tuomas: Wcale niezłe. 

Nicolas: Próbowałem z Wishmasterem, ale rezultat nie jest już tak dobry. „Zdjęcie dziesięcioletniego chłopca na kolanach, na krawędzi klifu, unoszącego ręce ku niebu w trakcie zachodu słońca z łabędziami latającymi dookoła”.

Tuomas: [śmiech] To jest faktycznie dosyć zabawne. Ale tak, to świetna możliwość i zarazem nieco straszna. Internet i media społecznościowe są i tak już straszne takimi, jakimi są. Bardzo łatwo jest rozpowszechniać kłamstwa i fałszywe zdjęcia i dać początek okropnym plotkom. A kiedy masz taką technologię, to, kto wie, co się może zdarzyć? Więc to trochę straszne, ale wciąż myślę bardziej o pozytywnym potencjale niż negatywnym. 

Guillaume: Czy boisz się także, że to oprogramowanie zacznie samo tworzyć muzykę? Na przykład, że samo zacznie generować piosenki Nightwisha?

Tuomas: Słyszałem te piosenki generowane przez sztuczną inteligencję. Są w całym Internecie. Dotąd nie słyszałem niczego ciekawego [śmiech] Ale kto wie, za dziesięć czy dwadzieścia lat… 

Nicolas: Jeżeli chodzi o Auri, to, czy wciąż planujesz grać te albumy na żywo?

Tuomas: Już mieliśmy plany na trasę w 2023 roku, ale to było przed pandemią. A teraz wszystkie plany zostały zrobione od nowa, więc to nie wydarzy się tak, jak było planowane, ale z pewnością w końcu się wydarzy. Pomysł był taki, by koncertować w Finlandii, Wielkiej Brytanii i Niemczech. Coś w tym stylu. 

Sabrina: Zauważyłam, że masz na sobie koszulkę z Eye of Melian [solowy projekt Martijna Westerholta z Delain – przyp. aut.]. Wiemy, że przyjaźnisz się z Martijnem i, że Johanna i Troy brali w tym projekcie udział.  Czy prosili cię o pomoc lub radę, skoro ten projekt jest bardzo podobny do Auri?

Tuomas: Absolutnie nie, to wszystko ich dzieło. Ale to wciąż mój ulubiony album roku. Słucham go cały czas. Jest absolutnie świetny. Dopiero co spotkałem Martijna w Amsterdamie. Był tam na obu koncertach. 

Nicolas: Skoro o tym mowa, fajnie było znów usłyszeć „The Phantom of the Opera”.

Tuomas: Tak. To był pomysł Floor, bo piosenka stała się popularna w Holandii, po programie, w którym brała udział. Zasugerowała, byśmy ją zagrali z Henkiem i on się zgodził, żeby zaśpiewać, a więc to był miły mały dodatek. 

Guillaume: Koncerty zostały nagrane. Czy może planujecie wydać z nich jakieś DVD?

Tuomas: Żadnego DVD czy blu-ray tym razem. Ale zamierzamy wydać piosenkę czy dwie. Pomysł pojawił się na jakieś dwa tygodnie przed koncertem. Pomyśleliśmy, że skoro mamy coś tak wyjątkowego, dwa wyprzedane koncerty w Amsterdamie z „The Phantom of the Opera”, to może powinniśmy go nagrać porządnym sprzętem. To zostało zrobione w lekkim pośpiechu. 

Źródło: Metal Chest of Wonders | Tłumaczenie @Taiteilija

Przy tak wielu przeszkodach udaremniających plany koncertowe zespołu związane z ich najnowszym albumem Human :II: Nature., Nightwish w końcu uchylił nieznacznie wieko widowisk, które oryginalnie miały odbyć się w zamierzchłej przeszłości 2020 roku!

W przepastnych i zawiłych kulisach kompleksu irlandzkiej sali 3Arena, trafiamy na Tuomasa Holopainena, zrelaksowanego, podczas przygotowań do pierwszego występu zespołu w Irlandii od ponad dwunastu lat.

Usadowiony w ciepłej przebieralni, keyboardzista wita nas z uśmiechem i zaczyna z podekscytowaniem mówić o powrocie do Irlandii i w ogólności o powrocie do koncertowania po istnym chaosie, w trakcie którego Marko Hietala opuścił zespół, wielokrotnie anulowano daty koncertów trasy Human :II: Nature. w Europie i Wielkiej Brytanii, a także ogłoszona została druzgocąca wiadomość o zdiagnozowaniu u Floor raka piersi pod koniec października. 

Pomimo stresu i zmartwień, które temu wszystkiemu towarzyszą, Tuomas mówi nam, że nauczył się radzić sobie ze zmartwieniami i konfliktami, które towarzyszyły zespołowi przez ostatnie kilka lat…

OD – To była jedna z tras, na którą poważnie wpłynął pandemiczny lockdown ze zmianami dat i supportów. To musiała być ogromna ulga, kiedy w końcu ruszyliście w trasę i zaczęliście promować nowy album…

TUOMAS – Tak, bardziej, niż jestem w stanie wysłowić. Nie potrafię sobie nawet wyobrazić poziomów stresu u organizatorów, którzy musieli zmieniać wszystko tyle razy. To był koszmar. Bilety na tę trasę były w sprzedaży trzy i pół roku temu! To niesamowite! To czwarty koncert tej części trasy i czeka nas jeszcze dziewiętnaście. Gdy dobrniemy do końca roku, będę miał trzy tygodnie wolnego na czytanie i odpoczynek.

OD – Oczywiście niedawne wiadomości o stanie zdrowia Floor sprawiły, że wielu ludzi zaczęło się o nią niepokoić, to świetnie, że ostatecznie okazało się, że jest już wolna od nowotworu. Mogę sobie tylko wyobrażać, jakie to musi być emocjonalne robić to, co wy każdej nocy, wiedząc, że zaledwie kilka miesięcy temu sytuacja była bardzo poważna…

TUOMAS – Pierwszy koncert tej części trasy, w Antwerpii, był bardzo emocjonalny dla nas wszystkich, ale szczególnie dla Floor. Wyniki przyszły podczas piosenki „Sleeping Sun”. Floor nie mogła śpiewać do końca utworu, po prostu się załamała. To było pozytywne załamanie, jeżeli wiesz, co mam na myśli. To była olbrzymia ulga od niepokoju i stresu, które w niej narastały. To była kulminacja pokonania raka; wreszcie koncertować, i to, że jej głos był znów wystarczająco dobry, by mogła robić to, co kocha. To wszystko zdarzyło się na raz i od tamtej pory jest cudownie. 

OD – Porozmawiajmy przez chwilę o „Wieczorze w wirtualnym świecie” (‘An Evening with in a virtual World’). Kto wpadł na ten pomysł i, jak długo trwał proces twórczy, zanim wszystkie decyzje zostały sfinalizowane?

TUOMAS – Wydaje mi się, że to nasz management zaproponował to pierwszy i byłem całkowicie przeciwny. 

OD – Dlaczego?

TUOMAS – Bo wszystkie występy wirtualne, które widziałem online były niezbyt w moim guście. Były nijakie i nudne. Ale, kiedy pokazali mi całościowy koncept wirtualnego świata, który można było stworzyć, zacząłem patrzeć na to pod innym kątem. Przedstawiłem pomysł reszcie zespołu i naprawdę zaczęliśmy rozmawiać o możliwościach realizacji i jak by to potencjalnie miało wyglądać. Wtedy decyzja, by to zrobić została podjęta, ale, by to zrobić dobrze. Na takim poziomie, na jakim to nigdy nie zostało zrobione… przynajmniej w Finlandii. Wtedy zaczęliśmy oglądać wizualizacje tego, jak by to miało wyglądać i było to coś zupełnie innego, niż wszystko, co do tej pory robiliśmy. Pomyśleliśmy też, że to by stworzyło zupełnie inny rodzaj atmosfery i doświadczenia dla naszej muzyki, a to coś, czego odkrywaniem zawsze jesteśmy zainteresowani.

OD – Rozumiem, że w pracę nad stworzeniem wirtualnego środowiska było zaangażowanych ponad 30 osób. To już brzmi jak potencjalny koszmar – zmusić tylu ludzi, ulokowanych w różnych miejscach globu, by pracowali nad konkretnym projektem… na konkretny termin. Czy to było wyzwanie, czy poszło zadziwiająco dobrze?

TUOMAS – Tak, do pracy nad tym projektem mieliśmy rozmaitych ludzi z całego świata. Wstępna produkcja została stworzona przez te wszystkie wspaniałe osoby, a zespół został włączony na osiem ostatnich dni projektu. Przećwiczyliśmy wszystko w zielonym sześcianie z zaledwie dwoma kamerzystami i to właściwie tyle. Dziwnie było po prostu być w tym pustym pokoju, będąc otoczonym tylko przez zielone ściany, ale wyobraźnia twórców powołała do życia fantazję i efekty mogliśmy zobaczyć bardzo szybko, co było naprawdę ekscytujące. Musieliśmy testować wszystkich na Covid każdego dnia i mieć pewność, że wszyscy mamy negatywny wynik, bo, jeżeli byłoby jakiekolwiek wirusowe zagrożenie dla kogokolwiek z zespołu czy ekipy, to cały projekt zostałby zawieszony, a my zainwestowaliśmy już wtedy dużą sumę pieniędzy w ten projekt. Więc wyobraź sobie poziom stresu. [Śmiech]

OD – Jeżeli chodzi o takie doświadczenie, to, czy widzisz możliwość, by Nightwish zrobił coś podobnego znowu, czy to było tylko coś na poczekaniu, aż znów będziecie mogli porządnie ruszyć w trasę?

TUOMAS – Nauczyłem się nigdy nie mówić nigdy. [Śmiech] Sądzę, że to mało prawdopodobne, bo, jeżeli o nas chodzi, to jesteśmy mocno nastawieni na koncerty na żywo i doświadczanie energii od tłumu. Jednak widzę w tym pewien urok i może to będzie coś na przyszłość, pod warunkiem, że będzie robione naprawdę porządnie.

OD – Oczywiście nowy album Human :II: Nature. został wydany już ponad dwa lata temu, ale, jeżeli chodzi o nową muzykę, wspomniałeś, że nowy album będzie stanowił przedłużenie Endless Forms Most Beautiful i Human… czy tak jest nadal?

TUOMAS – Nie mogę uwierzyć, że wypuściliśmy go już tak dawno temu! To szalona myśl przez to, co się wydarzyło. Jeżeli chodzi o nową muzykę, to mamy dwanaście piosenek w wersji demo w tym momencie, których cały zespół słuchał podczas tej trasy. To niezwykle dogodne być z tym przed czasem, bo mamy rok, zanim wejdziemy do studia. Możemy popuścić wodze fantazji i budować na tych ideach. To będzie długi, ale cudowny proces, który czyni muzykę tak ekscytującą. To naprawdę mój ulubiony aspekt bycia muzykiem. Nie zrozum mnie źle, uwielbiam doświadczenie nagrywania w studiu, koncerty, trasy itd., ale to pierwsze spotkanie z nową muzyką i wpływ, jaki ma na mnie personalnie, to dla mnie piękny moment, jedna z najbardziej magicznych rzeczy na świecie.

OD – Gdy muzyka jest wreszcie gotowa do wydania, czy czujesz, że relacja między tobą a muzyką się zmienia?

TUOMAS – To przyjemne uczucie, ale także melancholijne. Radość tworzenia czegoś z pasji, czegoś, co jest tak personalne i cenne. Wtedy przychodzi ta chwila, gdy musisz pozwolić temu odejść i dać to światu. Niektórzy ludzie nie będą czuli tego samego w odniesieniu do tego, inni będą, ale ogólnie, to słodko-gorzkie uczucie.

OD – Czy możesz też potwierdzić, że studio zostało zarezerwowane na 2023 rok i w planach jest wypuszczenie nowego albumu w 2024 roku?

TUOMAS – Tak, studio zostało zarezerwowane i album ma się ukazać wiosną/latem/jesienią 2024 roku.

OD – Ten album jest bardziej intymny i emocjonalny, ale zarazem odznacza się tym samym spektakularnym brzmieniem, które jest z Nightwishem kojarzone. Czy następny album będzie nowym rozdziałem dla zespołu w zakresie kreatywności?

TUOMAS – Zawsze podkreślałem to, że nie wiem, skąd bierze się muzyka. Nie mogę wyjaśnić piękna i magii muzyki. Zawsze zadziwia mnie proces powstawania muzyki i po raz kolejny zostałem zbity z tropu przyjęciem Human… Rozwinąłem zdolność słuchania naszej muzyki bez wrażenia, że to ja ją współtworzyłem. Nigdy nie byłem do tego nawykły, ale w ostatnim czasie, nauczyłem się zupełnie odcinać się od wrażenia kreatywnego współtworzenia muzyki i słuchać ją „innymi uszami”.

OD – Zespół zniósł tyle wybojów przez 26 lat, macie niezwykły talent do przetrwania i wypływania na wierzch. W przeszłości powiedziałeś, że: „spuścizna zespołu stała się teraz katalizatorem dla kontynuacji i jest tym szczypta magii, która sprawia, że wszystko idzie do przodu”. Czy wciąż tak uważasz, czy myślisz inaczej, w świetle ostatnich kilku miesięcy?

TUOMAS – Kiedy chodzi o muzykę, to tak! Wciąż jestem tak samo pełen pasji, by pisać i tworzyć muzykę, jak byłem za młodu. Ale tak, było dużo różnych wyzwań, którym musieliśmy sprostać w naszej karierze, a które, mówiąc szczerze, odcisnęły na mnie swoje piętno i na pozostałych członkach zespołu również. Nie sądzę, byśmy mieli kiedykolwiek znów jeździć w długie trasy, w które jeździliśmy w przeszłości, kiedy byliśmy w trasie przez dziesięć tygodni, potem był tydzień przerwy, i kolejne dziesięć tygodni. Ale jestem dumny z jednej rzeczy, że udało nam się przetrwać te wszystkie trudności przez dekady. Mamy trochę blizn, ale przemy do przodu.

OD – Naprawdę masz szczęście, że udało ci się zrobić karierę z czegoś, co kochasz. Przez dekady pisania, tworzenia i wykonywania muzyki, czy miałeś jakieś cele, które chciałeś osiągnąć, a teraz możesz?

TUOMAS – To trwający przez ostatnie dziesięć lat projekt. Pisałem fikcyjne opowiadania i w tym momencie mam ich około piętnastu. W Finlandii mam wydawcę bardzo zainteresowanego ich wydaniem, ale czuję, że potrzebuję jeszcze kilku, zanim rozważę publikację. W każdy Nowy Rok, moja żona i ja tworzymy mapę skarbów, na której są wyspy do zdobycia. Na przykład: pomysł opublikowania książki, który jest niezdobytą wyspą przez ostatnie dziesięć lat. Wiele wysp zostało zdobytych, wiele – zmienionych. Robimy to od 2010 roku i ciekawie się patrzy wstecz, by zobaczyć, czego pragnęliśmy, jak nasze cele się zmieniły, a także te, które udało nam się podbić i efekty tego podboju. Moja żona napisała: „Może pewnego dnia będę miała konia” i teraz mamy jednego. Ja napisałem: „Chciałbym stworzyć album o Sknerusie McKwaczu” i cztery lata później – to się stało. Wycieczka samochodowa po Australii – miała miejsce. Robimy to w każdy Nowy Rok i to nam pomaga skupić się na pozytywach i najlepiej wykorzystać dany nam czas.

OD – Koszty jeżdżenia w trasy zwiększyły się do poziomu dotychczas nieznanego, czy to niepokoi ciebie i zespół, gdy patrzycie w przyszłość?

TUOMAS –  To ogromny problem. Na przykład, bilety na tę trasę zostały sprzedane w 2019 roku, na jej europejską część, a teraz spłacamy koszty po stawkach z 2022 roku. Koszt naszego cateringu zwiększył się trzykrotnie, koszty za paliwo… Więc bez względu na to, że sprzedaliśmy więcej biletów niż kiedykolwiek, koszty trasy anulują zyski. Moja żona jest piosenkarką i była nią przez piętnaście lat, a pandemia jej to wszystko odebrała. Teraz wystartowała z nową firmą, która robi rzeczy dziergane, nazywa się Auriwear [link: https://johannakurkela.com/pages/auriwear]. Jestem z niej taki dumny, bo przyszła do mnie i powiedziała: „Już nie mogę robić muzyki! Ale mam pomysł na coś innego!” i przez cały okres lockdownu dziergała tyle rzeczy i organizowała wszystko pod nowe przedsięwzięcie.

OD – Czy rozważałeś kiedyś zorganizowanie własnego festiwalu, jak robią In Flames czy Slipknot? Skoro jesteśmy prawie u kresu 2022 roku, jaki był twój ulubiony album tego roku?

TUOMAS – Nie wykluczałbym tego. Ale teraz nie jestem pewny. Zostawię to do rozgryzienia dużym chłopcom. [Śmiech]

Autor: Oran O’Beirne (Overdrive) | Tłumaczenie: @Taiteilija

Kitee to bimbrowa stolica Finlandii. Przez lata produkty przemysłu bimbrowniczego były najsłynniejszym towarem eksportowym tego wiejskiego zaścianka. – Powiedz „Kitee” jakiemukolwiek Finowi, a pierwszą rzeczą, o której pomyśli, będzie bimber – mówi klawiszowiec Nightwisha i mózg zespołu, Tuomas Holopainen, wieloletni mieszkaniec miasta. Na jego twarzy maluje się odraza: – Nienawidzę go [bimbru]. Jest absolutnie okropny.

Może się jednak delektować faktem, że jego zespół wyprzedził bimber z nuklearną mocą i stał się najbardziej rozpoznawalnym tworem Kitee w ciągu ostatnich dwóch dekad. To, co zaczęło się jako projekt akustyczny, wymyślony przy ognisku w połowie lat dziewięćdziesiątych, przekształciło się w moloch metalu symfonicznego i odnoszący największe sukcesy fiński zespół w historii.

Po drodze miały miejsce wstrząsy, przede wszystkim, burzliwe wyrzucenie oryginalnej wokalistki, Tarji Turunen, w 2005 roku. Kolejny wstrząs nastąpił na początku 2021 roku, kiedy kluczowy basista i współwokalista, Marko Hietala ogłosił swoje odejście. – Byłem całkowicie zdruzgotany przez kilka dni – mówi Tuomas o tym ostatnim wydarzeniu. – Byłem prawie zupełnie pewny, że to koniec zespołu. 

Wyraźnie tak się nie stało. Nie tylko Nightwish zrekrutował zastępstwo na trasę, Jukkę Koskinena, ale Tuomas pracował nad materiałem na następny album po Human :II: Nature. z 2020 roku.

– Nightwish nie jest dla mnie jakimś szczególnym spełnieniem marzenia – twierdzi w odniesieniu do dwudziestopięcioletniej podróży, która zawiodła go aż tu. – Chciałem być biologiem morskim. Chciałem być Indianą Jonesem mórz…

– Jaki byłeś w dzieciństwie?

– Bardzo introwertyczny. Lubiłem być sam. Byłem bez reszty pochłonięty komiksami Walta Disneya, planszówkami fantasy, Władcą Pierścieni, tego typu rzeczami. Przeżywałem przygody w pobliskich lasach z moimi wyimaginowanymi przyjaciółmi: Hyziem, Zyziem i Dyziem i Frodo Bagginsem. Czy byłem nerdem? Tak. I to słowo wciąż stanowi dobry opis tego, kim jestem.

– Czy w twojej rodzinie byli jacyś muzycy?

– Moja matka jest nauczycielką gry na pianinie, więc stąd to wziąłem. Zapisała mnie na lekcje pianina, gdy miałem sześć lat i potem zacząłem grać na klarnecie, gdy miałem siedem lat.

– Jaki zespół sprawił, że zapragnąłeś zostać muzykiem?

– Byłem w Ameryce, w 1992 roku, jako uczeń na wymianie, i rodzina, u której mieszkałem zabrała mnie na koncert Metalliki i Guns N’ Roses w Kansas, na olbrzymim stadionie footballowym. Wcale nie interesował mnie heavy metal, ale kupili mi bilet, więc poszedłem. I Metallica rozwaliła mi mózg. To był dla mnie punkt zwrotny. Tydzień później kupiłem wszystkie kasety Metalliki, jakie mogłem znaleźć. Od tamtej pory zajarałem się na całe życie.

– Fama głosi, że założyłeś Nightwisha podczas ogniska w lesie. Czy to się wydarzyło naprawdę?

– Tak się właśnie stało. Spędzałem noc w domku moich rodziców na malutkiej wyspie z kolegami z  licealnej kapeli Dismal Silence. Gdy smażyliśmy kiełbaski i trochę piliśmy, powiedziałem im, że chcę stworzyć zespół, bo chcę pisać własne piosenki. Powiedziałem, że to będzie zupełnie akustyczna, ogniskowa muzyka, a oni mi na to: „Jasne, idź w to.” I w tydzień później trafiłem do wojska. 

– Podobało ci się w wojsku? Nauczyli cię jak zabijać wrogich żołnierzy łyżeczką? 

– Ha, nie. Nie znosiłem tego, ale w Finlandii służba wojskowa jest obowiązkowa i wszyscy młodzi mężczyźni idą do wojska. Możesz tam zostać na sześć lub dziewięć miesięcy, albo pójść do służby cywilnej, która trwa dwanaście miesięcy. Postanowiłem pójść na skróty i dołączyłem do orkiestry wojskowej. Trzeba było robić całe to gówno z bronią i w ogóle przez osiem tygodni, ale na szczęście spędziłem następne siedem miesięcy grając jakieś trzysta koncertów i marszów z zespołem.

– Zastanawiasz się czasem, jak by to było, gdyby wysłali cię na wojnę? 

– Postradałbym rozum, bo nie potrafię radzić sobie z bronią. Nienawidzę jej bardziej, niż czegokolwiek innego. Wierzę w samoobronę, więc nie jestem stricte pacyfistą. Jestem po prostu bardzo przeciwko broni, poza sportem i polowaniem. Nie pojmuję prawa w Stanach, gdzie możesz kupić sobie broń bez żadnej kontroli pod kątem użycia w samoobronie. To jakiś absurd.

– Finlandia nie jest znana z zespołów o światowej renomie. Czy to zdeterminowało cię do walki o sukces?

– Nie, to nigdy nie było moją ambicją. Czytałem o Jacquesie Cousteau [słynny podmorski odkrywca], kiedy miałem sześć lat i chciałem być biologiem morskim. Nawet w trakcie formowania Nightwisha studiowałem, by stać się biologiem. To trwało jakieś pięć miesięcy, zanim rzuciłem studia, przeprowadziłem się na powrót do rodziców i pożyczyłem pieniądze od taty, by kupić nowy keyboard. Ale w Nightwishu nigdy nie było wielkiej ambicji, typu: „Musimy sprzedać tyle a tyle płyt…Musimy wprzedać koncert na Wembley…”

– Śpiewałeś w kilku utworach na pierwszym albumie Nightwisha. Z całym szacunkiem, ale nie jesteś najlepszym wokalistą. Czy ktoś ci wtedy powiedział, że to może nie być najlepszy pomysł?

– Ta, ja powiedziałem. Kiedy napisałem części pod męski wokal, to miałem nadzieję, że może poproszę kogoś o zaśpiewanie ich, kogoś w stylu Timo Kotipelto ze Stratovariusa czy może Jukkę [Nevalainena – oryginalny perkusista zespołu], bo śpiewał kiedyś w szkolnym chórze, ale żaden z nich się nie zgodził. Więc ostatecznie to musiałem być ja. Kiedy słucham tego teraz, to brzmi dosyć niewinnie, ale czegoś się dzięki temu nauczyłem.

– Kiedy Nightwish zaczynał, pracowałeś jako nauczyciel. Czy dzieciaki wiedziały, że byłeś aspirującą gwiazdą rocka?

– Byłem kompletnie spłukany, więc dostałem pracę jako zastępczy nauczyciel w liceum. Pracowałem tam przez dwa lata. Moim głównym zajęciem było zajmowanie się dziewczyną na wózku – zawoziłem ją na zajęcia, na posiłki, tego typu rzeczy. Ale kiedy jakiś nauczyciel chorował, dzwonił po mnie mówiąc: „Czy możesz mnie zastąpić na jeden dzień?” Nie miałem najmniejszych kwalifikacji do tego, ale dawali mi notatki, żeby było dobrze. Zabawnie jest teraz spotykać tych uczniów, bo mają już trzydzieści pięć, czterdzieści lat.

– Byłeś blisko rozwiązania zespołu i zrezygnowania z muzyki na wczesnym etapie, po wyrzuceniu oryginalnego basisty Samiego Vänski. Czy kiedykolwiek się zastanawiałeś, jakie byłoby twoje życie, gdyby tak się stało?

– Wróciłbym na uniwersytet i kontynuował studia jako biolog. Naprawdę tak bym zrobił, taki był plan. Ale wybrałem się na pieszą wędrówkę z moim przyjacielem Tonym [Kakko, wokalista Sonaty Arctiki] i on powiedział mi: „Jeżeli teraz zrezygnujesz, będziesz żałował przez całe życie.” Powiedział nam także, że musimy zatrudnić menadżera, bo zespołem zajmowałem się sam z Jukką. To było okropne; organizowanie koncertów, ogarnianie kontraktów bez niczyjego wsparcia. Więc zatrudniliśmy menadżera, któremu ufaliśmy i różnica była ogromna.

– Album Once był tym, który przeniósł was na kolejny poziom. Jakie to było uczucie być wówczas w Nightwishu?

– To była jedna z najlepszych er zespołu. Byliśmy we właściwym miejscu, we właściwym czasie. Scena metalowa w Finlandii była w rozkwicie: Him, The Rasmus, Lordi, wszystkie te zespoły stawały się wielkimi. Płynęliśmy z tą falą, ale też wydaliśmy wówczas nasz najmocniejszy album. Wydaliśmy mnóstwo pieniędzy, ale pamiętam, że byłem pewien, że nie odniesiemy porażki. Takie: „Łał, to może być coś wielkiego.”

– I wtedy wyrzuciliście Tarję Turunen po Once. Czy pomyślałeś: „To koniec, zespół jest skończony”?

– Zabawne, ale nie. Miałem to uczucie dwukrotnie. Pierwszy raz w 2001 roku, po wyrzuceniu naszego pierwszego basisty i drugi raz po tym, jak Marko odszedł. Ale kiedy Tarja odeszła i kiedy Anette [Olzon, następczyni Tarji] odeszła, nigdy nie czułem takiego: „Ok, to koniec.” Wręcz przeciwnie. Był ten upór: „Musimy sobie z tym poradzić i pokazać światu.”

– Istnieje takie przeświadczenie, że potrafisz być bezwzględnym draniem, jeżeli chodzi o pozbywanie się członków zespołu. Czy ten pogląd jest prawdziwy?

– Nie, nie. Jest powód, dla którego pewne zdarzenia mają miejsce i, jeżeli pozwolisz, by sprawy zaszły za daleko – pękasz. Jak Red powiedział Andy’emu Dufresne’owi w „Skazanym na Shawshank”: „Każdy człowiek ma swój punkt krytyczny”. Możesz sobie wyobrazić, jak trudne to były sytuacje, że zdecydowaliśmy się postąpić tak, jak postąpiliśmy. I, oczywiście, te sytuacje powinny były zostać rozwiązane lepiej, ale wybaczam sobie i innym członkom zespołu to, jak je ostatecznie rozwiązaliśmy, ze względu na stan, w jakim wówczas byliśmy.

– Czy rozmawiałeś z Tarją od czasu, gdy odeszła?

– Mailowaliśmy do siebie kilka razy. Choć rany się nie zagoiły, to po obu stronach rzeczy mają się lepiej.

– Czy tak normalnie rozmawiałeś z nią?

– Nie. Tylko maile. Kilka miesięcy temu zmarł mój ojciec i ona od razu wysłała mi maila z kondolencjami. Bardzo mnie to wzruszyło.

– Mówiłeś o byciu „w mrocznym miejscu” po odejściu Tarji. Co się działo?

– Po jej odejściu, następnych kilka miesięcy było bardzo, bardzo mrocznych. To, co mnie ocaliło od zrobienia czegoś głupiego, to moja rodzina, bliscy przyjaciele i film „Osada” w reżyserii M. Night Shyamalana. Oglądałem go dwa razy dziennie przez całe tygodnie. Ten film wiele zmienił. Sama idea wspólnoty żyjącej w spokoju, w środku lasu, oddzielonej od świata. Ponadto ma najlepszy soundtrack w historii. Wypełnia mnie otuchą i nadzieją.

– Kiedy mówisz o „zrobieniu czegoś głupiego”, co masz na myśli?

– Nigdy nie miałem skłonności samobójczych, nie byłem nawet blisko, ale to było naprawdę bardzo mroczne miejsce. To był najgorszy okres mojego życia. Nazwij go depresją, ale nie stanem samobójczym. Chcę, by to było jasne.

– Czy odpowiedzialność bycia w centrum Nightwisha kiedykolwiek staje się stresująca?

– Tak, bywa. Jest takie powszechne błędne mniemanie, jakie ludzie mają na mój temat, że jestem tyranem i ja nad wszystkim czuwam. Jestem przeciwieństwem kontrolującego maniaka. Jeżeli zapytasz innych członków zespołu, to myślę, że zgodzą się, że staram się być tak niewidzialnym liderem zespołu, jak to możliwe. Podejmuję ostateczne decyzje, gdy chodzi o istotne sprawy, ale nie chcę z tego robić problemów.

– Nightwish nigdy nie wydawał się być zespołem typu seks, narkotyki i rock’n’roll. Czy to coś od czego trzymałeś się z daleka, czy po prostu trzymałeś to w ukryciu?

– Był okres, jakieś piętnaście czy dwadzieścia lat temu, gdy może piłem trochę za dużo. Prowadziliśmy rock’n’rollowy tryb życia przez kilka lat. Ale nigdy nie braliśmy narkotyków. Nigdy ich nie próbowałem.

– Jaka jest najbardziej rock’n’rollowa rzecz, jaką kiedykolwiek zrobiłeś?

– Zdmolowałem raz kulisy, bo to się po prostu musiało zdarzyć. Taka rzecz do odhaczenia z listy. Ale to miało miejsce w trakcie problemów z Tarją, więc musiałem rozładować frustrację. Było mi potem okropnie wstyd.

– Straciliśmy znajomego Fina, Alexiego Laiho, pod koniec 2020 roku. Czy dobrze go znałeś?

– Tak, byliśmy naprawdę blisko jakieś dziesięć czy piętnaście lat temu. Spędzaliśmy razem dużo czasu. Odwiedzałem go, a on mnie, w moim domu, w Kitee. Dzieliliśmy miłość do muzyki, a także do Kaczora Donalda i planszówek – do niewinnych, dziecinnych rzeczy. Przez ostatnich kilka lat nie byliśmy za bardzo w kontakcie. Pisaliśmy SMSy i dzwoniliśmy do siebie dwa czy trzy razy do  roku, ale to tyle. Bez konkretnego powodu, po prostu się nie widywaliśmy.

– Czy jego śmierć mocno cię uderzyła? 

– Tak, dosyć mocno. Wiedzieliśmy, że walczy z jakimiś problemami zdrowotnymi, ale, gdy dostałem telefon, pamiętam, że padłem na kolana i miałem takie: „Niemożliwe.” Mocno mnie to uderzyło. Naprawdę za nim tęsknię. Był wspaniałą osobą. Była w nim niewinność i naiwność, jeżeli chodzi o muzykę, którą bardzo ceniłem.

– Mówiąc o niewinności, czego ci najbardziej brakuje z wczesnych dni Nightwisha?

– Poczucia, że wszystko jest nowe i wspaniałe. Po tylu latach tej pracy stajesz się z konieczności trochę wyczerpany na myśl o kolejnej amerykańskiej czy europejskiej trasie na sześć tygodni. Nie mam nic przeciwko, ale to pierwotne podekscytowanie odeszło, nie jest tak samo, jak w 1999 roku, gdy byliśmy w trasie pierwszy raz. Odzyskać tę ekscytację byłoby czymś wyjątkowym.

– Czy kiedykolwiek widziałeś zdjęcie siebie z przeszłości i pomyślałeś: „Co ja, do cholery, mam na sobie?”

– O, tak. Kiedyś nosiłem białe tenisowe skarpetki z czerwonymi paskami i przykrótkie spodnie, tak, by było widać te komiczne skarpetki. Miałem takie rastafariańskie przedłużenia we włosach, naprawdę słaby make-up, który sam robiłem. Patrzę na te zdjęcia i śmieję się. Wcale nie jest mi wstyd.

– Jakie są plusy bycia członkiem najbardziej znanej kapeli w Finlandii? Czy dzięki temu dostajesz wszystkie najlepsze miejsca w restauracjach?

– Ha, ha, ha! Nie, naprawdę nie przepadam za rozgłosem. Nie jestem przyzwyczajony do tego, że ludzie mnie rozpoznają. Ludzie mnie rozpoznają, ale mnie nie zatrzymują – to nie jest fińska mentalność. Ale, kiedy pójdę do baru, zwykle nie muszę płacić za drinki.

– Czy Nightwish uszczęśliwia cię cały czas?

– Nie cały czas. Bywały gorsze czasy, ale, kiedy patrzę na szerszy obraz, to naprawdę mnie uszczęśliwia. Kiedy Nightwish zacznie zabierać więcej, niż daje, to będziemy musieli z nim skończyć.

– Powiedziałeś w 2019 roku, że, jeżeli kolejny członek zespołu odejdzie, to będzie koniec Nightwisha. I teraz Marko odszedł…

– Tak czułem w 2019 roku i tak też czułem, gdy Marko odszedł. Cofam swoje słowa, gdy o to chodzi. Ale, gdyby to Floor [Jansen, wokalistka] miała odejść, to koniec, koniec Nightwisha. Absolutnie, 100%.

– Gdyby Nightwish skończył się jutro, jak byś się z tym czuł?

– Gdyby Nightwish się skończył, to miałbym takie: świetne czasy, cudowna dwudziestopięcioletnia przygoda. I wtedy musiałbym wymyślić coś innego.

Żródło: Dave Everly (Metal Hammer #351) | Tłumaczenie: @Taiteilija

Co było dla Ciebie głównym źródłem inspiracji przy tworzeniu solowego materiału?

Cóż, chciałbym wiedzieć, co dokładnie odpowiedzieć na to pytanie, ale inspiracja to coś, na co chcę pozostać otwarty, bez względu na to, co, gdzie i kiedy się wydarzy. Gdy coś usłyszę albo zobaczę, albo gdy mam w głowie jakiś tekst lub melodię, to zazwyczaj wrzucam to na swojego iPhone'a bądź cokolwiek innego, co mam pod ręką. Pracuję nad tym później, kiedy jestem otwarty na inspirację lub gdy nagle do głowy wpadnie mi jakiś pomysł, którym mógłbym to kontynuować. Więc tak naprawdę nie skupiam się na tym za bardzo. Ale inspiracja JEST czymś, co można znaleźć praktycznie wszędzie. Na przykład gdy przyglądam się tym maleńkim muffinkom - inspiruje mnie to do myślenia o ludzkiej uprzejmości. Dziękuję. To są właśnie tego typu rzeczy. Będąc otwartym, odnajdziemy to, czego szukamy.

 

"Te maleńkie muffinki" ? 

Czy koncepcja wydania płyty w dwóch językach, fińskim i angielskim, pojawiła się od razu, czy zdecydowaliście o tym w późniejszym czasie?

Ponieważ miałem przygotowane utwory na ten album, niektóre z nich po fińsku, niektóre po angielsku, po rozpoczęciu pracy nad nimi z chłopakami musiałem podjąć decyzję, żeby przetłumaczyć te fińskie kawałki na angielski, aby złożyć z nich cały album. Później pomyślałem sobie, żeby może przetłumaczyć też te angielskie kawałki na fiński i wypuścić dwa albumy, bo to połechtało moje poczucie humoru. Oczywiście angielski jest językiem międzynarodowym, językiem rock and rolla i w ogóle. Z kolei fiński brzmi jak język plemienny sześciu milionów ludzi, więc zdecydowałem, że wydam album w obu. Powodem, dla którego fińska wersja ukazała się pierwsza, było to, że mieliśmy już umówione festiwale w Finlandii. Musieliśmy ją wydać, żeby móc wziąć udział w festiwalach, spotkać się z promotrami, mieć muzykę graną w radio.

Zdradzisz nam, dlaczego to właśnie utwór Stones został wybrany na singiel promujący anglojęzyczne wydanie płyty?

Wyglądało na to, że ludziom podoba się refren. Jest z tym też związana pewna historia: gdy pracowałem nad wokalami do dema tej piosenki podczas ostatniej trasy z Nightwishem, robiłem to, siedząc w kącie na backstage’u, w czasie gdy reszta zespołu ucinała sobie drzemkę. No i oczywiście oni słyszeli to, co robiłem. Pewnego ranka, gdy wstałem i poszedłem zaspokoić pragnienie kawą, nagle wszedł Ewo w bieliźnie, nucąc utwór pod nosem. Pomyślałem sobie “ok, melodia jest chyba chwytliwa”. Zaraz za nim wszedł Tuomas mówiąc “ta piosenka grała mi w głowie przez całą noc!” i wtedy już wiedziałem “ok, mam swojego singla”

Twoja solowa płyta jest dość zróżnicowana muzycznie. Jak zdefiniowałbyś styl muzyczny, w którym gracie?

Sam nie wiem, gdy pierwszy raz mnie o to zapytano, do głowy od razu przyszły mi określenia “hard prog”, “hard rock” i “prog rock”. Sądzę, że mniej więcej gdzieś tam bym to umiejscowił, bo tak jak wspomniałaś, to jest bardzo zdywersyfikowane, w piosenkach czuć zróżnicowaną atmosferę, to nas popycha w stronę rocka progresywnego. Chociaż wydaje mi się, że udało nam się uniknąć największej pułapki tego konkretnego gatunku, bo nie zwróciliśmy się w stronę samej tylko matematyki czy nadmiernego kombinowania. Tak myślę. Ale ja jestem stronniczy.
 

Wiemy, że twój zespół tworzą twoi przyjaciele, fińscy muzycy: gitarzysta, Tuomas Wäinölä, klawiszowiec Vili Ollila oraz perkusista Anssi Nykänen. Jak duży wpływ mieli na powstający w studio materiał? Czy pracowaliście nad utworami wspólnie czy sam decydowałeś o ostatecznej wersji piosenek?

Vili i Tuomas. Oni wykonali najwięcej pracy, gdy robiliśmy aranżacje utworów, zagrałem im praktycznie całą strukturę i bazę oraz wersy i tak dalej. Oczywiście było tam mnóstwo braków, np. cały mostek Voice of my Father jeszcze nie powstał, a oni zaczęli wychodzić ze swoimi pomysłami “zobacz, mam coś takiego, a co myślisz o tej melodii czy o tym tekście?". Ja to wypróbowywałem i zagrało: “Pasuje idealnie, dziękuję” i tym podobne. Tuomas też napisał niektóre fragmenty, niewielką część. Miałem główną część utworu, ale gdy zaczęliśmy robić aranżacje i wykończenia, to zmiksowaliśmy wiele rzeczy, a chłopaki odwalili naprawdę kawał dobrej roboty. Zwłaszcza w kwestiach brzmienia i budowania atmosfery, żeby taka maszyneria jak zespół z krwi i kości mogła działać, chłopaki świetnie się z tym sprawili.

Czy któraś z piosenek jest twoją ulubioną?

Ulubioną? Cóż, w pewnym sensie... ale to się zmienia... To wszystko zależy od nastroju.

Czy planujesz świadome kontynuowanie kariery solowej, czy raczej ewentualnie spontanicznie nagrasz kolejny album, jeśli zgromadzisz na niego materiał?

Są takie plany. Gdy koncertowaliśmy przez całe lato w Finlandii i obecnie po Europie, chyba udało nam się poczuć taką osobistą chemię, którą mieliśmy i udało nam się zbudować zespół z tego solowego projektu. Więc gdy nadejdzie rok 2021 i Nightwish zakończy trasę koncertową, jest bardzo prawdopodobne, że pomyślimy o tym i stworzymy więcej muzyki. 

Udzielasz swojego głosu na albumach wielu znanych artystów (np. Delain, Avantasia, Ayreon, Dark Sarah etc.). Czy chciałbyś w przyszłości zaprosić do współpracy jakiegoś innego znanego wokalistę/wokalistkę ze świata metalu?

Jeśli byłby ku temu powód, żeby stworzyć duet, gdyby był jakiś podział na role czy coś takiego, to byłoby to możliwe. Ale dla mnie jako wokalisty robiącego swój projekt solowy, duże znaczenie ma to, że wchodzę na obszary, do których nie byłem przyzwyczajony śpiewając w zespole. Na przykład na solowym albumie jest więcej czystych i delikatnych brzmień, niż ma to miejsce w Nightwishu czy na albumach innych ludzi, u których wielokrotnie byłem gościem, pojawiającym się jako bestia pomiędzy jedną a drugą pięknością. Tak się często zdarzało.

Władasz biegle zarówno fińskim, jak i angielskim, i w obu tych językach śpiewasz. Czy ma to dla ciebie znaczenie w chwili wyjścia na scenę? Czy inaczej przygotowujesz się do występu w rodzinnej Finlandii, a inaczej do koncertu przed publicznością anglojęzyczną?

Nie do końca, to znaczy, znam te piosenki i wiem, gdzie mogę sobie pożartować na jakiś temat, ale jestem też całkowicie otwarty na to, co się dzieje. Jeśli wymyślę na poczekaniu coś odpowiedniego, to na pewno to usłyszycie.

Czy jest szansa, że zaśpiewasz dzisiaj coś po fińsku?

Jest takie prawdopodobieństwo.

Czy byłbyś w stanie wymienić trzy najważniejsze dla ciebie płyty muzyczne, które wpłynęły na twoją karierę lub były/są dla ciebie jako artysty ważnym źródłem inspiracji?

Cóż, powiedzmy, że można by zacząć od BLACK SABBATH Master of Reality. Miałem 9 lat, mój brat pożyczył kasetę od sąsiada, włączyłem ją i przepadłem. Od tego momentu przepadłem na zawsze. To była jedna. Później, miałem chyba 11 lat, dorwałem album RAINBOW Long Live Rock ’n’ Roll, wtedy akurat bardzo chciałem śpiewać. Nauczyłem się na pamięć wszystkich tekstów i jako jedenastolatek śpiewałem podczas odtwarzania go. A po kilku latach śpiewałem już w mojej pierwszej szkolnej kapeli. Więc wydaje mi się, że to było to, co popchnęło mnie do tego, kim się stałem. A przynajmniej te dwa albumy odegrały na pewno ogromną rolę w tej historii.

Jakiej muzyki słuchasz na co dzień? Czy interesuje Cię to, co dzieje się na światowej scenie metalowej i zwróciłeś uwagę na jakiś zespół? Kojarzysz jakieś polskie zespoły? 

Teraz nie potrafię sobie przypomnieć, ale śledzę to wszystko. Jestem gościem po pięćdziesiątce, wiele razy słuchałem muzyki, uczyłem się jej, grałem ją. Po tylu latach jestem trochę jak stary ćpun. Jeśli muzyka ma wywrzeć na mnie jakieś wrażenie, to musi mieć moc. Musi mieć charakter, utwór musi być dobry i wykonanie też powinno takie być. A jeśli chodzi o mainstreamowe kawałki w tych czasach, kiedy dźwięk jest coraz bardziej przetworzony przez różnego rodzaju programy, nie słyszy się już za wiele takiego szczerego, osobistego grania i myślę, że tego trochę brakuje.

A co powiesz o zespole BEHEMOTH?

BEHEMOTH - to mocna marka na scenie! 

A VADER?

OK, prawda, gdy o nich wspomniałaś, połączyłem sobie te kapele z Polską, teraz pamiętam.

Nawiązując do nowego klipu Nightwish, jakie jest twoje nastawienie względem nowoczesnych technologii? 

Uważam, że nowoczesna technologia jest świetna, absolutnie wspaniała, ale jest tutaj bardzo cienka granica związana z tym, jak dużo tej technologii powinniśmy używać dziennie, ponieważ oddziela nas ona od tego, co prawdziwe. I takie oczywiście przesłanie ma teledysk, ale tutaj podkreślam - to jest muzyka rockowa, wideo nakręcone w dziwnej scenerii i tak dalej. Każdy może się tym tak po prostu cieszyć, nie musimy brać tego za jakąś regułę. Możemy się tym po prostu cieszyć. Ale jeśli to przywoła do twojej głowy taką myśl “o, tam na zewnątrz jest drzewo, może ja też tam pójdę?” to wyjdzie to tylko na dobre.

Nowy album Nightwish zapowiada się interesująco, biorąc pod uwagę singiel Noise!

W mojej ocenie są tam jeszcze lepsze piosenki!

Dziękujemy za wywiad, oraz za to, że odwiedziłeś Polskę! Bardzo miło było Cię spotkać!

Dzięki!

Z Marko rozmawiały Anna Szparaga oraz Agnieszka Fulara.
Transkprypcja: Evi. Tłumaczenie: Evi, Adrian

28 stycznia fińscy dziennikarze mieli okazję przesłuchać nadchodzący album zespołu Nightwish zatytułowany Human. :II: Nature.

Poniżej nagranie z rozmowy dziennikarza KaaosTV z Tuomasem Holopainenem oraz Kai'em Hahto. Dostępna jest wersja z polskimi napisami.

Źródło: KaaosZine           | tłumaczenie: Adrian

Tuż przed występem na Tauron Arenie w Krakowie, lider zespołu Nightwish, Tuomas Holopainen zgodził się udzielić nam ekskluzywnego wywiadu, w którym opowiada między innymi o planach na przyszły album Nightwish, inspiracjach, oraz wrażeniach po przyjeździe do Polski.

Mając na uwadze fakt, że następny album będzie stanowił kontynuację tematów podjętych na Endless Forms Most Beautiful, zastanawiam się, czy mógłbyś nam powiedzieć coś o twoich aktualnych inspiracjach; jacy autorzy lub książki były dla ciebie szczególnie inspirujące?

To nie będzie Endless Forms..., część druga – będą tam też całkiem nowe tematy, ale, faktycznie widzę następny album jako kontynuację poprzedniego. Niektóre utwory dotyczyć będą tych samych koncepcji, więc tak... Autorzy pozostają właściwie ci sami jak poprzednio; książki Dawkinsa, Hitchensa... Jared Diamond – to nowy autor, którego odkryłem w zeszłym roku; amerykański biolog-ewolucjonista, który pisze naprawdę pięknie i który dostał nagrodę Pulitzera za jedną ze swych książek. Ale to nie tylko to, są też jeszcze inne nowe tematy.

tuomas-answer-1.mp3

Zauważyliśmy, że na ostatnim albumie zaimki osobowe, takie jak „ja” czy „mnie”, w tekstach piosenek zostały zastąpione przez „my”. Zastanawiam się, czy ta zmiana miała na celu podkreślenie jedności ludzi, jako że wszyscy jesteśmy częścią procesu ewolucji, czy może kryje się za tym inny powód? Wcześniej wymowa utworów była bardziej osobista, jak pamiętnik, a teraz...?

Zdecydowanie, nasz ostatni album był zapewne najmniej osobistym ze wszystkich, jakie dotąd nagraliśmy, ponieważ zmaga się on z kwestiami znacznie bardziej doniosłymi niż te z mojego prywatnego pamiętnika. Oczywiście, to jest powód. Ale wszystko zależy też zawsze od konceptu wiersza czy tekstu piosenki – którego słowa chce się użyć. Czasem „my” pasuje bardziej, czasem zaś bardziej pasuje „ja”.

Przez wiele lat Nightwish znany był zwykle z podejmowania tematów dotyczących fantastyki, baśni. Teraz zaś twórczość zespołu dotyka bardziej naukowych zagadnień. Czy rozważasz połączenie w przyszłości tych dwóch światów, czy raczej nie chcesz już wracać do fantastyki?

Fantastyka i fikcja stanowią nadal ważną część mojego życia, a także życia pozostałych członków zespołu. Kochamy fikcję. To po prostu kwestia wyczucia – czuliśmy, że nadszedł czas na taki album jak Endless Forms Most Beautiful. Może w przyszłości wrócimy do fantastyki. Myślę jednak, że fikcja także ma pewien wymiar naukowy. Uważam, że ludzki umysł potrzebuje fantastyki i fikcji jako ucieczki od rzeczywistości tak, by ludzka rasa mogła działać. Zabierają nas ona [fantastyka/fikcja] do miejsc, w których możemy przez chwilę pobyć kimś innym, potem zaś wracamy z nich, by pojąć, że faktycznie możemy zmienić ten świat, aby był taki, jaki chcemy, żeby był. Tak jest choćby w opowieści, którą właśnie czytam. Zatem czytanie fikcji może być naprawdę pouczające.

I działa świetnie na wyobraźnię, więc to doskonały temat dla Nightwish.

To prawda! Zdaje mi się, że to właśnie Albert Einstein mówił, że najlepszym sposobem na edukowanie dzieci jest czytanie im bajek.

To jak nauka poprzez zabawę...

Tak, dokładnie, a czytanie nigdy nie jest stratą czasu, ponieważ słowa mogą zmieniać świat i, jeżeli coś jest pięknie napisane, to pobudza do myślenia, a to zaś inspiruje do zrobienia czegoś w prawdziwym życiu.

Czy masz jakiekolwiek plany by opublikować swój tomik poezji?

Raczej nie. Znaczy, wszystkie wiersze, jeżeli chodzi o teksty piosenek, są już w książeczkach albumów, więc byłoby to po prostu złożenie ich do kupy, a zatem nie miałoby to sensu. Trzeba czegoś więcej, by opłacało się wydać coś globalnie. Ale mam sporo opowiadań, fikcyjnych historii, które napisałem kilka lat temu i wciąż chciałbym je kiedyś wydać. Wzbudziły one zainteresowanie wydawców w Finlandii, ale muszę znaleźć czas i entuzjazm, by napisać ich więcej. Na razie mam tylko sześć, a to za mało na książkę.

To w sumie jest bardzo zabawna sprawa, bo właśnie nasze następne pytanie miało dotyczyć książki, o której wspomniałeś kilka lat temu, a która miała nie zostać opublikowana jeszcze przez następnych dziesięć lat czy coś koło tego.

Jak zostanie wydana, to zostanie wydana. Naprawdę chcę, by te historie opublikowano, ale miałem ten "pisarski szał" jakoś pięć czy sześć lat temu przez kilka tygodni, a potem po prostu mi przeszło i wróciłem do muzyki. Ale te opowiadania nadal mam i chcę, by kiedyś ujrzały one światło dzienne. Czy zajmie to pięć czy dziesięć lat... Teraz jednak chodzi wyłącznie o Nightwish. On jest najważniejszy.

Czekamy niecierpliwie na książkę i mamy nadzieję, że będzie dostępna w Polsce! Moglibyśmy ją przetłumaczyć, podobnie jak biografię Once Upon a Nightwish...

Naprawdę!?

Tak, przetłumaczyliśmy całą książkę. Skontaktowaliśmy się z autorem Mape Ollią, który zgodził się, by wydać ją w Polsce, więc zamierzamy to zrobić!

Wspaniale!

Czy są jakieś plany zagrania koncertu z orkiestrą?

Plany są już od dobrych siedmiu, dziesięciu lat, jak mi się zdaje. To po prostu jedna z tych rzeczy, która, jeżeli i gdy już ją zrobimy, to musi być naprawdę wyjątkowa w każdym możliwym względzie. I tu pojawia się pytanie: co niby zrobimy potem? Jestem fanem pomysłu, by ten konkretny koncert miał miejsce, gdy będziemy pewni, że nie będzie [bezpośrednio] po nim żadnych innych. Ale to niewątpliwie się wydarzy w przyszłości – jestem tego pewny.

Prawdopodobnie w Londynie, prawda?

Oczywiście byłoby miło zagrać z tymi samymi muzykami, z którymi gramy od albumu Once. To ma sens.

Byłoby naprawdę wspaniale!

Podróżować poza Londynem z tymi wszystkimi ludźmi – statystycznie to raczej nie byłoby możliwe, więc Londyn jest zapewne jedyną opcją.

Cóż, rozumiemy. Niektóre z utworów z trasy Decades grane są z dodatkowymi orkiestracjami. Czy mógłbyś nam powiedzieć nieco więcej na ten temat; kto je zaaranżował? Czy to także był Pip Williams?

Tak, to Pip Williams, ale tym razem zagrała je the Orkiestra Symfoniczna z Budapesztu z powodów finansowych.

Zgaduję, że wychodzi taniej...

Wychodzi taniej, zgadza się, ale to bardzo, bardzo dobrzy muzycy i to naprawdę bardzo dobrze działa jako podkład. Zależało nam na tym, by nieco odświeżyć te kawałki, żeby nie brzmiały dokładnie tak samo, jak na albumie, więc naturalnym wydało się dodanie do nich nieco orkiestracji. Byliśmy jednak bardzo ostrożni, aby za bardzo ich nie zmienić, bo wykonujemy je po raz ostatni, zatem zależy nam także na tym, by okazać oryginałom szacunek.

Tak, to zrozumiałe i naprawdę podoba nam się pomysł użycia prawdziwej orkiestry, a nie sampli czy czegoś takiego. Dzięki temu utwory mają duszę...

To prawda, choć nawet jeśli sample mogą zastąpić orkiestrę, wciąż da się je odróżnić od prawdziwego brzmienia.

Szczególnie muzycy... Oni słyszą różnicę. Ostatni album był nieco mniej symfoniczny, za to bardziej skupiający się na zespole. Czy planujesz kontynuować tę strategię w przyszłości?

Możliwe. Jeszcze nie jestem pewny...

A na następnym albumie?

Cóż, wszystkie piosenki na następny album są już napisane; brak tylko kilku tekstów, ale muzyka już jest. Jednak reszta zespołu nie słyszała jeszcze nawet nutki, więc to wszystko jest jeszcze nadal tylko w mojej głowie. Zatem nie wiem, jak to się rozwinie, co jest ciekawe nawet dla mnie. Gdy zaczniemy nagrywać demówki utworów wiosną, za kilka miesięcy, to zobaczymy, gdzie nas te piosenki zaprowadzą. Bardzo ważną rzeczą jest, by nie myśleć zbyt wiele z wyprzedzeniem, jak choćby, jeszcze przed rozpoczęciem pisania utworów myśleć o zrobieniu albumu skupionego bardziej na zespole, myśleć, o zrobieniu cięższego brzmieniowo albumu czy coś w tym stylu. Najlepiej pozwolić historii, by sama powiedziała, dokąd chce iść i temu zaufać.

Tak, jak wtedy, gdy próbowaliście użyć operowego wokalu w piosence Shudder Before the Beautiful, ale uznaliście, że to się nie sprawdza, więc zdecydowaliście się na bardziej rockowy wokal Floor.

Właśnie. To bardzo ważne, by nie robić czegoś tylko dlatego, że można lub, dlatego, że należy. Naprawdę trzeba posłuchać, o czym jest utwór i, co brzmi dobrze. Nie ważne, jak bardzo jest to niekonwencjonalne czy też konwencjonalne. Po prostu należy posłuchać piosenki i zrobić to, co najlepiej brzmi. To wszystko, co można zrobić.

Tak, to jest naprawdę dobre podejście. Czy śledzisz obecną scenę metalową i zespoły, które na niej występują? Czy coś zaskarbiło sobie ostatnio twoją uwagę?

Praktycznie wcale nie słucham muzyki. Kiedy jestem w domu, to jest albo cisza, albo głos z radia, ale od czasu do czasu, gdy jeden z moich ulubionych zespołów wyda album, to oczywiście go odsłuchuję. Ale nie słucham muzyki na co dzień – to zdarza się bardzo rzadko. Słucham muzyki, gdy prowadzę samochód.

Tak, to bardzo ważne, żeby w samochodzie leciała jakaś muzyka!

Zdecydowanie! Na przykład, na telefonie nie mam ani jednej piosenki, nigdy nawet jednej piosenki nie ściągnąłem z internetu, więc...

Tylko płyty?

Tylko płyty, wyłącznie płyty. Choć przyszły mi właśnie dwa albumy do głowy. Nowy album Amorphis, Queen of Time – jest naprawdę dobry, przesłuchaj go. Grają już jakoś od trzydziestu lat, a sądzę, że najlepszy album nagrali dopiero teraz. Jest fenomenalny. Ten drugi album nie jest już nowy, ale naprawdę, serio zrobił na mnie wrażenie. Nowy album Delain Moonbathers. Myślę, że dla mnie, osobiście, jest w dziesiątce najlepszych metalowych albumów wszech czasów. Poważnie myślę, że jest aż tak dobry.

To prawda, jest wspaniały! Ostatnie pytanie: czy chciałbyś powiedzieć coś polskim fanom? Standardowe pytanie! (śmiech)

Tak! [śmiech] Na to najtrudniej jest odpowiedzieć! Pierwsze, co mi przychodzi na myśl, to to, że dzisiejszy koncert będzie największym koncertem w zamkniętej sali, jaki kiedykolwiek zagraliśmy. Naprawdę byliśmy zszokowani, gdy dowiedzieliśmy się, ile zeszło biletów. Nie wiem, co się dzieje z Polską, tu w Krakowie. Czemu teraz, czemu tutaj?

Tak, gdy zobaczyliśmy informację opublikowaną przez Was na Facebooku, to naprawdę byliśmy szczęśliwi. To wspaniałe.

I wygląda na to, że w zespole i ekipie panuje niemałe zamieszanie niemal przez cały dzień odkąd ujrzeliśmy to miejce... Z zewnątrz wygląda jak stadion piłki nożnej. Widzieliśmy reklamę i w ogóle. Po prostu: Wow!. Można spytać: dlaczego Polska po tych wszystkich latach, ale to zagadka i to piękna zagadka, choć naprawdę jesteśmy wdzięczni!

Polscy fani też są naprawdę bardzo wdzięczni! Dziękujemy bardzo za poświęcony czas, panie Holopainen. Kiitos! (fin. dziękuję)

Ole hyvä! (fin. nie ma za co).

Redakcja wywiadu: Taiteilija, Maciek, Evi, Adrian

Tłumaczenie: Taiteilija

Z Tuomasem rozmawiali: Beata, Adrian

Udzielamy już wywiadów telefonicznych, ale wkrótce nasza trójka wyruszy w trasę prasowo - pokazową obejmującą Wielką Brytanię, Francję, Niemcy, Szwecję oraz Finlandię. Będziemy nawiedzać najlepsze indyjskie restauracje - tam możecie nas znaleźć.
Oto pierwszy opublikowany (bardzo wylewny) wywiad Q&A z Niemiec z naszym klawiszowym wizjonerem, a moim drogim przyjacielem, jedynym w swoim rodzaju Tuomasem.
Będzie tego więcej.

- pisze Troy Donockley.

Otworzył się dla mnie zupełnie nowy świat. Nie potrafię nawet powiedzieć co dokładnie się stało, ale praca z Auri dała mi bardzo wiele i znów czuję się natchniony

- mówi Tuomas.

Dawno temu, daleko stąd.

Wszystko zaczyna się od wizji. Wyobraźnia wirtuozów obiecująco unosi się w powietrzu, składa się z wieloaspektowych fragmentów i pomysłów, które stopniowo stają się coraz bardziej konkretne, powoli nabierają kształtu, by ostatecznie uformować się w umysłach ich twórców w nowy projekt. To zupełnie nieoczekiwany, naturalny, płynny proces. Tak właśnie było z tymi trzema wybitnymi, odnoszącymi sukcesy międzynarodowe muzykami, którzy stworzyli muzyczny klejnot w postaci Auri, świecący jeszcze jaśnie niż błyszcząca Gwiazda Polarna na nocnym niebie. Johanna Kurkela, Tuomas Holopainen i Troy Donockley - charyzmatyczni bohaterowie Auri - zadebiutują w bajkowej podróży poprzez przestrzeń i czas, daleko stąd, przypominając nam o fantastycznych przygodach Alicji w Krainie Czarów.

Czekają na nas złożone kaskady dźwięków pełne magicznych i surrealistycznych momentów, które dotykają wszystkich zmysłów; czasami tęskne i senne, a następnie znów porywające i intensywne. Auri to rodzaj epicko-romantycznego ethno popu, który zdaje się podążać w dziwnych kierunkach, nieuchwytny, a jednocześnie wyzwalający wieloaspektowe krajobrazy dźwiękowe wypełnione potężnymi symbolami. To kaskady dźwiękowe oparte na tradycyjnych celtyckich brzmieniach, klimatycznych sennych sekwencjach, melancholijnych melodiach i odrobinie niecodziennego mistycyzmu; piękne instrumentarium prowadzące do bezdennej głębi.

Doskonała współpraca.

Auri zrodziło się z wiary trójki artystów, którzy czuli potrzebę tworzenia muzyki, której nie potrafili opisać, uformowanej po prostu przez idealną symbiozę. w 2011 roku po raz pierwszy pojawił się pomysł stworzenia czegoś wspólnego.

Znamy się już długo i jesteśmy dobrymi przyjaciółmi. Ciągle się widujemy i odkryliśmy, że mamy bardzo podobne preferencje muzyczne. Podobnie myślimy o muzyce, podoba nam się taka sama muzyka i kochamy tworzyć muzykę. Było więc dla nas oczywistą sprawą, że powinniśmy stworzyć wspólny projekt, żeby zobaczyć, co możemy razem zrobić. Po prostu byliśmy ciekawi. Troy już wtedy napisał piosenkę "Aphrodite Rising". Nagraliśmy demo tego utworu, co nastawiło nas bardzo pozytywnie, bo od razu wiedzieliśmy, że to działa, i że koniecznie musimy nagrać wspólnie album.

Niestety nie było wtedy wystarczająco dużo czasu i projekt musiał poczekać kilka lat.

Członkowie zespołu byli zajęci Nightwishem, a Johanna Kurkela też miała swoje solowe albumy, to po prostu nie był dobry czas, ale nie odpuściliśmy tego pomysłu

- wspomina Tuomas -

Ale gdy zdecydowaliśmy się na roczną przerwę od Nightwisha w 2017 roku, stało się jasne, że to jest odpowiednia chwila, aby połączyć to wszystko i zobaczyć, co z tego wyjdzie. Napisaliśmy nowe utwory, polecieliśmy do Kornwalii na sesję zdjęciową i przez całe lato nagrywaliśmy album u mnie w Finlandii. Troy nagrał swoje partie w Anglii. Mieliśmy również w składzie kilku gościnnych muzyków z Holandii oraz Wielkiej Brytanii. Wszyscy świetnie się spisali i we wrześniu wszystko zmiksowaliśmy.

Całkowicie nowy świat.

To, co charakteryzuje Auri, i co jest zawsze widoczne, to piękna więź, która jednoczy utalentowane trio.

Jeden z moich ulubionych cytatów pochodzi od brytyjskiego kompozytora Ralpha Vaughana Williamsa (1872-1958), który kiedyś powiedział w wywiadzie "Do ludzi chyba nigdy nie dotrze, że człowiek chce po prostu tworzyć muzykę". To była jego filozofia pisania muzyki i mniej więcej tak samo jest z Auri! Tu nie ma ukrytego znaczenia, po prostu sprawia nam przyjemność wspólne tworzenie muzyki. Dostajesz to co słyszysz. To dzieje się samo. Właściwie to tak samo jest z Nightwishem. Nie widzę tu żadnych różnic poza jedną; Nightwish przerodził się w gigantycznego potwora, ma zupełnie inną dynamikę. A potem jest Auri - całkowicie nowy projekt tylko trójki ludzi, którzy zaczynają od zera.

Głównym powodem, dla którego Tuomas chciał zrobić sobie przerwę od Nightwisha było przekonanie, że osiągnął absolutny szczyt twórczy jako autor piosenek i kompozytor w momencie nagrania "Endless Forms Most Beautiful", szczególnie po ostatnim utworze "The Greatest Show on Earth".

Nie czułem natchnienia, próbowałem coś pisać podczas tej przerwy, ale utknąłem w martwym punkcie. Wydawało mi się, że nic nie może mi pomóc. Czułem się, jakbym nie miał już nic do opowiedzenia, to było dziwne. W tamtym czasie nie miałem ochoty wcale pracować nad muzyką, nie miałem też ochoty pracować nad Nightwishem. Ale przy Auri znów poczułem się skupiony. A w chwili, gdy trzymaliśmy w rękach gotowy album, wszystkie ograniczenia zniknęły i przez kolejne dwa miesiące praktycznie cały czas poświęciłem Nightwishowi i pracy nad wieloma nowymi utworami. Otworzył się dla mnie zupełnie nowy świat. Nie potrafię nawet powiedzieć co dokładnie się stało, ale praca z Auri wiele mi dała i znowu czuję się natchniony.

Eteryczny metal.

Auri jest wynikiem wspólnej pasji. Wszyscy byli zaangażowani we wszystko. Jednak Tuomas Holopainen nie chce ujawnić zbyt wiele na temat utworów i ich historii.

Słuchacz powinien wnosić własną historię do piosenek - to właśnie czyni album pięknym. Żyje z wyobraźni każdego człowieka.
Ale mogę wam powiedzieć, że część zawartości albumu i treści utworów są inspirowane książkami Patricka Rothfussa. Może ludzie, którzy znają te książki i historie zauważą pewne podobieństwa i pewne scenariusze, ale wierzcie mi, ten album to o wiele więcej.

Gdy Tuomas opisuje Auri własnymi słowami, nie potrafi powstrzymać się uśmiechu.

Dosłownie kilka dni temu rozmawialiśmy o tym i zastanawialiśmy się jak najlepiej opisać zespół. Do głowy przyszły nam dwa określenia - muzyka z Króliczej Nory oraz eteryczny metal. Oczywiście można usłyszeć wpływy muzyki folkowej, celtyckiej, filmowej - tej muzyki, którą uwielbiamy, ale zaszufladkowanie tego stylu jest naprawdę niemożliwe. Pozostawiam to słuchaczom.

Trasa nie jest obecnie planowana, ale jedna rzecz jest pewna:

To zdecydowanie nie skończy się na jednym albumie!

Więc usiądźcie wygodnie, zamknijcie oczy i pozwólcie sobie zanurzyć się w głębiny. Świat cudów czeka na was po drugiej stronie lustra. Jesteście gotowi?

Źródło: Nuclear Blast, Troy Donockley | Tłumaczenie: Evi

W wywiadzie dla FaceCulture kilka miesięcy temu Floor podzieliła się swoimi wspomnieniami i przemyśleniami o muzyce, kulturze, a także mediach społecznościowych. Dziś prezentujemy wam ten wywiad w polskim tłumaczeniu.

Dzień dobry, Floor. Jak się masz?

Dobrze, dziękuję. Bardzo w ciąży (śmiech), ale też bardzo szczęśliwa i zdrowa, więc myślę, że wszystko jest w porządku.

Trzymasz się?

Tak. Chodzenie po schodach jest nieco mniej… łatwe, śpiewanie trochę trudniejsze, ze względu na utrudnione poruszanie się, ale poza tym naprawdę dobrze sobie radzę.

Widziałem zdjęcie, na którym występujesz na scenie w ciąży. Jak było?

Cóż, to było w listopadzie i grudniu, większość koncertów odbyła się właśnie w grudniu. Mimo że z każdym dniem byłam oczywiście coraz wyżej w ciąży,  chciałam nadal pozostać na scenie, dopóki dziecko nie stało się tak duże, że zmniejszałoby powierzchnię płuc – tak jak jest teraz. Śpiewanie było więc zupełnie możliwe, chociaż oczywiście nieco trudniejsze.

Zacznijmy może od Vehicle of Spirit, wydania koncertowego CD i DVD, które przenosi słuchacza w waszą trasę po całym świecie. Czy, gdy wspominasz dzieciństwo, masz jakiś koncert, jakiś występ, który do ciebie wraca, który utkwił ci w głowie na lata?

Tak naprawdę, to nie bardzo. Nie, nic takiego. Jak byłam mała, nie chodziłam na takie koncerty, i szczerze mówiąc, na pierwszy rockowy koncert wybrałam się stosunkowo późno. Ale jako nastolatka poszłam na koncert The Gathering – grali gdzieś w pobliżu, ja miałam jakieś 16 czy 17 lat – i to naprawdę wywarło na mnie wrażenie, to było „to coś”. Zetknęłam się wcześniej z ich muzyką, ale usłyszenie Anneke w takim gatunku muzycznym otworzyło mi oczy, więc kiedy zobaczyłam ich na żywo, to było jak: „Cool! Też chcę to kiedyś robić!”

Słyszałem już wcześniej, jak mówiłaś o The Gathering i Anneke – czy zobaczenie, że coś takiego może robić też kobieta, było dla ciebie czymś ważnym?

Nie jestem pewna, czy to sprawa płci, ale to było zdecydowanie urzekające. Sposób, w jaki Anneke śpiewa, jej głos jest po prostu… wow. No i oczywiście bycie kobietą też mogło mieć z tym coś wspólnego! Nie chciałam zostać jej naśladowczynią, ale pragnęłam robić coś podobnego. A usłyszenie innej kobiety, jej głosu, w połączeniu z ciężkim gitarowym brzmieniem, było czymś, co przyciągnęło mnie bardziej niż wszystko, co słyszałam wcześniej.

Cóż, wtedy na pewno myślałaś o śpiewaniu, ale czy wiedziałaś, w jakim kierunku chcesz podążać? Poszłaś na akademię w Tilburgu, miałaś już plan, jak chcesz śpiewać?

Nie, jeszcze nie. W jakiś sposób The Gathering zasiał we mnie ziarno, chciałam śpiewać w zespole metalowym. I nieco później – kiedy miałam iść na przesłuchanie, po dołączeniu do After Forever (którego głównym wokalem był growl), zanim zostałam wokalistką wspierającą. I marzyłam o pójściu na akademię, ale wtedy jeszcze nie wiedziałam, kim jestem! Po prostu chciałam robić coś związanego z muzyką, a przez te wszystkie lata mój styl i pragnienia kontynuowania kariery coraz bardziej nabierały kierunku. Oczywiście, kiedy jest się młodym, niczego się jeszcze nie wie (śmiech). I tak powoli to się przeistoczyło w podejście: „Tak, chcę studiować muzykę, ale nie chcę iść na akademię, bo jest zbyt klasyczna, a muzyka, która nie jest klasyczna, jest dla mnie zbyt jazzowa. Nie mam skłonności do dramatyzmu, więc żadna z pozostałych opcji, które były wtedy możliwe, mi nie odpowiadała. Ale ŚPIEWAŁAM w After Forever, zostałam główną wokalistką i zaczęliśmy rozwijać coraz bardziej swoją muzykę. Od początku byliśmy bardzo zawziętym zespołem, więc chcieliśmy zdobyć prawdziwy kontrakt płytowy. A wszystko, co z tego wynieśliśmy, to to, że mogliśmy grać na większych festiwalach, dawać więcej koncertów – i wtedy powoli, ale pewnie, sprawy zaczęły nabierać tempa. Wtedy zdałam sobie sprawę, że akademia nie była już alternatywą na tym etapie naszej kariery. Ale w gazecie pojawił się artykuł o tym, że powstaje akademia rocka i wzięłam After Forever na przesłuchanie. Okazało się, że się dostaliśmy.

Czy było to dla ciebie ważne, by mieć teoretyczne przygotowanie muzyczne? Skoro sprawy z After Forever zaczęły nabierać tempa…

Nie stricte teoretyczne, ale myślę, że tak – żeby zostać zawodowym muzykiem, powinno się zdobyć edukację muzyczną. Nie zapominajmy jednak o tym, że cała idea prawdziwej nauki muzyki popularnej czy rockowej wtedy po prostu jeszcze nie istniała, więc to była trochę metoda prób i błędów. I gdy mnie ktoś teraz pyta, czy potrzebujesz edukacji w tym konkretnym stylu muzycznym, nie znam już odpowiedzi. Ponieważ ja skończyłam szkołę, więc się oczywiście wielu rzeczy nauczyłam. A nawet gdybym się nie nauczyła tak szalenie dużo, to dzięki niej miałam już sieć kontaktów na początek, ludzi, których znałam ze szkoły. To pytanie stało się trudniejsze, ale i tak nie ma szans, żeby się komuś udało, jeśli nie ma właściwego nastawienia i odpowiedniej ilości talentu. Musisz posiadać konkretny zestaw cech, które cię doprowadzą do sukcesu, z edukacją czy bez niej. Ale ja wtedy czułam, że to bardzo ważny krok – i wciąż jestem szczęśliwa, że tak się stało. Byłam bardzo ciekawa, chciałam się uczyć wielu nowych rzeczy, więc zaraz po akademii rocka wzięłam też sporo lekcji teatru muzycznego, opery i wiedzy teoretycznej. Teraz wiem dużo muzyce i technikach wokalnych, co mnie ostatecznie bardzo zainteresowało, chociaż się wcale tego nie spodziewałam.

I poruszyłaś teraz, myślę, bardzo ważną kwestię. Istnienia konkretnych cech, niekoniecznie osobowości, które pozwolą osiągnąć sukces. Wydaje mi się, że jedną z nich jest zawziętość, ambicja. Czy ta zawziętość była zawsze w tobie, czy pojawiła się w jakimś konkretnym momencie, na przykład kiedy usłyszałaś The Gathering?

Nie dokładnie tak. Ta zawziętość była raczej jakąś formą marzenia. I kiedy zaczęłam sobie zdawać sprawę z tego, czego potrzebuję, by zbliżyć się do jego realizacji... Cóż, uczymy się krok po kroku, a zawziętość w nas jest albo jej nie ma, tak myślę. A ja musiałam się nauczyć ją mieć. I nauczyć się, co to za sobą niesie, i że im więcej razy coś zrobisz, tym więcej się nauczysz – okej, to trzeba poświęcić. I kiedy masz między dwadzieścia a trzydzieści lat – i to się odnosi do każdego – pracujesz nad tym, co ma być twoją specjalnością. A kiedy zbliżasz się do trzydziestki, zaczynasz się nad tym zastanawiać, jak: czy jestem tam, gdzie myślałam, że będę? – i patrzeć na świat inaczej. Ale kiedy masz niewiele ponad dwadzieścia lat, kiedy wszystko idzie jak z płatka... Oto, co robiłam: należałam do odnoszącego sukcesy zespołu, uczyłam się. A poza tym wiele się nie zastanawiałam. Chciałam, żeby After Forever był największym, najfajniejszym zespołem na świecie i się nauczyć więcej o śpiewaniu i muzyce. To robiłam. Tylko to.

Wspominałaś, że miałaś marzenie – a teraz śpiewasz w jednym z największych metalowych zespołów na świecie – jakie było to marzenie? Czy to coś porównywalnego z miejscem, w którym teraz jesteś?

Absolutnie, właściwie, tak! Nawet jeśli nie wydaje mi się, że wtedy rozumiałam, co to tak naprawdę miało oznaczać. To była ambicja, marzenie. I to dość zabawne, zobaczyć, jak wszystko zostaje ci w jakimś sensie zabrane, wiesz, jak moje życie się wtedy potoczyło, więc przeszłam odtąd dotąd. Na samo dno przez pewien czas. A wtedy… pojawił się Nightwish. Na prawdę myślę, że potrzebowałam tych wszystkich kroków, zanim do tego doszło - stopniowy wzrost i wielki upadek – by utrzymać poziom, być wystarczająco doświadczonym, by to właściwie zrobić. Ponieważ mając taką karierę, jedną rzeczą jest się dostać na szczyt, ale się na nim utrzymać – to jest dopiero coś, zrobić to w naprawdę zdrowy sposób, tak, żeby móc się tym zajmować teraz i za dziesięć lat. I jestem pewna, że w ogóle nie zdawałam sobie z tego sprawy. To było marzenie, teraz się spełniło i trzeba je osadzić w rzeczywistości. (śmiech)

Więc to musiało być trochę dziwne...

Tak, to, że przyciągało, ale potrzebowało też trochę przystosowania i nauki, zdecydowanie tak.

Cóż, w poprzednim wywiadzie rozmawialiśmy o tej mroczniejszej stronie, o twoim wypalenie. Nie zagłębiając się w to za bardzo, ale czy z perspektywy czasu uważasz, że te rzeczy, które ci się przytrafiły, były potrzebne, byś mogła się nauczyć innych ważnych rzeczy, by znaleźć się tu, gdzie teraz jesteś?

Tak. Chociaż to było chujowe. Zupełnie tak. Dobrze mnie to nauczyło, co mogę, a czego nie mogę robić. I nauczyło mnie też, żeby nie uważać niczego za mi należne czy jak daleko można zajść jakim kosztem. I poświęcenie, i zawziętość – to wszystko mamy w sobie. Ale jest taki moment, kiedy każdy musi powiedzieć „stop”. I wcześniej bym się nawet nie ośmieliła o tym pomyśleć. Sama bym się męczyła. Ale teraz mam granicę, po której się zatrzymuję. Żeby to było zdrowe na dłuższą metę. I to bardzo dobrze działa… (śmiech)

W twoim życiu kilka lat temu pojawił się Nightwish i mogę sobie wyobrazić, że to było dla ciebie dość trudne, ale i wspaniałe jednocześnie?

Zdecydowanie tak.

Ale teraz zaplanowaliście rok przerwy… nie tylko dlatego, że jesteś w ciąży i urodzisz dziecko, ale i po to, żeby się ustabilizować, bo wiesz, że masz swoje ograniczenia, odsunąć się trochę od tego wszystkiego?

Właściwie tak. Na pewno. Od kiedy dołączyłam do Nightwish, pracowałam non-stop. Miałam też ReVamp, teraz niestety musiałam to przerwać, ale to właśnie dlatego. To było błędne koło, najpierw Nightwish, potem ReVamp, a potem znowu Nightwish. I to się tak ciągło, nie było żadnego rodzaju przerwy. A każdy jej czasem potrzebuje, żeby poukładać swoje sprawy. Sama propozycja przerwy wyszła zresztą od tych członków Nightwish, którzy byli w zespole od początku.

Po dwudziestu latach pracy, chłopcy zdecydowali się na rok przerwy, a ja na początku im przytakiwałam, trochę zawiedziona. Potem zdałam sobie sprawę, że naprawdę jest w życiu więcej rzeczy niż Nightwish. Chociaż zespół to teraz moje życie i kocham to, co robię, mogłabym to robić codziennie. I nierobienie tego sprawia, że znów pragniesz tego jeszcze bardziej. Jednak są chwile, w których trzeba się poświęcić rzeczom ważniejszym, na przykład życiem rodzinnym. Więc kiedy uświadomiłam sobie, że będę miała na to czas, cóż, skorzystaliśmy z okazji.

I żeby to powiedzieć, jeśli chodzi ogólnie o zespół, dla jego dobra i żeby już zostawić to w spokoju... czy rzeczywiście potrzebowali tej przerwy?

Tak, zdecydowanie. Nie dlatego, że było źle, ale właśnie dlatego, że BYŁO DOBRZE. By móc z czystym sumieniem stwierdzić, że sprawy mają się tak dobrze, że można je na chwilę odłożyć. To coś naprawdę wyjątkowego, luksus, na który większość ludzi nigdy nie będzie mogła sobie pozwolić. Kiedy sobie uświadomiliśmy, że my możemy, bo właściwie dlaczego nie, postanowiliśmy, że poczekamy i inni na nas zaczekają, ale wrócimy z energią, której byśmy nigdy nie mieli bez takiej przerwy. To wspaniałe, rzeczywiście powiedzieć: „okej, robiłem to przez dwadzieścia lat, a teraz zajmę się czymś zupełnie innym”. WOW, to jest dobre dla wszystkich, to bardzo zdrowe.

Przed chwilą wspomniałaś o tym, jak musiałaś powiedzieć, że nie masz już czasu by się zajmować ReVamp. W naszym ostatnim wywiadzie z tobą, mówiłaś, że to było miejsce, gdzie możesz się wyżyć artystycznie poza Nightwish. Czy widzisz siebie bardziej angażującą się w Nightwish, czy masz jakieś inne plany?

Cóż, problemem była kombinacja dwóch zespołów, pojawiało się zbyt dużo obowiązków. Ale nie robić nic oprócz Nightwish, nie o to chodziło, to nie jest takie czarno-białe.

Z przyjemnością zaangażowałabym się bardziej w Nightwish, jeśli to możliwe, jeśli mogę właściwie coś dodać – co z Tuomasem jako autorem piosenek jest niemal niemożliwe, to fakt i to jest porządku. Ale w 2008 roku napisałam album, rockowy album. To zupełnie inna muzyka. Z Jørnem Landem z Pagan’s Mind – i oboje wyszliśmy z tym daleko poza nasze strefy komfortu. Napisaliśmy album, który miał być czymś w rodzaju projektu pobocznego między albumami After Forever, ale kiedy wszystko się pozmieniało, zespół skończył działalność i wstrzymałam cały ten projekt. I chciałam znowu nad tym pracować, więc skontaktowałam się z nim rok temu. „Okej, mój 2017 będzie wyglądał tak, miałbyś na to ochotę, chciałbyś to zrobić po raz kolejny, wiesz, przejrzeć tę muzykę, zobaczyć, co mamy, i to dokończyć”. To jest coś, co chciałabym zrealizować. Najważniejsze jest jednak to, żeby zająć się tym albo czymkolwiek innym w tym roku, nie ma sprecyzowanych terminów. Ani żadnych oczekiwań. Tylko tyle, by robić muzykę, kiedy zachcę i w jakim stylu zachcę. To coś, co wiem, że nie jestem jedynym członkiem Nightwish, który ma to w planach. To luksus, z którego powinniśmy skorzystać i tak zrobimy. Muzyka to wciąż, mam nadzieję, dla mnie wielka pasja, więc tak, byłoby fajnie.

Cóż, to chyba trudne, bo wydaje mi się, że tego zazwyczaj nie odbiera się jak pracę?

Nie, w tym sensie to nie jest trudne... Kiedy przychodzi czas procesu twórczego z Nightwish, to ma termin i mnóstwo oczekiwań. Ale one płyną głównie od nas samych. A praca, cóż, nie wiem, ja tak naprawdę nigdy nie nazywam tego pracą.

Wydaje mi się, że powiedziałaś w wywiadzie, że na Endless Forms Most Beautiful właściwie nie mogliście wykorzystać twojego operowego głosu. Może za wcześnie, by o to pytać, ale czy rozmawialiście już o tym w kwestii przyszłych projektów?

Rozmawialiśmy o tym przy Endless Forms Most Beautiful. Tak naprawdę nie chodziło o to, że tego nie chcieliśmy, to po prostu nie pasowało do muzyki. Więc na tym albumie jest trochę opery, ale nie za dużo. I wiem, że są ludzie, którzy by chętnie usłyszeli jej więcej – ale jest też dużo ludzi, którym się to nigdy nie podobało, więc według mnie to kwestia gustu. Ważne natomiast jest to, że używamy tylko tego, co rzeczywiście pasuje. Więc to jest kolor w palecie barw – i jeśli pasuje, używamy go, a jeśli nie, to nie. Tak to widzimy i mamy trochę planów, które mogą angażować trochę śpiewu operowego, ale to trochę mętne, bo to nadal funkcjonuje na zasadzie, że kolor pasuje lub nie. A to naprawdę tak nie działa, że jeśli coś się da, trzeba od razu tak zrobić.

I nie chodzi o to, że wam się to nie podobało?

Nie, nie, nie. Nie postrzegam tego jako moją specjalność w żaden sposób. To jest coś, co mogę robić, ale jest też mnóstwo innych rzeczy, które potrafię. I to przede wszystkim uwielbiam w Nightwish, tę różnorodność, która naprawdę wymaga wszystkich rodzajów dźwięków i stylów i… Cóż, dla mnie to działa tak: jeśli pasuje, to pasuje, jeśli nie, cóż, dobrze.

Powiedziałaś, że jest przynajmniej jedna rzecz, której się nauczyłaś o swoim głosie, będąc w Nightwish.

Absolutnie! Tak, bardziej niż kiedykolwiek poszerzyły się moje możliwości. W ReVamp robiłam to sama, bardziej w stylu ekstremalnym. W Nightwish bardziej prowokuje mnie śpiew w stylach komercyjnych. No i śpiewanie nieco niżej, zwłaszcza delikatniej. Wcześniej czasem śpiewałam delikatnie, ale heavy metal nie zawsze się prosi o delikatny śpiew. Ale Nightwish z całą swoją dynamiką tego wymagał i to było naprawdę, naprawdę świetne - bawić się tym. To coś, co z wielką przyjemnością bym poszerzyła i zbadała, co mogę robić – w tym sensie, tak.

I mogę założyć, że jeszcze nie zaczęliście pisać?

Nie zaczęliśmy, nie. Nie. O to chodziło, cały ten pomysł z tym wolnym rokiem, że nawet praca „za kulisami”, jak pisanie, też nie będzie wykonywana. Dzieją się jedynie sprawy w wymiarze biznesowym, czyli przygotowujemy się na to, co będziemy robić w 2018 i inne plany, wszystko już ruszyło. Ale jeśli chodzi o pisanie, przygotowywanie koncertów czy coś w tym rodzaju – to jest zupełnie zawieszone.

Czy podczas twojej poprzedniej przerwy ze śpiewaniem za tym nie tęskniłaś?

Cóż, różnica między robieniem przerwy dobrowolnie a robieniem przerwy z powodu choroby jest ogromna. Kiedy byłam chora, jednym z objawów wypalenia było to, że nie chciałam robić nic. Nie mogłam. Jest się tak wykończonym, że nie podoba ci się nic. NIC. I na pewno nie jest to ani praca, ani cokolwiek, co robiłeś wcześniej. Więc nie lubiłam muzyki, nie lubiłam metalu, nie lubiłam koncertów, nie lubiłam śpiewania, myślałam, ze wszystko jest kompletną katastrofą i nie chciałam już tego robić nigdy więcej. Ale poza tym nic.

To stan psychiczny, w który się wpada bardzo często. Tak czy inaczej, ja przez to przeszłam. Więc wtedy nie tęskniłam za tym wszystkim. Tęskniłam za życiem, które ma sens, ponieważ kiedy jest się chorym, tak naprawdę nie ma się życia. To bardzo, bardzo ciężki okres. Ale teraz mam przerwę i jestem zdrowa, jestem szczęśliwa i mam inne sprawy, które będą dla mnie ważne, tak jak to dziecko. Więc to ogromna różnica. I tak, będę za tym tęsknić, już tęsknię. To znaczy, ostatni koncert Nightwish był w październiku, teraz mamy luty (a nie, nadal styczeń) – a ja już mam wrażenie, że minęły wieki, już się nie mogę doczekać. (śmiech)

Cóż, o tym pomyślałem, kiedy zobaczyłem Vehicle of Spirit – kiedy widzisz siebie na scenie, czy to przypomina ci tamte momenty? To znaczy, nie chciałabyś tam wrócić?

Tak, kiedy słyszę intro, jakby adrenalina zaczęła już się wydzielać i tak, tak to wygląda – to ja, siedzę na kanapie, oglądając siebie, jak robiłam to rok temu. Tak, wiem, że będę za tym tęsknić, zdecydowanie.

A teraz, gdybyś cofnęła się myślami do czasu, kiedy miałaś siedemnaście lat, czy to podekscytowanie, które czujesz teraz, wchodząc na scenę – czy ono jest takie samo, jak kiedy zaczynałaś?

Nie. Nie, może większe… Człowiek się zmienia z wiekiem. Między siedemnastym a trzydziestym piątym rokiem życia. To też zależy od tego, kiedy jest koncert, jak wiele występów się dało wcześniej i jak się czujesz. Nie każdy koncert zaczyna się w ten sam sposób. Ale zawsze jest inne podekscytowanie. To jest wspaniała cecha nie bycia siedemnastolatką, ale trzydziestopięciolatką, że masz o wiele więcej kontroli nad tym, kim tak naprawdę jesteś. Znasz siebie lepiej, wiesz, co potrafisz lepiej. I jest to cudowne uczucie pewności, które czuję, kiedy wchodzę z Nightwish na scenę. To nie jest coś, co można mieć w wieku siedemnastu lat… I to wciąż przynosi podekscytowanie, ale na zupełnie innym poziomie.

Ale cóż, Nightwish był już wielką marką, kiedy do niego dołączyłaś…

Skoro tak mówisz… (śmiech)

Prawdę mówiąc, są inne wokalistki, które się na tobie w jakiś sposób wzorują. Ale ta pewność siebie – długo ci zajęło poczuć tę samą pewność, jaką czułaś w ReVamp czy After Forever?

To była zupełnie inna pewność siebie, w pewnym sensie. Ponieważ rzeczywiście, założyłam ReVamp, należałam do pierwszych członków After Forever – ale teraz wkraczam w coś, co już istnieje. Pisałam muzykę dla After Forever i ReVamp. A teraz będę śpiewać, podczas gdy muzykę pisze ktoś inny. To się inaczej odczuwa. Więc oczekiwania były inne, ale dobrze się stało, że mój początek w Nightwish był taki nagły. Między moim „tak, przyjadę” i pierwszym koncertem było tak mało czasu, że mogłam się tylko skupić na nauce piosenek. Nie na tym, co ludzie powiedzą – oczywiście zastanawiałam się, co pomyśli o mnie zespół, ale tak naprawdę nie myślałam wiele więcej. Tylko chciałam zrobić to naprawdę dobrze, ale nie mogłam właściwie myśleć o tym, co inni ludzie sobie pomyślą albo kogo zastępuję. To nastąpiło później. Ale kiedy już się tym zajmowałam.

Mówiliśmy o pewnego rodzaju kulturze, w której teraz żyjemy, mediach społecznościowych, gdzie wszyscy mogą wyrażać swoją opinię. Czy byłaś tego świadoma, że byłaś w jakiś sposób oceniana?

Oczywiście, tak. Odczułam to, nawet chociaż grałam koncert dla około dwóch tysięcy ludzi w Seattle i po chwili to znalazło się w sieci. I to wiem najpierw – pierwszy raz śpiewając te piosenki, mając też straszną grypę, więc tracąc też część głosu, nie mogąc nawet śpiewać mocno, mogłam tylko śpiewać tylko moim rejestrem głowowym. Więc nie byłam w najlepszym stanie i tak naprawdę nie znałam jeszcze za dobrze piosenek, wszystko było zupełnie, zupełnie nowe i nieprzygotowane – tak zostaję przestawiona reszcie świata w Nightwish. Huraaa. Ale ze względu na nadzwyczajne okoliczności, nie wiem, ludzie dali mi trochę pobłażania. I jestem pewna, że byli tam ludzie, którzy myśleli: „niee, nie lubię jej” czy „nie, to powinna być znów Tarja” i cóż, każdy ma swoje zdanie. Ale na tym etapie, jedyne, co mogłam zrobić, to PRZETRWAĆ. Upewnić się, że robię to dobrze oraz czynię postępy, że my jako grupa przetrwamy to wszystko. I dbać, byśmy zagrali przyzwoite koncerty dla ludzi, których spotkamy na żywo, ale też całego świata w sieci. I czułam takie ciepłe powitanie od fanów. Jestem pewna, że w Internecie był jakiś shitstorm, ale nie patrzyłam, bo nie było na to czasu.

Ten fakt, że każdy ma prawo do własnej opinii – to naprawdę zabawne, ta różnica między tym, co ludzie mówią, kiedy cię spotykają, a co piszą w Internecie. To bywa tak skrajnie różne. Ludzie powinni się umieć zachowywać w sieci, tak byłoby może lepiej.

A tobie, jako osobie publicznej, jest ciężko się z tym zmierzać? Ci ludzie mają pewne oczekiwania, pomysły na twój temat, które niekoniecznie mogą być prawdziwe.

Myślę, że czasami tak. Kiedy oczekiwanie w ogóle nie pokrywa się z rzeczywistością. I kiedy spotykają mnie ludzie, na przykład tacy, którzy naprawdę chcą zrobić zdjęcie lub dostać autograf, w momencie, w którym nie ma takiej możliwości. I trzeba powiedzieć „nie”. Odmówić komuś to okropna rzecz, nie chcę tego robić, ale czasami MUSZĘ. Ponieważ nie mogę. Jestem zbyt zmęczona lub muszę się skupić na czymś innym. Takie zdjęcie czy autograf to dodatek dla fanów, chociaż oni mogą pomyśleć, że to się im należy. Ale to nieprawda. Należy ci się świetny występ. To obiecujemy. Zaśpiewam dla was najlepiej, jak potrafię. Dam z siebie wszystko, co mam, na koncercie. Wszystko poza tym to dodatek. To coś, co zawsze sprawia mi trudność, ponieważ rozumiem, że ludzie chcą dostać mały kawałek mnie, ale czasami nie mam go, żeby im go dać. Bo nie ma już żadnego. I to jest naprawdę trudne. Ale przynajmniej mamy tu jakąś konfrontację twarzą w twarz, prawdziwą ludzką interakcję.

Cokolwiek by się czasami nie działo w sieci, to zupełnie inny świat, od którego pragnę coraz bardziej i bardziej uciec. Na przykład od mediów społecznościowych, gdzie naprawdę potrzebuję innego nazwiska, bo nie ma w tym nic społecznościowego.

Cóż, zgadzam się. Zatem ostatnie pytanie, którym w pewien sposób zatoczymy koło. Czy spotkałaś – cóż zakładam, że tak – ale czy spotkałaś Anneke van Giersbergen?

Tak, właściwie nawet wiele razy.

Jaki był ten pierwszy raz? Pamiętasz?

Wydaje mi się, że to mogło mieć miejsce podczas sesji zdjęciowej dla magazynu Aardschock, na okładkę z Arjenem Lucassenem – Arjen, Simone z Epiki, Anneke i ja – a my byłyśmy „aniołkami Arjena”. Myślę, że to był pierwszy raz, kiedy się naprawdę spotkałyśmy. A przynajmniej pierwszy, który przychodzi mi do głowy, gdzie… Tak, tak. I spotkałyśmy się od tego czasu, nawet kilka bardziej prywatnych, osobistych chwil, kiedy się odwiedzałyśmy, ale…

Porozmawiałyście, dała ci jakieś rady o przemyśle muzycznym?

Nie, wtedy już byłam na etapie, w którym sprawy nabierały tempa. Ale udało mi się jej powiedzieć coś w stylu: „tak żebyś wiedziała, to dzięki tobie”. Nadal myślę, że we wszystkim, co robi, wykazuje się fantastycznym talentem i że wspaniale było ją poznać i zobaczyć, co robi. Ona jest też kimś, kto po prostu to robi, zajmuje się rzeczami każdego gatunku. Taki prawdziwy muzyk, który chce zbadać wszystko, co chwila ma nowe projekty i tak, fajnie, świetna robota, dziewczyno.

Czy zdajesz sobie sprawę – ponieważ podróżujesz po całym świecie, grając muzykę – że odgrywasz dość podobną rolę dla młodych kobiet dla ludzi na widowni, jak Anneke dla ciebie?

Wiem, ale bardzo ciężko mi to zrozumieć. Bo uważam, że to wspaniałe, naprawdę wyjątkowe, a także wielki honor. Słyszałam o tym, jestem tego świadoma i myślę, że to naprawdę wielka, wielka rzecz.

Jest może jakaś reakcja fana, kogoś, kto do ciebie podszedł, która zapadła ci w pamięci?

Cóż, pamiętam ludzi, którzy mówili mi, że to daje im pewnego rodzaju pewność siebie – że „skoro ty mogłaś, to ja też mogę. I bardzo podoba mi się to, co robisz, chciałbym robić to samo. Ale nie to samo, bo jestem sobą.” Wiesz, nie chcę, żeby ktoś mnie tylko kopiował, pragnę inspirować. To wielki honor, dawać ludziom w ten sposób siłę, to coś właściwie niewyobrażalnego, ale naprawdę fajnego. To zapadło mi w pamięci, tak.

Cały wywiad w języku angielskim możecie zobaczyć na YouTube w trzech częściach.

Źródło: FaceCulture | Tłumaczenie: PaulaEija

30 listopada 2011 roku Nightwish wydał jeden ze swoich najambitniejszych albumów. Pełne rozmachu Imaginaerum podkreśliło zdolności kompozytorskie Tuomasa Holopainena, ale też udowodniło niedowiarkom, że wokalnego talentu nie jest też pozbawiona Anette Olzon. Album szybko powędrował na szczyty list rockowych przebojów w Finlandii czy Wielkiej Brytanii. I chociaż wówczas nikt się tego nie domyślał, był to także ostatni album Nightwish z Anette jako wokalistką.

W internetowym fragmencie ekskluzywnego wywiadu dla Metal Hammer, który został przeprowadzony do specjalnego 225. wydania, Tuomas i Anette opowiadają o pomysłach, które stoją za powstaniem Imaginaerum i o tym, dlaczego więcej znaczy lepiej.

Koncept, wokół którego powstało Imaginaerum, polega na tym, że stary człowiek wspomina, jak był muzykiem. Czy jest w tym coś autobiograficznego? Czy chcesz powiedzieć, że ostatnie piętnaście lat wydaje się być trzydziestoma?

Wyjaśnij, proszę...?

Imaginaerum jest chyba najbardziej odważną rzeczą, na jaką zdecydował się Nightwish. Czy zdarzały się momenty, kiedy myślałeś, że wzięliście na siebie więcej, niż byliście w stanie unieść?

Brzmi to tak, jakbyś ciągle szukał czegoś większego i bardziej spektakularnego, niż to, co było. Jakby dla Nightwish najważniejsze było przełamywanie własnych barier - przenoszenie się na coraz wyższe poziomy wielkości - pod każdym względem, za każdym razem - czyż nie?

Fiński rząd zgodził się dofinansować 365 tysięcy funtów do budżetu filmu, który wyniósł 2,3 miliona, co pomogło zmóc się z ciężarem finansowym. Ale gdyby miał odnieść kasową porażkę, to byłaby ogromna suma pieniędzy zespołu, która poszłaby na straty...

Czy wszyscy w zespole się zgodzili? To była jednomyśla decyzja?

Dopracowałeś treść piosenek, by stały się bazą do spójnego filmu. I teraz to jest historia starego mężczyzny na łożu śmierci, któremu przypomina się dziecięce marzenie o tym, by nigdy nie dorosnąć i walka ze starzeniem się poprzez wyobraźnię.

Wszystko to nie jest wielkim zaskoczeniem. Ostatecznie muzyka zespołu zawsze miała filmowe brzmienie i ty wiele razy mówiłeś o swoich nadziejach, by napisać kiedyś, po Nightwish, ścieżkę dźwiękową do filmu?

Ty sam uwielbiasz klasyczne kino Walta Disney'a.

Cytowałeś surrealistycznego malarza Salvadora Dalego, legendę soundtracków Ennio Morriconego i Tima Burtona, którego dziwaczne produkcje, jak Edward Nożycoręki, Alicja w Krainie Czarów i Charlie w Fabryce Czekolady, zawierają innych osobistych bohaterów. Co podziwiasz w ludziach? Jak oni na ciebie wpływają?

Powszechny odbiór Nightwish niekoniecznie pokrywa się z prawdą.

Czy zespół pojawia się w filmie?

Jako przedpremierowy odsłuch Imaginaerum, który odbył się ku korzyści londyńskich mediów, twórca orkiestracji na albumie, Pip Williams, opisał album jako „arcydzieło Tuomasa”. Zgadzasz się, że jest on głębszy i może nieco mniej przystępny niż Dark Passion Play?

Czy więc przeszkadza ci, jeśli nie ma piosenki tak szybkiej czy skrajnie komercyjnej, jak na poprzednim albumie, Bye Bye Beautiful czy Amaranth?

Możesz opowiedzieć o roli Pipa Williamsa? Pracuje z zespołem od trzech albumów, nagrywając chóry i orkiestry, pomagając udoskonalić partytury. Dlaczego ten Anglik jest tak ważny dla muzyki Nightwish?

Czy może, na pewien sposób, Pip stał się zbyt nieoceniony? Na przykład, gdy Nightwish puszcza podczas koncertów nagrania chórów i orkiestr, by wzmocnić ciężkość i dramatyzm niektórych piosenek. Niektórzy krytycy nazywają to oszukiwaniem, z braku lepszego słowa, ponieważ nie wszystko jest grane przez zespół.

Lecz są ludzie, którzy tego chcą...

Więc chodzi po prostu o to, by sprawić, żeby doświadczenie dźwiękowe było najlepsze, jakie tylko może być?

Czy jakaś mała część każdego z was pragnie, by nagrać coś prostszego niż Imaginaerum? Nie ułatwiacie sobie szczególnie pracy, czyż nie?

Źródło: TeamRock.com

1. Zawsze czytasz niesamowite książki. Mógłbyś coś zarekomendować?

2. Jaką piosenkę najbardziej lubisz grać na żywo, a jaka jest najtrudniejsza?

3. Twoja ulubiona solówka gitarowa wszech czasów? (Niekoniecznie z piosenki NW)

4. Ile gitar posiadasz?

5. W jaki sposób według ciebie ewoluowały sekcje gitary w Nightwish?

6. Czy wiesz ile kostek gitarowych zużywasz w ciągu roku?

7. Czy dalej uprawiasz Judo?

8. Co lubisz robić w wolnym czasie?

9. Porównaj Nightwish z Nightwishem sprzed 10-15 lat i powiedz nam, czego ci brakuje, a co bardziej ci się teraz podoba.

10. Gdybyś nie mógł już mieszkać w Finlandii, jakie miejsce na świecie byś wybrał?

11. Na ile sposobów potrafisz otworzyć piwo?

12. Jakieś rady dla początkującego gitarzysty?

13. Umiesz gotować? Jeśli tak, jakie danie najbardziej lubisz robić?

14. Jakie najgorsze danie/napój zdarzyło ci się spożywać podczas tej trasy?

15. Dlaczego przestałeś używać na scenie swojego wzmacniacza i przerzuciłeś się na Kempera?

16. Sam piszesz swoje solówki, czy Tuomas to robi?

17. Gdybyś mógł się zmienić w dowolne mityczne stworzenie, czym byś był?

Źródło: Nightwish Forum | Tłumaczenie: Evi

– mówi Tuomas.

Floor dodaje:

Zapytany wprost czy jest choć ziarnko prawdy w plotkach, jakoby Floor miała opuścić Nightwish przed ich powrotem w 2018 roku, Tuomas powiedział:

Floor potwierdziła:

We wrześniu Jansen ogłosiła, ze jest w czwartym miesiącu ciąży; jej partnerem i ojcem dziecka jest perkusista Sabatonu Hannes Van Dahl.

Po trasie koncertowej trwającej półtorej roku i obejmującej prawie każdy zakątek świata, gdzie zachwycali fanów wszystkich narodowości, nadszedł czas aby Nightwish uwiecznił swoją trasę Endless Forms Most Beautiful na DVD. Dlatego wizjonerzy symfonicznego metalu są gotowi na wydanie swojego kolejnego kamienia milowego, jakim jest Vehicle of Spirit, 4 listopada. Będzie on zawierał nie tylko pełny zapis dwóch koncertów, ale również wiele dodatkowego materiału.

W nowym wywiadzie z KaaosTV Floor Jansen rozmawia o nadchodzącym wydawnictwie:

– Stwierdza klawiszowiec i autor tekstów, Tuomas Holopainen.

Wyprzedane koncerty i spektakularne występy z efektami pirotechnicznymi, których nigdy wcześniej nie używali, wytwornicami wiatru, telebimami i oczywiście niesamowitymi melodiami Nightwisha uczyniły ostatnią trasę tak wyjątkową. Chociaż najważniejsze dla zespołu były dwa występy:

Jeden w Londynie, gdzie nie tylko grali takie utwory jak Élan czy majestatyczny The Greatest Show on Earth dla ponad 12.000 fanów, ale również wystąpili na żywo razem ze znanym na całym świecie naukowcem, Richardem Dawkinsem. Jego prace miały ogromny wpływ na tematykę ostatniego albumu zespołu Endless Forms Most Beautiful. Z kolei koncert w Tampere, w Finlandii był dla nich powrotem do domu i jeszcze nigdy wcześniej nie zrobili tam takiego show:

Jeśli chodzi o projekt okładki nowego DVD, Nightwish postanowił pójść w trochę innym kierunku, co wyjaśnia Tuomas:

Żródło: Brave Words | Tłumaczenie: Evi

Czy próbowałeś kiedyś opanować jakiś inny instrument poza perkusją?

Jaka był twoja najczęstsza kontuzja w trakcie tych 20 lat bycia perkusistą?

Jacy są twoi ulubieni perkusiści i twoje inspiracje?

Czy ludzie nie poznają cię jako perkusisty Nightwish, gdy nie nosisz chusty? Czy jakoś to wykorzystujesz?

Ile razy widziałeś zespół na żywo podczas tej trasy? Jak dziwne to było?

Czy jest jakaś piosenka z EFMB, o której myślisz “wow, z chęcią zagrałbym w niej?”

Jak się czułeś, wracając na tron w Himos?

Co najbardziej lubisz jeść/gotować?

Podczas grania którego utworu najlepiej się bawisz? A który z nich jest najtrudniejszy?

Czy bycie bębniarzem daje ci mniejszą interakcję z publiką, jeśli tak, to jak się z tym czujesz?

Czytałem, że jesteś fanem Eckharta Tolle. Jak jego twórczość wpłynęła na twoje życie?

Jaki jest Twój obecny rozkład dnia, gdy zajmujesz się stroną biznesową zespołu?

Co jest największą wartością w twoim życiu?

Jak zaczęła się współpraca między Tobą a Kai’em?

Jaką najbardziej niedorzeczną rzecz kupiłeś?

Czy próbowałeś kiedyś uczyć się innych stylów perkusji (djembe, bębenki, timpani itp.)?

Masz jakieś nowe tatuaże?

Jaka jest najzabawniejsza/dziwna/szalona rzecz, jaka zdarzyła ci się na scenie?

Czy bycie widzem podczas ostatniej trasy dało ci szansę na spojrzenie z innej perspektywy, tak by wprowadzić pewne zmiany i ulepszenia do muzyki lub do występu, których normalnie byś nie zauważył?

Źródło: Nightwish Forum | Tłumaczenie: Maciek

Serena:

Jeśli mógłbyś żyć w innej epoce, którą byś wybrał?

Ahasverus:

Wszyscy wiedzą, że jesteś multiinstrumentalistą. Jaki był pierwszy instrument, na którym nauczyłeś się grać? A na którym z nich najbardziej lubisz grać?

Zaczynałeś w Nightwish jako muzyk sesyjny, a teraz stanowisz kluczową część ich brzmienia. Co sprawiło, że zostałeś w zespole?

Gdybyś mógł zagrać jakąś ze starych piosenek NW, której jeszcze nie grałeś, co by to było?

Masz jakieś sny, które ciągle do ciebie wracają?

Jaka była twoja pierwsza większa podróż, taka która wywarła na tobie duże wrażenie?

Twoja gra na gitarze w stylu Pink Floyd zupełnie niespodziewanie dodała niesamowitego klimatu ogólnemu brzmieniu Nightwish. To była twoja propozycja? Co inspiruje twoje solówki?

Powszechnie wiadomo, że uwielbiasz piosenkę ‘Wuthering Heights’, a to dość dziwny utwór. Jaka była twoja reakcja, kiedy usłyszałeś go po raz pierwszy?

Najlepszy prezent świąteczny, który kiedykolwiek dostałeś?

Chciałbyś kiedyś skomponować piosenkę dla Nightwish?

Masz świetne włosy. Jak o nie dbasz?

Symphoniker:

Chciałbyś się kiedyś ogolić na łyso?

Zachciało ci się kiedyś siku w samym środku koncertu?  W samym środku piosenki?

Które zespoły są według ciebie przereklamowane, a które niedoceniane?

Jaki był twój ulubiony program telewizyjny kiedy byleś dzieckiem?

Jaki był twój ulubiony film, kiedy byłeś dzieckiem? A jaki jest ulubiony teraz?

Nagrywałeś partie do soundtracku do Robin Hooda. Spotkałeś wtedy Ridleya Scotta?

Twój ulubiony superbohater?

Nagrywałeś również na najnowszym albumie Ayreon. Jakie wrażenia?

DarknessCrawler:

Jakie są twoje poglądy na temat religii?

Znajoma jest ci filozofia Antona LaVeya?

Jakiego rodzaju literaturę lubisz?

Jaka była pierwsza piosenka Nightwisha, jaką kiedykolwiek usłyszałeś? Co sobie wtedy pomyślałeś o tej muzyce?

Stargazer:

Jak byś zagregował, gdyby odkryto życie na innej planecie?

Ghosthell:

Możemy się spodziewać, że będziesz eksperymentował z nowymi brzmieniami i instrumentami na swoim nowym albumie?

W jakim miejscu na świecie najbardziej lubisz grać koncerty i dlaczego?

Który dokument Richarda Dawkinsa lubisz najbardziej? Czy byłbyś w stanie polecić mi coś podobnego do nich?

Jaki jest pogląd zespołu na piosenki takie jak “Gethsemane”, “The Poet and the Pendulum” czy “The Carpenter”, które w oczywisty dośc sposób odnoszą się do Jezusa Chrystusa?

Jaki jest twój ulubiony serial, książka i gra?

Some Dude:

Zastanawiam się w którym momencie – przy jakiejś konkretnej okazji czy anegdocie, które sobie przypominasz – zdałeś sobie sprawę, że to nie jest zwykły koncert? I kiedy i co sprawiło, że poczułeś się jak członek zespołu, a nie tylko szczęściarz, któremu się zdarzyło zagrać z nimi naprawdę dobry koncert?

Hunebedbouwer:

Jak brzmiało najdziwniejsze pytanie kiedykolwiek zadane ci przez fanów czy dziennikarzy?

Granie której piosenki Nightwisha sprawia ci największą radość z muzycznego punktu widzenia?

Whitelagoon:

Chciałbyś zaśpiewać partie Tuomasa w piosenkach z Angels Falls First?

Acornshield:

Kto cię inspiruje?

Który moment w twoim życiu był tym przełomowym?

Thecrespo:

Jak zareagowałeś kiedy zostałeś poproszony o zagranie na flecie i dudach w zespole metalowym? Jak sobie z tym dałeś radę?

Winterheart:

Pamiętam jak przez mgłę, że lata temu ćwiczyłeś jakąś magiczną sztuczkę, która miała coś wspólnego z chodzeniem po wodzie. Opanowałeś ją w końcu?

Dlaczego wziąłeś udział w kampanii ‘Openly Secular”?

Baki:

Twoja opinia na temat Brexitu?

Ronssbooo:

Jest jakiś instrument, na którym chciałbyś się nauczyć grać?

Morwen:

Jeśli nie byłbyś muzykiem, to kim byś był?

Chciałbyś mieszkać w Finlandii?

Masz w planach kolejny solowy album?

Najbardziej skomplikowana piosenka Nightwisha do zagrania na żywo to:

E.F.M.B.:

Próbowałeś kiedyś wprowadzić jakieś instrumenty do brzmienia zespołu, ale się nie przyjęły albo nie pasowały do ogólnego konceptu? Jeśli tak, to jakie i dlaczego nie pasowały?

Sleepwalker:

Jeśli mógłbyś przez jeden dzień być jakimś zwierzęciem (innym niż zwierzę zwane człowiekiem, którym już jesteś), to którym byś był?

Ile zestawów uilleann pipes i ile fujarek i fletów posiadasz?

Wziąłeś kiedyś niewłaściwy flet i zorientowałeś się dopiero po tym jak zaczęliście grać?

Próbowałeś przyczepić mikrofon na zewnątrz dud (np. za pomocą klipsa do przebierki)? Nie sądzisz, że sprawiłoby to, że dźwięk byłby bardziej żywy i naturalny niż ten wyłapywany przez wewnętrzny mikrofon?

TheyCrownedTheSun:

Wiem, że jesteś człowiekiem niewierzącym. Zdarzyło ci się kiedyś coś, czego nie potrafiłeś racjonalnie wytłumaczyć?

Uważasz, że jest jakiś sposób, żeby pogodzić naukę z religią czy duchowością tworząc coś w stylu ‘świeckiej duchowości’ tak jak opisał to Sam Harris w swojej książce ‘Przebudzenie’?

Masz jakieś doświadczenia związane z medytacją?

Spirit of Whiterun:

Masz jakieś zabawne lub godne zapamiętania wspomnienia związane z pracą z Adrianem Endmondsonem?

Rozważałeś kiedyś zaśpiewanie męskich partii wokalnych na ‘Once Upon a Troubadour”?

Myrow:

Co zwykle robisz za sceną, kiedy gracie piosenkę, która nie zawiera twoich partii?

Tutu:

Gorące pozdrowienia dla Węgierskich fanów. Rozkoszna gromadka!

Najzabawniejszy moment, którego nigdy nie zapomnisz?

Najgorsze jedzenie, jakie w życiu jadłeś?

Jest jakaś domowa czynnośc, której szczególnie nie lubisz wykonywać? A może jakieś specjalnie lubisz?

Istnieje miejsce, w którym nigdy nie grałeś, a chciałbyś? Np. szczyt wzgórza, kościół, dolina)?

Masz jakiś szczególny, ważny dla siebie przedmiot?

Ulubiony mebel?

Jak się czujesz kiedy siedzisz sam po koncercie? Czy każdy koncert robi na tobie wrażenie?

Jaka sytuacja jest w stanie doprowadzić cię do płaczu?

Czy uważasz któregoś z bohaterów narodowych twojego kraju za swojego idola?

O co byś nas zapytał?

Christermo:

Wyobraź sobie, że Tuomasowi nagle odbija i to na tyle, że zaczyna pisać jakieś bezsensowne bzdury. Próbowałbyś wykorzystać sytuację i przejąć kontrolę nad zespołem czy po prostu uciekłbyś jak najdalej od niego?

Greateye:

Lubisz Salmiakki?

Słuchasz death metalu?

Czemu nie zafarbujesz się na czerwono? Jak Tuomas w 2002?

Czy twój wiek wpływa na twoją grę i samopoczucie na trasie?

W odcinku 21 EFMB pod tytułem “Troy” na początku grasz jakąś melodię. To ‘Beauty and the Beast” Nightwisha czy po prostu coś ćwiczyłeś?

Czemu nie komponujesz w Nightwish? Co sądzisz o swojej kreatywności podczas pisania muzyki?

5 twoich największych guilty pleasures? Muzyka, filmy, zwyczaje?

Jak sobie radzisz z porannym kacem? Może podzielisz się jakimiś tajnymi sposobami?

Czy na ten moment masz dość koncertowania i bycia w trasie? Po prawie półtora roku w ciągłym ruchu?

Czujesz się jak metal? Metalowiec?

Czemu nie wykonujesz swoich magicznych sztuczek na scenie? Mógłbyś np. przeciąć Tuomasa na pół, jak w filmie Imaginaerum.

Czemu zawsze masz długie paznokcie?

Klarajelinkova:

Jaką firmę fletów i fujarek polecasz?

Llugosi:

 Cześć Troy! Miałem przyjemność widzieć was na koncercie w Tampa na Florydzie w tym roku i muszę powiedzieć, że ten koncert był niesamowity. Zdaję sobie sprawę, że wyjazd w trasę rozdziela was od waszych rodzin, ludzi na których wam zależy, przyjaciół i dlatego szczególnie doceniam fakt, że do nas przyjeżdżacie. Jako fan jestem wam wdzięczny za to, co robicie – mimo, że znacie dobrze trudy trasy, nadal jeździcie po całym świecie i za to wam dziękuję. Każdy koncert to wspaniała celebracja życia, nauki i ewolucji przy akompaniamencie fantastycznej muzyki.

 Jeśli mogę, chciałbym cię zapytać o twoje poglądy na świat. Jako pisarz często dostaję maile od czytelników, którzy mają problem ze zrozumieniem idei ewolucji, fizyki i ogólnie świeckości jako takiej i w efekcie większość tych maili ma negatywny wydźwięk. Zwykle stosuję metodologię Voltaire’a, żeby sobie z nimi radzić – “siedzę w najmniejszym pokoju w całym domu, twój list leży przede mną, ale zaraz już będzie za mną”. Ale raz na jakiś czas dostaję taki list, którego nie mogę zlekceważyć i czuję potrzebę na niego odpowiedzieć nawet jeśli rozsądek podpowiada mi, abym go zostawił w spokoju.

 Jako osoba niewierząca, kiedy patrzysz na nasz świat z całym jego naturalnym pięknem i niestety dużą ilością ludzkiej ignorancji, czy patrzysz w przyszłość z optymizmem? Jak myślisz, jaka będzie przyszłość ludzkości?

Jeszcze raz dziękuję za to, że przyjechaliście do Tampa i chciałbym, żebyście wiedzieli, że wasza praca jest tu doceniana i szanowana.

Z poważaniem,

Las L

Spectre:

Cześć Spectre, jesteś bardzo miły.

Są jakieś szanse, że zobaczymy cię w przyszłości jako drugiego gitarzystę Nightwish?

Czy na trasie EFMB pisałeś jakieś piosenki na swoją solową płytę?

Usłyszymy was kiedyś z Floor grających na fletach w duecie?

Czy to prawda, że wyleczyłeś Tuomasa hipnozą z tremy scenicznej?

Hustedryan:

Jaki album przesłuchałeś najwięcej razy?

Źródło: Nightwish Forum | Tłumaczenie: Sami

Komiksy o Kaczorze Donaldzie są wciąż wydawane. Co sądzisz o edycjach z ostatnich lat?

Czym musielibyśmy Cię przekupić, by usłyszeć Nymphomaniac Fantasia na żywo?

Jakie jest twoje zdanie na temat zakazu noszenia burkini?

Gdybyś mógł żyć w dowolnym fikcyjnym świecie z książki lub filmu przez rok, który by to był?

Czy istnieje szansa, że zobaczymy cokolwiek z AFF z Troyem śpiewającym twoje partie?

Bywasz dość często oskarżany o autoplagiat (cokolwiek to ma znaczyć), ponieważ piosenki z EFMB brzmią podobnie do starszych utworów. Co masz o tym do powiedzenia? To skutek braku inspiracji czy raczej celowość, jakiś rodzaj znaku szczególnego?

Nightwish wydawał wersje demo niektórych piosenek z Dark Passion Play i Imaginaerum. Czy jest możliwe, że będzie podobnie z utworami z EFMB? Na przykład 35-minutową wersję The Greatest Show on Earth? Istnieje szansa, że kiedyś coś takiego usłyszymy?

Jaka jest pierwsza rzecz, którą robisz po przebudzeniu? 

Co sądzisz o tym, że Tarja i Anette wykonują niektóre piosenki Nightwish na swoich solowych koncertach? Czy proszono cię o zgodę?

 Czy jest jakaś piosenka Nightwish, przy wykonywaniu której nie czułbyś się już komfortowo - jeśli tak, dlaczego?

Co myślisz o muzyce elektronicznej i jej użyciu w połączeniu z klasyczną - jak, na przykład w soundracku do filmu Interstellar? 

Czy zdajesz sobie sprawę, że w wydaniu Blu-Ray Showtime, Storytime prędkość wynosi 96% właściwej (jest wolna)? Czy Vehicle of Spirit będzie wolny od tego błędu?

Czy podczas EFMB Tour czytałeś lub oglądałeś coś inspirującego?

Na jakim miejscu byś siebie umiejscowił w skali religijności Richarda Dawkinsa?

Wspominałeś, że grałeś w Skyrim. Jeszcze jakieś inne gry komputerowe przyciągnęły twoją uwagę?

Masz jakąś ulubioną skamielinę?

Czy z upływem lat stajesz się coraz większym wielbicielem muzyki klasycznej? Czy wciąż darzysz uczuciem swoją „pierwszą miłość” (Zimmer, Elfman, muzyka filmowa)? 

Myślałeś kiedyś o tym, żeby w jakiejś piosence, zamiast na keyboardzie, zagrać na klarnecie?

Czy wyczekujesz jakiejś premiery albumu/książki/filmu?

Ziemia ma 4,6 mln lat. Gdybyś mógł wybrać tylko jeden moment w przeciągu tego czasu, którego byś doświadczył, jaki byś wybrał?

Czy są jakieś niewydane (ale w pełni ukończone, jak The Heart Asks Pleasure First) piosenki, które pozostają w ukryciu? Albo może istnieją jakieś niedokończone nagrania demo lub zapisane pomysły?

Co sprawia, że wybuchasz głośnym śmiechem?

Jakie jest twoje ulubione danie, które gotujesz (do gotowania)?

Gdyby coś ci się stało i nie mógłbyś już grać w Nightwish, wolałbyś, żeby pozostali członkowie zespołu przestali grać pod marką zespołu czy raczej kontynuować projekt bez ciebie?

Czy wierzysz w prorocze sny?

Gdzie na świecie - poza Kitee - chciałbyś mieszkać?

Ile miałeś lat, kiedy dałeś sobie przekłuć uszy?  

Czy w jakiś sposób poinformowaliście Sharbat Gulę, że napisałeś o niej piosenkę?

Dlaczego obniżacie tonację piosenek sprzed Century Child?

Czego najbardziej się boisz w życiu?

Czy alkohol albo może trawka pomogły ci skończyć lub napisać piosenkę?

Czy muzyka potrafi cię wzruszyć do łez? Jeśli tak, jaki to utwór lub twórca?

Nawiązując do wspaniałej strofy - I do not wish to evade the world, yet I will forever build my own - zgadzasz się, że dla istoty ludzkiej jest niezwykle ważne, by stworzyć swój własny świat i zbudowanie go świadczy o naszym życiowym sukcesie? Jeśli tak, dlaczego?

Czy w twojej muzyce występują konkretne emocje lub tematy?

Źródło: Nightwish Forum | Tłumaczenie: PaulaEija

1. Czy czujesz się oszołomiona bezpośrednio po headbangingu? Jeśli tak, czy wpływa to na twój śpiew?

2. Chciałbym się dowiedzieć, czy było ci trudno zacząć śpiewać? Bycie własnym instrumentem musi być niełatwe. Jakieś rady dla początkujących wokalistów?

3. Twoje vlogi o przeprowadzce do Finlandii i postępie w nauce fińskiego były ciekawe. Jestem Holendrem zamierzającym nauczyć się fińskiego, czy mogłabyś mi dać rady?

4. Czy interesują cię mitologie obcych kultur? Jeśli tak, czy któraś z nich jest twoją ulubioną?

5. Czy fanowski dokument zmienił twój punkt widzenia na to, jaką rolę odgrywasz na świecie oraz na to, jaki masz wpływ na innych?

6. Jaka jest skala twojego głosu?

7. Prawdopodobnie dostajesz dużo prezentów od fanów z całego świata. Jakie rodzaje prezentów otrzymujesz i co było najdziwniejszym i najpiękniejszym podarkiem?

8. Czemu obniżacie tonacje piosenek sprzed ery Century Child (She is my Sin)?

9. Jakie są Twoje ulubione marki kosmetyków/lakierów do paznokci?

10. Czy masz jakichś ulubionych projektantów mody, sklepy, czy może czerpiesz inspirację z innych rzeczy?

11. Czy są jakieś rady, które utknęły ci w pamięci i pomogły ci bardzo?

12. Czy chciałabyś kiedykolwiek napisać książkę? Jeśli tak to o czym/jaki gatunek?

13. Czy kiedykolwiek zamieniłaś się miejscami z siostrą? Wyglądacie bardzo podobnie.

14. Jeśli nie jesteś na trasie dłuższy czas, robisz sobie przerwę od śpiewania czy ćwiczysz cały czas?

15. Czy jako wokalistka masz więcej celów, które chciałabyś osiągnąć?

16. Ile procent talentu a ile praktyki potrzeba do dobrego występu?

17. Czy możemy się spodziewać, że wyjmiesz swój flet podczas przyszłych koncertów? Może duet z Troyem?

18. Za którymi z holenderskich rzeczy tęsknisz najbardziej żyjąc za granicą?

19. Niedawno rozpocząłem lekcje w śpiewie klasycznym i uwielbiam je, ale obawiam się, że przez to będę śpiewać wszystko w tym stylu. Co byś poradziła by mieć elastyczność w zmienianiu głosu w różnych gatunkach muzycznych?

20. Jaki jest najgorszy żart, który słyszałaś do tej pory o swoim imieniu?

21. Studiuję by być opiekunem zwierząt i w tym zawodzie muszę mieć dobrą formę. Myślę, że jesteś dobrym przykładem silnej i zdrowo wyglądającej osoby. Moje pytanie brzmi: w jaki sposób pracujesz nad swoimi mięśniami? Ćwiczysz regularnie czy bardziej gdy jesteś w odpowiednim nastroju? Jeśli masz jakieś dobre wskazówki odnośnie ćwiczeń - jestem zainteresowany!

22. Czy kiedykolwiek rozważałaś sprzedaż tej swojej długiej kurtki, tej, której użyłaś między innymi na Wembley? Jest świetna! Oddam wszystko by mieć kurtkę jak ta! (Ok, jestem studentem, więc mam swoje ograniczenia, haha!)

23. Czy jest coś w nauce, co cię szczególnie przyciąga?

24. Co właściwie się dzieje w utworze The Greatest Show on Eart gdy śpiewasz część "The cosmic law of gravity..."? Jestem tak przyzwyczajony do oglądania cię w pełni energii na scenie, że zawsze zwracam uwagę na to jak zamrożona lub zdrętwiała jesteś śpiewając tę partię.

25. Czy oberwałaś od któregoś z kolegów z Nightwish za duet z Tarją na scenie?

27. Jak wiele tabliczek z napisem "Uwaga, mokra podłoga!" posiadasz? Masz taką po chińsku?

28. Kawa czy herbata?

29. Jesteś rannym ptaszkiem czy nocnym markiem?

30. Słodkie i ostre jedzenie?

31. Jesteś bardziej planującą osobą czy spontaniczną?

32. Zimą: wolałabyś pojechać na narty czy zostać w domu z dobrą książką?

33. Koty czy psy?

34. Buty płaskie czy na obcasach?

35. Co myślisz o brodzie Marco?

Źródło: Nightwish Forum | Tłumaczenie: Adrian, Evi

Co jest najdziwniejszą rzeczą jaką fan zrobił dla ciebie?

Co było najgorszą rzeczą, którą zrobiłeś na randce?

Byłeś kiedyś aresztowany?

W czym jesteś najbardziej próżny?

Czy kiedykolwiek kłamstwo obróciło się przeciwko tobie?

Musisz mieć jakieś złe nawyki. Jakie są Twoje najgorsze?

Potrafisz tańczyć?

Czy jest jakaś konkretna piosenka, która przenosi cię na parkiet?

Czy przechodziłeś przez jakąś fazę mody, której bardzo żałujesz?

Co było Twoim najśmieszniejszym zakupem dokonanym pod wpływem impulsu?

Czy kiedykolwiek użyłeś słów "Wiesz, kim jestem!?"

Co jest najbardziej wstydliwą rzeczą jaką zrobiłeś na weselu?

Żródło: Team Rock | Tłumaczenie: Adrian

Fanclub Nightwisha „Początek Nowej Ery” przeprowadził wywiad z Floor, aby zdobyć informacje na temat ósmego albumu Endless Forms Most Beautiful, o ich karierze oraz o tym jakie kroki mają zamiar podjąć w przyszłości.

Jeśli nie byłabyś piosenkarką, czym byś się zajmowała?

Korzystasz z wielu portali społecznościowych i wydaje się, że umieszczasz tam pewnie zdarzenia, które miały miejsce w twoim życiu, takie jak narodziny bratanicy, twój związek z perkusistą Sabatonu. Według ciebie jak powinny wyglądać relacje między fanem i artystą? Cenisz partnerstwo fanklubami i wsparcie tych ludzi w swojej pracy?

Jakie jest najzabawniejsze wydarzenie, którego doświadczyłaś na scenie? Coś przy czym myślałaś: „Nie mogę uwierzyć, że to się dzieje!”

Wiele piosenkarek uważa, że headbangeowanie wpływa na struny głosowe i możliwość kontrolowania oddechu. Robiłaś to w rytm granej muzyki, czy miałaś kiedyś problem z tego powodu? Czy są jakieś przygotowania albo specjalne ćwiczenia żeby robić headbanging tak jak ty?

Wszyscy jesteśmy podekscytowani i nie możemy się doczekać Nowej Ery, szczególnie Endless Forms Most Beautiful. Czy możesz nam coś powiedzieć o tym albumie, możemy się spodziewać bardziej agresywnego wokalu, czegoś podobnego do tego, co było w ReVamp? W jaki sposób Find the Origin będzie z tym wszystkim związane?

Jakie są największe zmiany jakich dokonałaś w nowym albumie Endelss Forms Most Beautifull w porównaniu do tego, co robiłaś w swojej karierze? Możemy liczyć na bardziej agresywny wokal, coś podobnego do ReVamp? Nastąpiła zmiana, czy masz zamiar stosować nowe techniki wokalne, których wcześniej nie używałaś?

Kiedy udzielasz lekcji, to widzisz siebie w swoich studentach? W ich marzeniach, niepewnościach, ich przygotowaniach? Jakie jest znaczenie programów uczenia takich jak ten? Myślałaś o tym, żeby zrobić edycję w Ameryce Południowej?

Którą piosenkę Nightwisha chciałabyś zaśpiewać na scenie, a nie miałaś na to okazji?

Chcemy wiedzieć, czy jako profesjonalistka osiągnęłaś już wszystkie swoje cele, czy jeszcze zostało coś, czego nie zrobiłaś w muzyce? Czy wejście na scenie ciągle sprawia, że masz gęsią skórkę?

Floor bardzo ci dziękujemy za ten wywiad. To była przyjemność i zaszczyt, że mogliśmy z tobą porozmawiać. Proszę, zostaw wiadomość dla zwolenników The Beginning of New Era Nightwisha.

Źródło: Nightwish New Era | Tłumaczenie: Nightfall

Tydzień temu wróciłeś do domu po trwającej sześć tygodni trasie w Ameryce Północnej, ale w czerwcu będziecie kontynuowali tournee, zaczynając od koncertu w Joensuu. Podróżujecie po całym świecie, polecicie do Australii, wrócicie również do Ameryki Północnej. Co ciekawe ta trasa, wasza ósma w USA, była pierwszą, która była ekonomicznie opłacalna. Jak to możliwe? To znaczy, dlaczego poprzednie nie były opłacalne?

W jaki sposób sfinansowaliście siedem poprzednich tras? Wytłumacz proszę tę pokrętną matematykę?

Czym różniły się miejsca, w których koncertowaliście od tych z poprzednich tras?

Są to już odpowiednio duże sale. Czy udało wam się już podbić Stany Zjednoczone?

Jak to jest koncertować przez sześć tygodni, grając prawie każdego wieczora? Jak to wygląda w praktyce? W jaki sposób poruszacie się po tak dużym kraju?

Mikko się śmieje, bo koncertował po całej Finlandii w małych miejscach.

Ale czy trasa jest przyjemnością, pracą czy może czasem na różnego rodzaju używki?

Mikko: Z pewnością nie mógłbyś tego robić, gdyby nie sprawiało ci to przyjemności.

To ciekawe, że wspomniałeś o potrzebie posiadania odpowiedniego charakteru, ponieważ wasz zespół zmieniał wokalistki. Może nie często, ale jednak. (tutaj pojawia się materiał filmowy – nagranie z koncertu z Tarją, informacja w wiadomościach o wybraniu Anette na nową wokalistkę, teledysk z 2007 roku z Anette oraz wzmianka o Floor Jansen jako nowej wokalistce). Mieliście trzy wokalistki, więc chciałbym poprosić cię o ich opisanie. Co je różni a co łączy?

Byłoby to trudne i niesprawiedliwe?

Poczynania Nightwisha są wspominane również w wiadomościach w telewizji, co jest nietypowe dla zespołów. Czy męski wokalista pasowałby do waszego stylu?

Czy Floor Jansen będzie jedyną wokalistką przez następne trzy czy cztery lata? Czy zamierzacie zastąpić ją pod koniec pięcioletniego cyklu?

Czyli Floor Jansen będzie waszą ostatnią wokalistką?

W porządku. Wasza kariera jest długa i rosnąca. Dzisiaj były członek zespołu HIM ostrzegł młodych ludzi przed negatywną stroną sławy. „Spędziłem pierwsze lata po zespole w łóżku”, mówi Juska Salminen, który grał na klawiszach. Teraz mówi młodzieży, że sława jest produktem ubocznym talentu i że bycie celebrytą nie powinno być ich głównym celem. Jak poradziłeś sobie z byciem rozpoznawalnym przez te wszystkie lata?

Jesteś muzykiem, artystą, lecz stworzyliście też film, który był klapą. Pracowałeś również nad pobocznym projektem w świecie kreskówek, projekt Kaczora Donalda… To znaczy Sknerusa McKwacza wraz z Donem Rosa. Co z nim?

Jesteś w kontakcie z Donem? Spotykacie się lub utrzymujecie relacje?

Wydanie nowego albumu Nightwish rozpoczęło się od wycieku. Pierwszy singiel wyciekł do sieci w wersji o niskiej jakości. Zrobiliście to celowo, czy był to prawdziwy przeciek?

Wasza trasa będzie trwała do końca 2016 roku. Następny koncert zagracie 6 czerwca w Joensuu, a później również w Tampere. Obiecałeś, że będzie to największe show jak do tej pory. Co takiego się tam wydarzy?

Skąd czerpiesz energię na te 600 koncertów, grając mniej więcej tę samą set listę?

Autor: areena.yle.fi | Tłumaczenie: Adrian, Evi

ZolwiK"17": Czy planujecie trasę koncertową po Polsce?

Winet__: Czemu mimo tylu tras koncertowych ani razu nie zawitaliście do naszego kraju? Wiadomo, że już raz był prawie potwierdzony u nas koncert, ale potem go odwołali, co było tego przyczyną?

Falvick: Jak wiadomo jutro odbędzie się w Polsce premiera nowego singla zespołu Nightwish zatytułowanego "Nemo", czy możesz nam powiedzieć coś o stylu grania na nowej płycie? Czy zmienił się w stosunku do "Century Child"?

basman1: Dzięki temu spóźnieniu udało mi się zdążyć :-)) Jak doszło do współpracy z Johnem Dwa Jastrzębie?

czeski21: Czy zastanawialiście się kiedyś nad nagraniem jakiegoś utworu z inna fińską grupą, a mianowicie z zespołem Apocalyptica?

headbanger19: Jak to się stało, że nie wzięliście udziału w Eurowizji?

Winet__: Jak określasz muzykę twojego zespołu? Ludzie mówią, że to gotyk, czasami że power metal. Jakie jest twoje zdanie? Jak definiujecie swój styl?

RadiantStar: Tuomas, jesteście kapelą kultowa Peer To Peer wciąż wymienia wasza muzykę. "Nemo" od dawna w sieci jest. Powiedz proszę, czy problem piractwa nie uderza w was artystycznie?

Winet__: Jak zapatrujecie się na kapele, które dzięki waszemu sukcesowi również stały się popularne.. Mówię tu o takich tworach, jak Within Temptation, które aktualnie okupuje listy przebojów.

bloody_girl: Czy z tego powodu, że premiera "Nemo" została przesunięta, twoja wizyta w warszawskim EMPIK-u się nie odbędzie?

Tets: Czy rola Marco w zespole miała pierwotnie ograniczać się tylko do basu? Czy też od razu myślano o nim jako wokaliście drugim?

Erebor: Co chciałeś wyrazić poprzez utwór "Planet Hell"? Słuchając próbki na Waszej stronie wydawał się bardzo agresywny. Swoją drogą naprawdę wspaniałe intro do tej piosenki!!

Winet__: Spotkaliście się w ogóle z Johnem Dwa Jastrzębie, czy wysyłał on wam po prostu gotowe swoje partie do studia?

pochi: Czy całemu "Once" będzie towarzyszył smutny i ogólnie fatalistyczny nastrój, czy znajdzie się coś optymistycznego?

Tets: Czy to, o czym często mówią fani, czyli nagranie przez zespol ścieżki dźwiękowej do filmu jest w waszej sferze planów?

Winet__: Czy gdyby Tarja odeszła z Nightwish kontynuowalibyście granie dalej z inną wokalistką, czy rozwiązalibyście grupę?

deathwish: Mam pytanie dotyczące tekstów na nowej płycie - czy jest to swego rodzaju kontynuacja osobistych lirykow z CC, czy może znowu inspirowałeś się przyrodą, książkami Tolkiena, kalewalą, czy tez nowe teksty są całkowicie odmienne?

Winet__: Graliście na wielu festiwalach, gdzie nierzadko występowały ekstremalne grupy blackmetalowe czy tez deathmetalowe, jakie są relacje miedzy wami a nimi, znacie ludzi z takich zespołów osobiście czy raczej trzymacie się od nich z daleka?

*Blutengel*: Co sądzicie o programach dla młodych pseudo-gwiazdeczek, w stylu IDOL itp?

dzoasia: Czy gdy rozpoczynaliście karierę to spotkaliście się z hasłami typu sataniści lub tp. tylko dla tego ze wykonujecie właśnie taki rodzaj muzyki?

Tets: Czy informacje o wydaniu mini-albumu po fińsku są cały czas aktualne?

lonely_soul: Czy na "Once" znów pojawi się kultowe wyrażenie "Lonely Soul, Ocean Soul", a także motyw martwego chłopca?

Moderator: Ostatnie pytanie...

Falvick: Czy myślisz, że w czasach dominacji na rynku muzycznym rapu i techno itp. liczba fanów metalu się zmniejsza?

Moderator: Dziękuję za pytania.

Źródło: CZATeria

Skupmy się na najważniejszej osobie Nightwish: bez Tuomasa Holopainena nie mielibyśmy Nightwish ani nic o czym moglibyśmy pogadać. Gdzie indziej większość fińskich mediów mówi o nowym albumie, o nowej wokalistce, o oczekiwaniach i zmianie zespołu, ale my chcemy poznać tego człowieka od innej strony. Kiedy pierwszy raz zobaczyliśmy Tuomasa, miał uśmiech starego żeglarza i przeszywające spojrzenie – potem, będąc w zaskakująco dobrym nastroju, Tuomas zmienił się w wyjątkową osobę. I wtedy ten nieśmiały chłopak, marzenie każdej gotyckiej dziewczyny, powiedział w swym spokojnym dialekcie o jego ulubionych drinkach i o kobiecie z jego marzeń.

Hej, jak tak tam?

Czy wczoraj stało się coś niezwykłego?

Więc jak zespół? Gotowy do wydania płyty i rozpoczęcia trasy?

Utwór Eva z nowego albumu porusza mną najbardziej. Co mógłbyś nam opowiedzieć o tej pieśni?

Ale nie masz związanych z tym doświadczeń?

Porozmawiajmy trochę więcej o dzieciństwie. Zawsze mówiłeś, jakie to twoje dzieciństwo było idealne, żyłeś i dorastałeś na wsi. Ale z drugiej strony, nie jest ważne dla dziecka dorastać w bardziej społecznym środowisku, z innymi dziećmi?

Powiedziałeś również, że nie lubisz wyjaśniać znaczeń w piosenkach i albumach, ale pomiędzy nowymi utworami są wysłane bardzo wyraźne wiadomości, np. Bye Bye Beautiful

Na końcu starszego Ever Dream jest wzmianka, że to opowiada o twoich dwóch snach, jeden z nich się spełnił. Co z tym drugim?

Czy to prawda, że masz zamiar ponownie nagrać Angels Fall First z Anette?

Jaki jest następny singiel i wideo?

Jaki miałeś stan umysłu, kiedy komponowałeś nowy album?

Udało ci się to przetrwać?

Dużo rzeczy się wydarzyło podczas zeszłego roku. Duże zmiany. Czy czujesz, że rozwinąłeś się jako osoba i jako muzyk w tym procesie?

Następnie, do czego jeszcze tęsknisz w swoim życiu?

Jak czujesz się na scenie, podczas wykonywania utworów?

Co doceniasz bardziej: proces czy rezultat?

Jak już mówimy o albumach, jakie jest najlepsze i najgorsze uczucie kiedy nagrywałeś tą płytę?

Gdzie byś chciał się wybrać na wakacje po próbach w studio?

Jak to jest?

To teraz coś totalnie innego. Wybierz parę z nich, te, co znaczą coś dla ciebie. Następnie powiedz nam co one oznaczają?

Tam była: maska, dwie figurki karłów, figurka Pięknej i Bestii, 5 Euro, płyta Oceanborn, kompas, mała butelka whiskey, skórzany bicz, torebka herbaty, czarno-biała fotografia, igła i klucz w koszu.

Ten elf jest kucharzem, a drugi dba o siebie.

Jaki rodzaj whiskey?

Pijesz czystą?

Co się z tobą dzieje gdy pijesz?

Masz jakieś zabawne pijackie wspomnienia?

Chociaż to się zdarza wszystkim?

Gdzie zazwyczaj chodzisz wędrować?

Czy łowisz ryby lub polujesz w przerwie pomiędzy łażeniem?

Jednak namiot jest bardziej romantyczny. Wszystkie te szmery i jesteś związany z naturą

Co z pieniędzmi?

Jak z resztą zespołu? Jakaś najukochańsza rzecz w Anette?

Więc reszta nie jest tak otwarta i łatwa w podejściu?

Czy uważasz, że ma na to wpływ, że jest z innego kraju?

Jaka jest najbardziej romantyczna rzecz w Emppu?

Więc jest dobrym psychologiem?

Jaka jest najdziwniejsza rzeczy u Jukki?

Jaka jest najbardziej irytująca rzecz w Tobie?

Jaka jest najśmieszniejsza rzecz w Marco?

Co on zrobił?

Gdybyś mógł się ponownie w kogoś wcielić, kto to by był?

Jak myślisz, jakim był typem mężczyzny był?

Czy kiedykolwiek byłeś o włos od wypadku?

Los! Czy wierzysz w takie…

Czy wierzysz w to, że dusza ma wiek?

Czy umiesz się śmiać sam z siebie?

Co byś dodał do siedmiu grzechów głównych?

Czy jesteś szczęśliwy?

Źródło: Metal from Finland | Tłumaczenie: Invidia

Do tego dochodziło jeszcze napięcie związane z dużymi oczekiwaniami ludzi względem nowego albumu. Poprzednim krążkiem Skandynawowie postawili sobie poprzeczkę bardzo wysoko. Czy podołali zadaniu? Dowiemy się w ciągu kilku najbliższych miesięcy. A tymczasem, o tym, co obecnie dzieje się w Nightwish, oraz o najbliższych planach, krótko (ze względu na zmęczenie) Dariuszowi Konickiemu z magazynu „Hard Rocker” opowiedział Tuomas Holopainen.

Witaj Tuomas! Na początek szczere gratulacje! Powróciłeś z tarczą! „Dark Passion Play” to bardzo dobry album! Od jakiegoś czasu dziennikarze znają już ten materiał. Powiedz mi, jakie są ich reakcje. Czy opadło już w Tobie to napięcie, związane z prezentacją nowej muzyki? Czy stres towarzyszący wydaniu „Dark Passion Play” jest większy, niż przy promocji „Once”?

Ok. W takim razie porozmawiajmy o nowej płycie. Otwierający album „The Poet and the Pendulum” to, według mnie jeden z najciekawszych kawałków w historii Nightwish. Odnoszę wrażenie, że włożyłeś w niego wszystkie swoje uczucia, które nagromadziły się w tobie w ostatnim czasie… Czy mógłbyś opowiedzieć nam coś więcej o tej komozycji? Kto był odpowiedzialny za partie orkiestrowe w tym kawałku?

Jeżeli chodzi o kolejny na płycie – „Bye, Bye Beautiful” – odnoszę wrażenie, że kawałek ten poświęcony jest Tarji. Czy mam rację? Czy mógłbyś opowiedzieć coś więcej o tym numerze?

Chciałbym spytać o jeszcze jedną kompozycję, „7 Days to the Wolves”. Słynne „Carpe Diem”. Czyżby inspiracją był film „Stowarzyszenie umarłych poetów”? A może po prostu twórczość Walta Withmana? Jak duży wpływ na ciebie mają prace tego pisarza?

Do kawałka „Amaranth” nakręciliście teledysk.

W sieci pojawił się również numer „While Your Lips Are Still Red” wykorzystany w filmie „Lieska”. Powiedz mi jak doszło do tego, że znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu i dlaczego nie ma go na płycie?

Wydaje mi się, że jeżeli chodzi o wokale, to z każdą płytą coraz większe pole do popisu dostaje Marco. Czy w trakcie komponowania materiału takie fragmenty powstają od razu z myślą o nim, czy dopiero później stwierdzasz, że do jakiegoś tam tematu pasowałby głos Marco?

A tak przy okazji to co myślisz o ostatnim krążku Tarot – „Crows Fly Black”?

Zdarzyło się kiedyś byście razem z Tarot grali na wspólnym koncercie, a Marco śpiewał w obu kapelach?

Czy zostały wam jeszcze jakieś kompozycje – odrzuty po ostatniej sesji? Jeżeli tak, to czy planujesz ich wydanie w przyszłości?

Czy mógłbyś na swój sposób zinterpretować nam okładkę nowej płyty?

Tuomas, nie da się nie spytać o nową wokalistkę. Powiedz mi proszę, czy odejście Tarji to było naprawdę zło konieczne? Oczywiście nie mam nic przeciwko Anette, ale czy nie masz obaw, czy zostanie zaakceptowana przez dotychczasowych fanów zespołu?

Źródło: Interia

Musisz być zadowolony ze sposobu w jaki Anette została przyjęta przez grupę waszych fanów?

Mogę sobie to wyobrazić. Na jakim etapie przesłuchań zdałeś sobie sprawę, że to ona jest tą jedyną?

Rozumiem, że początkowo mieliście problem z Anette? Ona ma dziecko i nie byliście pewni czy uda jej się zobowiązać wobec zespołu z powodu obowiązków jakie posiada.

Najwyraźniej nie chcieliście klona Tarji i to było oczywiste przy waszym wyborze. Czy mieliście jakiś obraz tego czego szukacie?

Cała ta sprawa była ogromnym newsem. Czy ta cała uwaga wokół tego zaskoczyła was?

Co dokładnie powiedział wasz premier?

Bez urazy, ale przy tych wszystkich problemach, z którymi borykają się ludzie na całym świecie jest to dość niesamowite, że zespół i wokalistka skupili na sobie tyle uwagi.

Jak wiadomo udało ci się zachować tożsamość Anette w „tajemnicy”. W dzisiejszych czasach, gdy każdy chce wszystko wiedzieć, należy ci się pochwała za taki kawał dobrej roboty.

Przechodząc do albumu, czy większa jego część została ukończona zanim Anette weszła na pokład?

To nie brzmi jak dużo czasu dla wokalu.

Czy miałeś więcej czasu na komponowanie z powodu braku wokalistki?

Więc jeśli sprawy z Tarją nie potoczyłyby się w taki sposób to album ukazałby się dużo wcześniej?

Z jakiej piosenki jesteś w tej chwili najbardziej dumny? Zdaję sobie sprawę z tego, że to pewnie ciągle się zmienia.

To dość ambitne rozpoczynać album blisko 14 epickimi minutami. Myślę, że to był mocny sposób na rozpoczęcie albumu.

Czy wybory singli i klipów były ważne podczas przedstawiania nowej odsłony Nightwish?

Mam nadzieję, że pracujecie już nad trzecim klipem?

To ten, o którym nikomu nie mówiłeś?

Bardzo podoba mi się koncepcja klipu do Bye Bye Beautiful, czyj to był pomysł?

Ten klip pokazał jaśniejszą stronę zespołu w zabawny sposób, ponieważ nie wszystko jest zawsze mroczne.

Mówiąc poważnie czy Dark Passion Play odzwierciedla w jakikolwiek sposób twoją miłość do tworzenia muzyki filmowej?

Czy popularność Nightwish nadal cię zaskakuje?

Grupa zadebiutowała oficjalnie na żywo w sobotę (6 października w Tel Awiwie) z Anette. Jak poszło?

Jak to jest kiedy Anette śpiewa stare piosenki?

Czy są jakieś utwory, które pomijacie bo są poza zasięgiem Anette?

Źródło: Metal Rules | Tłumaczenie: Evi

Piłeś w hotelu czy wyszedłeś w miasto?

Nuda…

Zawsze to tak wygląda?

Gdzie zatem blask muzycznego życia?

Czy podczas tras koncertowych wygląda to podobnie?

Pijecie wódkę w autobusie…

I wolisz robić to w autobusie?

Ale macie tylko tyle czasu, by zwiedzić okolicę miejsc w których koncertujecie?

Czy podczas podróży masz czas, by coś poczytać lub posłuchać muzyki?

Co przeczytałeś ostatnio?

Czy takie lektury mają wpływ na twoją twórczość?

Kiedy słuchałem waszej najnowszej płyty, doszedłem do wniosku, że teksty są mieszanką horroru z odrobiną bajek. Zgodzisz się z taką opinią?

Kto jest odpowiedzialny za teksty?

I dajesz je kobiecie, która ma je tylko zaśpiewać?

Nie chcesz, żeby zrozumiała?

Powiedz, jak to w końcu było z Tarją, waszą poprzednią wokalistką – odeszła z zespołu czy została wyrzucona?

Słyszałeś solową płytę Tarji?

Jak sobie radzi Anette Olzon, jej następczyni?

Ile czasu zajmuje ci napisanie tekstów oraz muzyki na album Nightwish?

Jestem ciekaw, jak w twoim przypadku wygląda proces tworzenia?

Wtedy dopisujesz teksty?

Płytę otwiera utwór zaśpiewany po fińsku, czyli „Taikatalvi”. Co to znaczy?

Po co to tykanie na końcu utworu „Slow, Love, Slow”?

Na finiszu życie spowalnia?

Czyje głosy słyszymy na końcu „Song Of Myself”?

Kim są ci, których ty wybrałeś?

Czyli nie chcesz rozmawiać o swoim życiu prywatnym?

Zawsze jesteś taki… ukryty za kurtyną?

Dlaczego wybrałeś klawisze? Zaczęło się od fortepianu?

Dlaczego?

Czyli nie zmuszano cię do fortepianu?

Ale od dziecka słyszałeś fortepian w domu.

A dlaczego nie wybrałeś muzyki klasycznej?

Jak doszło do powstania Nightwish?

I wymyśliłeś sobie, że powinna śpiewać kobieta?

I Tarja była pierwsza?

Jak ją znalazłeś?

A jak później znaleźliście Anette? Daliście ogłoszenie do prasy?

Skąd pochodzi?

Były też Polki?

Co takiego miała Anette, czego nie miały pozostałe?

Przeniosła się do Finlandii?

O ile dobrze się domyślam to raczej nie jest zbiór różnych, pojedynczych filmów, ale raczej jeden duży scenariusz w którym centralnym miejscem jest to tajemnicze Imaginaerum

Historia jest opowiadana z perspektywy starszego człowieka, która patrzy wstecz na swoje życie i wspomina najważniejsze wydarzenia…

Muzyka na waszym nowym albumie brzmi bardzo bogato. Dużo ludzi pracowało żeby osiągnąć ten efekt?

Nie oszczędzaliście…

Z czym mieliście największe problemy w trakcie nagrywania?

A co słychać u Anette? Ona też już jest spokojniejsza? Zadomowiła się na dobre w zespole?

Wy do niej też macie zaufanie?

Granie w zespole rockowym, nagrywanie takich płyt jak ta… to jest trochę przedłużenie dzieciństwa? Czujesz się czasem jak chłopiec?

Ciekawe jest to, że kiedy słucha się waszej płyty z zamkniętymi oczami to człowiek może łatwo ulec złudzeniu, że właśnie jest w kinie…

Jaki jest sposób na tak niesłabnącą popularność przez tyle lat?